Στάθηκε μπροστά στον φοβερό Φαραώ της Αιγύπτου και μίλησε με θάρρος ως φωνή του αδελφού του Μωυσή. Έφτασε σε ηλικία εκατόν είκοσι τριών ετών, όμως δεν αξιώθηκε ποτέ να πατήσει το πόδι του στη Γη της Επαγγελίας. Ο Δίκαιος Ααρών έζησε στα χρόνια της μεγάλης Εξόδου, χίλια τετρακόσια σαράντα πέντε χρόνια προ Χριστού. Καταγόταν από τη φυλή του Λευί και ήταν γιος του Αμράμ και της Ιωχαβέδ, που τους χάρισε ο Θεός τρία ευλογημένα παιδιά. Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Προφήτη Μωυσή και της Μαριάμ, και γεννήθηκε στη γη της Αιγύπτου μέσα στα χρόνια της σκληρής δουλείας.

Όταν ο Κύριος κάλεσε τον Μωυσή για να ελευθερώσει τον λαό του Ισραήλ, ο Ααρών στάθηκε δίπλα του ως πιστός συνεργάτης. Τον συνόδευσε στα ανάκτορα του Φαραώ και έγινε το στόμα του αδελφού του, αφού ο Μωυσής δυσκολευόταν να μιλήσει. Με τα λόγια του μετέφερε τις εντολές του Θεού στον σκληρόκαρδο βασιλιά της Αιγύπτου. Έτσι έγινε συνεργός στο μεγάλο θαύμα της απελευθέρωσης του περιούσιου λαού από τα δεσμά της μακροχρόνιας σκλαβιάς. Μετά την έξοδο από την Αίγυπτο, ο Ααρών ακολούθησε τον λαό στην τεσσαρακονταετή πορεία μέσα στην έρημο.

Εκεί, με ρητή εντολή του Θεού, καθαγιάστηκε ως ο πρώτος Αρχιερέας της Παλαιάς Διαθήκης, σύμφωνα με όσα περιγράφει το βιβλίο της Εξόδου. Φόρεσε τα ιερά άμφια και ανέλαβε τη λατρευτική διακονία του λαού ενώπιον του ζώντος Θεού. Ωστόσο, μαζί με τον αδελφό του Μωυσή, δεν αξιώθηκε να εισέλθει στη Γη της Επαγγελίας. Ο Κύριος τον τιμώρησε για τον γογγυσμό του και την ολιγοπιστία που έδειξε σε δύσκολη στιγμή της πορείας. Έτσι μάς διδάσκει η Παλαιά Διαθήκη πως ακόμη και οι μεγάλοι άνδρες του Θεού δοκιμάζονται.

Ο Δίκαιος Ααρών εκοιμήθη ειρηνικά στο όρος Ωρ μέσα στην έρημο, σε βαθιά γεράματα. Είχε ζήσει εκατόν είκοσι τρία χρόνια γεμάτα αγώνες, ιερές διακονίες και πιστή υπακοή στο θέλημα του Θεού. Η κοίμησή του τοποθετείται στο έτος χίλια τετρακόσια σαράντα πέντε προ Χριστού, την ίδια εποχή της μεγάλης πορείας. Ο τόπος της ταφής του έγινε σημείο μνήμης για τους Ισραηλίτες και για όλη τη μετέπειτα ιερή παράδοση. Ολόκληρη η οικογένεια του Ααρών επιλέχθηκε από τον Θεό για την ιερατική διακονία της Παλαιάς Διαθήκης.

Το ύψιστο αξίωμα του Αρχιερέα διατηρήθηκε στους απογόνους του και μεταβιβαζόταν από γενιά σε γενιά μέχρι τον ερχομό του Σωτήρα Χριστού. Η αρχιερωσύνη περνούσε πάντοτε στον πρωτότοκο γιο της οικογένειας, σύμφωνα με την αρχαία τάξη της θείας οικονομίας. Οι απόγονοί του ονομάζονται στις Άγιες Γραφές «υιοί Ααρών» και «οίκος Ααρών», και αποτέλεσαν την ιερατική φυλή του Ισραήλ. Σύμφωνα με τη διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου στην προς Εβραίους επιστολή, ο Ααρών ως αρχιερέας υπήρξε τύπος και προεικόνιση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Ο Χριστός είναι ο αληθινός και αιώνιος Αρχιερέας του νέου Ισραήλ, δηλαδή της Εκκλησίας της Καινής Διαθήκης. Η μνήμη του Δικαίου Ααρών τιμάται και την Τετάρτη της Διακαινησίμου, μαζί με τη Σύναξη των Αγίων του Σινά. Επίσης μνημονεύεται την Κυριακή των Αγίων Προπατόρων και την Κυριακή των Αγίων Πατέρων. Στην ελληνική παράδοση η μνήμη του εορτάζεται και τη δωδέκατη Μαρτίου, ενώ αλλού τιμάται την εικοστή Ιουλίου. Έτσι η Εκκλησία τιμά διαρκώς τον πρώτο μεγάλο Αρχιερέα του παλαιού λαού του Θεού.