Η σεπτή Αγία Κόρη τιμάται κάθε χρόνο πενήντα ημέρες ακριβώς μετά τη λαμπρή εορτή του Αγίου Πάσχα. Πρέπει βέβαια εξ αρχής να αναφέρουμε ότι η Αγία Κόρη δεν αναγνωρίστηκε ποτέ επισήμως από την Ορθόδοξη Εκκλησία ως αγία. Ο λόγος είναι ότι δεν υπάρχουν διαθέσιμα σήμερα πλήρη αποδεικτικά στοιχεία για τη ζωή και την μαρτυρία της. Δεν διαθέτουμε επίσης ιερά λείψανα της παρθένου, ούτε και το πραγματικό βαπτιστικό όνομά της δεν είναι σήμερα γνωστό.

Ωστόσο αναγνωρίστηκε σταθερά στη συνείδηση των ευλαβών χριστιανών, οι οποίοι μαρτυρούν αμέτρητο πλήθος θαυμάτων μέχρι σήμερα. Για την σύντομη επίγεια ζωή της Αγίας Κόρης, δυστυχώς, σώζονται πολύ λίγα και αποσπασματικά στοιχεία στα γραπτά κείμενα. Δεν γνωρίζουμε ούτε ακριβώς την προέλευσή της ούτε το πραγματικό όνομά της, γι' αυτό και ονομάστηκε απλά Κόρη. Αυτό σημαίνει «νεαρό κορίτσι» ή παρθένος, που τιμήθηκε με αυτή τη λιτή και ταπεινή προσωνυμία στην ντόπια λαϊκή παράδοση.

Με την εικαζόμενη παρθένο αγία ασχολήθηκε σοβαρά εις βάθος ο σπουδαίος θεολόγος και συγγραφέας κύριος Λάζαρος Τσακιρίδης. Ο λόγιος αυτός συγκέντρωσε σε ξεχωριστό βιβλίο όλες τις προφορικές παραδόσεις γύρω από την παρθένο και ταπεινή Κόρη. Οι διάφορες παραδόσεις αλληλοσυγκρούονται κατά τόπους στις λεπτομέρειες, ωστόσο ο πυρήνας τους παραμένει σταθερά ο ίδιος εν τέλει. Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η Αγία Κόρη έζησε στην εποχή της Τουρκοκρατίας στις ευρύτερες ηπειρωτικές περιοχές.

Πιο συγκεκριμένα έζησε στα χρόνια του φοβερού τυράννου της Ηπείρου Αλή πασά από το χίλια επτακόσια ογδόντα οκτώ έως το χίλια οκτακόσια είκοσι δύο. Η νεαρή αυτή Κόρη ήταν λοιπόν μια απλή κοπέλα προερχόμενη από τα ηπειρωτικά Γιάννενα, εξαιρετικής σωματικής καλλονής και νεανικής ομορφιάς. Η σωματική της εντυπωσιακή ωραιότητα όμως συμβάδιζε αρμονικά με την εσωτερική ωραιότητα της λαμπρής της ψυχής. Στολίδια της ψυχής της ήταν η σεμνότητα, η βαθιά ευσέβεια και η αληθινή χριστιανική εγκράτεια στα νεανικά της χρόνια.

Αν και βρισκόταν ακόμη σε πολύ νεαρή ηλικία, είχε ήδη διαμορφώσει στην ψυχή της ώριμη και βαθιά πνευματική σκέψη. Αντιστάθηκε σταθερά σε όλες τις ηδονές που γλυκά και ύπουλα έρχονται να καταστρέψουν τις νεανικές χριστιανικές ψυχές. Είναι μάλιστα πολύ πιθανό να είχε αποφασίσει ήδη να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον αληθινό Θεό και Σωτήρα Χριστό. Κατά πάσα ιστορική πιθανότητα καταγόταν από κάποιο μικρό αγροτικό χωριό της επαρχίας των Ιωαννίνων στην ορεινή Ήπειρο.

