Ένα βράδυ του Δεκεμβρίου, μέσα στον ξύλινο καθεδρικό ναό του Ταμπώφ, τα μάτια της εικόνας της Παναγίας του Καζάν δάκρυσαν ορατά μπροστά σε όλους. Τα δάκρυα ήταν τόσο άφθονα που μούσκεψαν το ύφασμα κάτω από την εικόνα και ολόκληρο το αναλόγιο του ναού. Η πόλη του Ταμπώφ θεμελιώθηκε στα χρόνια του χιλίων εξακοσίων τριάντα έξι, και από τα πρώτα χρόνια της ζωής της φύλασσε στον Καθεδρικό Ναό της Μεταμορφώσεως αυτό το ιερό κειμήλιο. Τα Χρονικά του Ταμπώφ μαρτυρούν πως η εικόνα της Παναγίας του Καζάν υπήρξε το κύριο προσκύνημα ολόκληρης της περιοχής για αιώνες.

Σύμφωνα με τη γραπτή παράδοση, στις έξι Δεκεμβρίου του χιλίων εξακοσίων ενενήντα πέντε, την ώρα της αγρυπνίας, συνέβη το θαύμα μπροστά στο εκκλησίασμα. Το γεγονός κατέγραψε με ευλάβεια ο ιερομόναχος Γαβριήλ, ο οποίος υπηρετούσε ως ταμίας στον επισκοπικό οίκο της πόλης. Αυτό υπήρξε το πρώτο καταγεγραμμένο θαύμα της ιεράς εικόνας μέσα στην ιστορία του τοπικού ορθοδόξου λαού. Έκτοτε, η φήμη της απλώθηκε γρήγορα στις γειτονικές κωμοπόλεις και στα χωριά γύρω από τη πόλη του Ταμπώφ.

Πολλοί πιστοί που προσεύχονταν μπροστά στην ιερή εικόνα άρχισαν να λαμβάνουν θεραπείες από διάφορες αρρώστιες και ψυχικές δοκιμασίες. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο ίδιος ο άγιος Πιτιρίμ, ο επίσκοπος του Ταμπώφ, ο οποίος εκοιμήθη στις είκοσι οκτώ Ιουλίου του χιλίων εξακοσίων ενενήντα οκτώ. Ο άγιος Πιτιρίμ συνάντησε μεγάλες δυσκολίες όταν ανέλαβε για πρώτη φορά την επισκοπική του έδρα στην ταραγμένη εκείνη περιοχή. Το ηθικό επίπεδο των κατοίκων ήταν πολύ χαμηλό, και ο ιεράρχης αγωνίστηκε σκληρά για τη διόρθωση των ηθών τους.

Ιδιαίτερη φροντίδα έδειξε για τους νεοφερμένους κατοίκους, οι οποίοι έφερναν μαζί τους συνήθειες αντίθετες προς την εκκλησιαστική ζωή. Για τον λόγο αυτόν τοποθέτησε δύο ιερές εικόνες στις κεντρικές πύλες της πόλης, ώστε να αγιάζονται οι εισερχόμενοι. Η μία εικόνα παρίστανε τη Σταύρωση του Κυρίου και η άλλη την Παναγία του Καζάν, που ήδη είχε δοξαστεί με θαύματα. Αυτό συνέβη μάλλον λίγο μετά το θαυμαστό σημείο των δακρύων στον καθεδρικό ναό. Πλήθη ανθρώπων ερχόντουσαν να προσκυνήσουν την εικόνα, παρακαλώντας θερμά τη Θεοτόκο να τους βοηθήσει στις θλίψεις τους.

Οι ιερείς του Καθεδρικού Ναού του Σωτήρος είχαν την ευλογία να μεταφέρουν την ιερή εικόνα από τον ναό μέσα στα σπίτια των ασθενών. Εκεί, δίπλα στο κρεβάτι του πόνου, διάβαζαν παρακλήσεις και ικέτευαν τη Θεοτόκο να χαρίσει την υγεία στους πάσχοντες. Ένας ιστορικός του δέκατου ένατου αιώνα γράφει χαρακτηριστικά πως η ιερή εικόνα επισκέφθηκε πολλά σπίτια μέσα και έξω από την πόλη του Ταμπώφ. Με τη χάρη της η Παναγία στέγνωσε τα δάκρυα πολλών δυστυχισμένων ανθρώπων, όπως διασώζει η μαρτυρία του ιστορικού Γρηγορίου Χιτρόφ.

Η περιγραφή αυτή περιλαμβάνεται στο έργο του για την ιστορία και τη στατιστική της Επισκοπής Ταμπώφ, που εκδόθηκε στα χιλία οκτακόσια εξήντα ένα. Στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα οι πιστοί τοποθέτησαν την ιερή εικόνα μέσα σε σκαλιστή ξύλινη θήκη με γυάλινο κάλυμμα. Η εικόνα στολίστηκε με αργυρή και επίχρυση επένδυση, την περίφημη ρίζα, καρφωμένη με πολύτιμους λίθους. Οι πιστοί προσέφεραν τιρκουάζ, αμέθυστους, διαμάντια και τοπάζια ως εκφράσεις ευγνωμοσύνης για τις θαυμαστές επεμβάσεις της Θεοτόκου.

Έτσι η εικόνα φανερωνόταν ως κοινό στολίδι ολόκληρου του πιστού λαού της περιοχής. Στη δεκαετία του χιλίων εννιακοσίων τριάντα οι αρχές έκλεισαν τον Καθεδρικό Ναό του Σωτήρος μέσα στη γενική δίωξη της Εκκλησίας. Τότε η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Ταμπώφ χάθηκε, και τα ίχνη της δεν εντοπίστηκαν ποτέ ξανά μέχρι σήμερα. Ο πιστός λαός όμως διατήρησε ζωντανή τη μνήμη της και συνέχισε να επικαλείται τη χάρη της Θεοτόκου στις μεγάλες δοκιμασίες του εικοστού αιώνα.

Επειδή η εικόνα ανήκει στον εικονογραφικό τύπο της Παναγίας του Καζάν, η μνήμη της εορτάζεται στις οκτώ Ιουλίου κάθε χρόνο. Στον επάνω ναό του ίδιου καθεδρικού φυλασσόταν και μια άλλη εικόνα της Παναγίας του Ταμπώφ, γνωστή ως Ουτκίνσκαγια. Η δεύτερη αυτή εικόνα ανήκει στον τύπο της Οδηγήτριας και παρουσιάζει τη Θεοτόκο να δείχνει προς τον σαρκωθέντα Λόγο. Η εορτή της τιμάται ξεχωριστά στις δεκαέξι Απριλίου από τους πιστούς της τοπικής εκκλησίας του Ταμπώφ. Έτσι η πόλη αξιώθηκε να ευλογηθεί με δύο σεβάσμιες εικόνες, μνήμες χάριτος και προστασίας μέσα στους αιώνες. Η Παναγία, μέσα από τα δάκρυα και τα θαύματά της, στήριξε τους πιστούς ακόμη και όταν τα ιερά σκεύη χάθηκαν.