Στο υπόγειο ενός σπιτιού στο Αικατερίνμπουργκ, ο τελευταίος Τσάρος της Ρωσίας κρατούσε στα γόνατά του τον άρρωστο γιο του, λίγα λεπτά πριν πέσει η ομοβροντία. Είκοσι χρόνια νωρίτερα, ο ίδιος Τσάρος είχε λάβει στο Σάρωφ μια σφραγισμένη επιστολή του Αγίου Σεραφείμ, γραμμένη πάνω από εβδομήντα χρόνια πριν, που τον είχε ταράξει βαθιά. Ο Άγιος Νικόλαος ο Δεύτερος γεννήθηκε το χίλια οκτακόσια εξήντα οκτώ και υπήρξε από παιδί βαθιά θρησκευόμενος, απλός στην καρδιά και χωρίς ίχνος κακίας.

Ανέβηκε στον θρόνο το χίλια οκτακόσια ενενήντα τέσσερα, μετά τον θάνατο του πατέρα του, του Τσάρου Αλεξάνδρου, με ψηλά οράματα για ειρήνη και ευημερία στους λαούς. Από την αρχή της βασιλείας του παρακινούσε τα έθνη να μειώσουν τους στρατούς τους και να λύσουν τις διαφορές τους με τη φωνή του διαλόγου. Η Διάσκεψη Ειρήνης της Χάγης το χίλια οκτακόσια ενενήντα εννέα έθεσε τα θεμέλια για την Κοινωνία των Εθνών και τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Η μορφή του φάνταζε γαλήνια, όμως μέσα του βάραινε η αίσθηση πως κάτι σκοτεινό πλησίαζε τη Ρωσία.

Ο Τσάρος νυμφεύθηκε την πριγκίπισσα Αλίκη της Έσσης, η οποία ασπάστηκε την Ορθοδοξία και πήρε το όνομα Αλεξάνδρα. Από τον ευλογημένο γάμο τους ήρθαν στον κόσμο πέντε παιδιά, που γέμισαν με χαρά τα δωμάτια του παλατιού. Η Όλγα γεννήθηκε το χίλια οκτακόσια ενενήντα πέντε, η Τατιάνα δύο χρόνια αργότερα, η Μαρία το χίλια οκτακόσια ενενήντα εννέα και η Αναστασία το χίλια εννιακόσια ένα. Τελευταίος ήρθε ο διάδοχος Αλέξιος το χίλια εννιακόσια τέσσερα, ένα παιδί φιλάσθενο που έγινε το καμάρι και η αγωνία της μάνας του.

Η αυτοκρατορική οικογένεια ζούσε με βαθιά πίστη, με προσευχή και με αγάπη μεταξύ τους, σαν μια απλή χριστιανική οικογένεια. Στις δεκαεννέα Ιουλίου του χίλια εννιακόσια τρία, ο Τσάρος παρευρέθηκε με όλους τους δικούς του στις τελετές για την αγιοκατάταξη του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ. Εκεί του παρέδωσαν την περίφημη επιστολή του Αγίου, που είχε γραφεί πριν από εβδομήντα και πλέον χρόνια ειδικά για εκείνον. Το περιεχόμενο της επιστολής δεν αποκαλύφθηκε ποτέ, όμως πιστεύεται πως προφήτευε το αίμα και τη θύελλα που σύντομα θα έπνιγαν τη Ρωσία.

Λίγα χρόνια αργότερα, η μπολσεβίκικη επανάσταση γκρέμισε τον θρόνο και η οικογένεια οδηγήθηκε σιγά σιγά προς το τέλος της. Στις τέσσερις Ιουλίου του χίλια εννιακόσια δεκαοκτώ, στο Αικατερίνμπουργκ, οι κρατούμενοι ξύπνησαν αργά μέσα στη νύχτα και άκουσαν την εντολή να ντυθούν για ταξίδι. Κατέβηκαν στο υπόγειο του σπιτιού όπου τους κρατούσαν αιχμαλώτους και περίμεναν υπάκουα το σύνθημα για την αναχώρηση. Ο Τσάρος κάθισε σε μια καρέκλα στη μέση του δωματίου και πήρε στην αγκαλιά του τον μικρό Αλέξιο, που δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος.

Η Τσαρίνα Αλεξάνδρα και οι τέσσερις πριγκίπισσες στάθηκαν γύρω τους, σιωπηλές και έτοιμες για ό,τι έφερνε η ώρα. Τότε μπήκαν μέσα οι δήμιοι και διάβασαν δυνατά την επίσημη διαταγή της εκτέλεσης ολόκληρης της οικογένειας. Οι Άγιοι Νικόλαος και Αλεξάνδρα έπεσαν πρώτοι από τη βροχή των σφαιρών, μέσα σε μια στιγμή γεμάτη φρίκη και σιωπή. Τα παιδιά όμως δεν ξεψύχησαν αμέσως, καθώς τα ράμματα που φορούσαν είχαν διαμάντια κρυμμένα μέσα και απέκρουαν τις σφαίρες.

Οι δολοφόνοι τα μαχαίρωσαν τότε και τα χτύπησαν αλύπητα με τους υποκόπανους των τουφεκιών μέχρι θανάτου. Τα ιερά λείψανα της οικογένειας και των πιστών υπηρετών μεταφέρθηκαν στη συνέχεια σε ένα εγκαταλειμμένο ορυχείο μέσα στο δάσος. Εκεί οι εκτελεστές τα κατατεμάχισαν με αγριότητα και τα συσσώρευσαν σαν φρικτή πυραμίδα μπροστά στο στόμιο του ορυχείου. Έπειτα έχυσαν πάνω στον ματωμένο σωρό θειάφι και βενζίνη και τον παρέδωσαν στις φλόγες για να εξαφανίσουν κάθε ίχνος.

Όταν η φωτιά έσβησε δύο μέρες αργότερα, ό,τι είχε απομείνει από τα σώματα ρίχτηκε μέσα στο βάθος του ορυχείου. Στη συνέχεια πέταξαν χειροβομβίδες μέσα στο πηγάδι, ώστε να μην μπορέσει κανείς ποτέ να αναγνωρίσει τα ιερά λείψανα. Τέλος όργωσαν το χώμα από πάνω, για να μη μείνει πια κανένα φανερό σημάδι του εγκλήματος. Όμως η μνήμη των βασιλομαρτύρων δεν θάφτηκε μαζί με τα σώματά τους στο σκοτάδι. Η προφητική επιστολή του Αγίου Σεραφείμ είχε επαληθευτεί κατά γράμμα, όπως ακριβώς είχε προαναγγείλει στον ευλαβή Τσάρο.

Η Ρωσία γνώρισε τους ποταμούς αίματος, όμως απέκτησε και επτά νέους αγίους πρεσβευτές στον ουράνιο θρόνο. Ο Νικόλαος, η Αλεξάνδρα, ο Αλέξιος, η Όλγα, η Τατιάνα, η Μαρία και η Αναστασία τιμώνται ως αθλοφόροι μάρτυρες της πίστης.