Σύμφωνα με την προφορική παράδοση, ένας πληροφοριοδότης του Αλή πασά είδε κάποτε την Αγία Κόρη στο χωριό. Ο ασύδοτος εκείνος άνθρωπος έμεινε έκπληκτος από τη σπάνια ομορφιά της και την πρόδωσε αμέσως στον τύραννο. Ο Αλή πασάς διέταξε τότε με μεγάλη μυστικότητα ένα στρατιωτικό απόσπασμα να κυκλώσει το σπίτι της παρθένου. Στόχος ήταν να την συλλάβουν αιφνίδια και να τη μεταφέρουν αναγκαστικά στο χαρέμι του τυράννου της Ηπείρου.

Ο φιλάνθρωπος Θεός όμως δεν άφησε ποτέ την νεανική και αγνή αυτή χριστιανική ψυχή εντελώς αβοήθητη. Μέσα στο τουρκικό απόσπασμα που στάλθηκε για να συλλάβει την Κόρη, υπήρχε και ένας ευσεβής Έλληνας. Αυτός αντέδρασε εσωτερικά για την άτιμη πράξη του Αλή πασά, διότι γνώριζε καλά τη λαμπρή αρετή της Κόρης. Τα μεσάνυχτα έφυγε διακριτικά από το τουρκικό απόσπασμα και πήγε νύχτα κρυφά στο μικρό χωριό της Κόρης. Εκεί βρήκε την αγνή Κόρη και της εξήγησε ότι αν θέλει να σωθεί, πρέπει αμέσως να φύγει μακριά.

Αυτή πήρε τότε γρήγορα μια ιερή εικόνα της Παναγίας Βρεφοκρατούσας από το σπίτι της και έφυγε εσπευσμένα. Μετά από πολλές κακουχίες, έντονες αγωνίες και αμέτρητα βάσανα έφτασε σταδιακά στην ευρύτερη περιοχή του ορεινού Ολύμπου. Βρήκε εκεί τελικά καταφύγιο στην παλιά Βροντού, ένα μικρό ορεινό χωριό στους πρόποδες του ξακουστού βουνού. Δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα αν σε όλο εκείνο το δύσκολο και επικίνδυνο ταξίδι ήταν εντελώς μόνη της.

Είναι σίγουρο πάντως πως μεταξύ μερικών χωριών της Ηπείρου και της Βροντούς υπήρχε τότε ζωντανή επικοινωνία. Πολλοί Ηπειρώτες ταξίδευαν εκείνη την εποχή και δούλευαν εκεί ως έμπειροι υλοτόμοι στα δάση της περιοχής. Πάντως στην παλιά Βροντού η Αγία δεν έμεινε μάλλον για μεγάλο χρονικό διάστημα, διότι δεν μπορούσε να αισθανθεί ασφαλής. Η Κόρη έκρυβε επιμελώς το πραγματικό της όνομα και την καταγωγή, αλλά είναι πιθανό να την αντιλήφθηκαν Τούρκοι κατάσκοποι του Αλή.

Τότε η Αγία κατέφυγε στο τελευταίο της καταφύγιο, την γνωστή σήμερα χαράδρα του Ολύμπου, όπου επιδόθηκε ολόψυχα στην προσευχή. Κατά το διάστημα της παραμονής της στη χαράδρα η Αγία ανακάλυψε κάποια φυσική σπηλιά όπου και κρυβόταν ολημερίς. Τρεφόταν με κράνα και άγριες ρίζες των βουνών, αλλά είναι πολύ πιθανό να την πλησίασαν αρκετές φορές κτηνοτρόφοι. Αυτοί προσέφεραν διακριτικά λίγη τροφή στην παρθένο, η οποία βέβαια δεν αποκάλυπτε ποτέ ούτε την καταγωγή της ούτε το όνομά της.

Υπάρχει επίσης μια αξιόπιστη πληροφορία ότι ο τότε ηγούμενος της Ιεράς Μονής Πέτρας Ολύμπου έβλεπε έναν φωτεινό Σταυρό. Ο Σταυρός εμφανιζόταν επανειλημμένα πάνω από το ακριβές σημείο της σπηλιάς όπου ασκήτευε η νεαρή και άγνωστη Κόρη. Ξεκίνησε λοιπόν με μερικούς ευλαβείς μοναχούς για να επισκεφθούν το παράδοξο εκείνο σημείο και μόλις έφθασαν τον κατέβασαν με σχοινιά. Τότε προχώρησε αργά αργά προς το σημείο όπου έλαμπε ο φωτεινός Σταυρός και αντίκρυσε ξαφνικά την άγνωστη Κόρη.

Την βρήκε εξαιρετικά καταβεβλημένη και σκελετωμένη από τις σκληρές κακουχίες των ορεινών βουνών και της παρατεταμένης ασιτίας. Ο ηγούμενος, βαθιά συγκινημένος από το θέαμα, τη ρώτησε αμέσως πώς βρέθηκε σε εκείνον τον απομονωμένο τόπο. Αυτή πολύ εξασθενημένη του απάντησε ότι ζητούσε αμέσως να μεταλάβει τα Άχραντα Μυστήρια του Σωτήρος Χριστού. Την ώρα που κοινωνούσε ακούστηκε μια δυνατή υπόκωφη βοή και ο σκληρός βράχος άνοιξε και βγήκε από κάτω αγίασμα.

Το παράδοξο αυτό περιστατικό μας θυμίζει το ανάλογο γεγονός με την Οσία Μαρία την Αιγυπτία και τον Αββά Ζωσιμά. Η ιστορική και πνευματική σύνδεση αυτή δείχνει την βαθιά συνέχεια της ορθόδοξης ασκητικής παραδόσεως μέσα στους αιώνες. Μετά από κάποιο διάστημα ευλαβείς κτηνοτρόφοι βρήκαν νεκρό και σκελετωμένο το αγνό κορμί της παρθένου μέσα στη ρεματιά. Λέγεται μάλιστα έντονα πως ο τόπος όλος γύρω από το λείψανο ευωδίαζε με ξεχωριστή θεία μυρωδιά.

Οι κάτοικοι των γύρω χωριών την έθαψαν ευλαβικά στον ίδιο τόπο με μεγάλο σεβασμό και βαθιά κατάνυξη. Έκτισαν μάλιστα κοντά στον τάφο της και προσκυνητάρι και επισκέπτονταν πολύ συχνά τον τόπο για να προσευχηθούν και να ανάψουν κεριά. Με τον καιρό ο τόπος έγινε πανελλήνιο προσκύνημα και η Κόρη αναγνωρίστηκε σταδιακά ως αγία στη λαϊκή χριστιανική συνείδηση. Μάλιστα το νερό που ανέβλυζε κάτω από το προσκυνητάρι έγινε αγίασμα, που θεράπευε και θεραπεύει διάφορες ψυχικές και σωματικές ασθένειες.

Παλαιότερα στην προσκυνηματική παράδοση υπήρχαν και κάποιες χαρακτηριστικές ευλαβικές συνήθειες των ντόπιων προσκυνητών της σεπτής Αγίας Κόρης. Όταν επισκέπτονταν το προσκυνητάρι έπρεπε να είναι αμίλητοι, ενώ απαγορευόταν να το επισκεφθούν δύο φορές την ίδια ημέρα. Επίσης επειδή η Αγία Κόρη ήταν αγνή παρθένος, δεν πήγαιναν ποτέ ταυτόχρονα άνδρας και γυναίκα στο προσκυνητάρι. Πολλά είναι τα θαύματα που αποδίδονται στην ευλαβική μεσιτεία της Αγίας Κόρης μέσα στα τελευταία ορθόδοξα χρόνια.

Μια κωφάλαλη γυναίκα από την Κόρινθο το χίλια εννιακόσια εξήντα θεραπεύτηκε μετά από προσευχή και πλύση με το θαυματουργό αγίασμα. Στις σημερινές μας ημέρες η μεγάλη πανήγυρης της Αγίας Κόρης τελείται κάθε χρόνο την λαμπρή ημέρα της Αγίας Τριάδος. Πρεσβείαις της Αγίας Κόρης, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τας ψυχάς ημών των πιστών δούλων σου, αμήν.