Ένας Ρωμαίος στρατηγός μοίραζε κρυφά τον μισθό του στους φτωχούς της Τρίπολης και ήλεγχε δημόσια τους ψεύτικους θεούς της αυτοκρατορίας. Λίγο αργότερα, ένας άγγελος θεράπευσε τον διώκτη του μέσα στη νύχτα και τον οδήγησε στα πόδια του ίδιου ανθρώπου που είχε σταλεί να συλλάβει. Έτσι ξεκινά η ιστορία του Αγίου Λεοντίου, που έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Ουεσπασιανού, γύρω στο εβδομήντα μετά Χριστόν. Καταγόταν από την Ελλάδα και είχε μεγαλοπρεπές παράστημα, σπάνια ρωμαλεότητα και αληθινή σύνεση στις αποφάσεις του.

Από νεαρή ηλικία υπηρέτησε στον ρωμαϊκό στρατό και ξεχώρισε σε πολλές μάχες με ανδρεία και πιστή υπακοή στους ανωτέρους του. Οι αρετές του τον ανέβασαν γρήγορα σε υψηλά αξιώματα, χωρίς ποτέ να χάσει τη μετριοφροσύνη και την εντιμότητα της ψυχής του. Σε κάποια αποστολή στην Αφρική γνώρισε τη χριστιανική πίστη και την αγκάλιασε με όλη του τη θερμότητα. Από εκείνη τη στιγμή μοίραζε τα έσοδά του στους πτωχούς, τις χήρες και τα ορφανά της πόλης. Ταυτόχρονα δίδασκε τους στρατιώτες του τη γνώση του αληθινού Θεού με λόγια ζωντανά και απλά.

Η δράση του στην Τρίπολη της Φοινίκης δεν άργησε να φτάσει στα αυτιά των αρχόντων της επαρχίας. Ο ηγεμόνας Αδριανός, σκληρός και επινοητικός στο κακό, είχε λάβει εξουσία από τον αυτοκράτορα να καταδιώκει τους χριστιανούς σε όλη τη Φοινίκη. Μόλις πληροφορήθηκε ότι ο στρατηγός Λεόντιος απομάκρυνε πολλούς από τη λατρεία των ειδώλων, αποφάσισε να δράσει αμέσως. Έστειλε λοιπόν στην Τρίπολη τον τριβούνο Υπάτιο με ένδοξο τάγμα στρατιωτών, για να συλλάβει τον ομολογητή του Χριστού.

Καθώς οι στρατιώτες πλησίαζαν την πόλη, ο Υπάτιος έπεσε ξαφνικά σε βαριά αρρώστια με υψηλό πυρετό. Τρεις ολόκληρες μέρες δεν μπορούσε να φάει ούτε να σηκωθεί, και ο θάνατος έδειχνε πολύ κοντά του. Μέσα στη νύχτα παρουσιάστηκε μπροστά του ένας λαμπρός νέος με κατάλευκη στολή, που έμοιαζε με ουράνιο αγγελιοφόρο. Του είπε με ήρεμη φωνή πως θα γινόταν καλά, αν φώναζε τρεις φορές μαζί με τους στρατιώτες του τον Θεό του Λεοντίου. Ο Υπάτιος ξύπνησε ταραγμένος, διηγήθηκε το όραμα στους συντρόφους του και φώναξαν όλοι μαζί προς τον ουρανό.

Την ίδια στιγμή ο τριβούνος σηκώθηκε εντελώς υγιής και δόξασε τον άγνωστο Θεό που τον είχε θεραπεύσει. Ένας στρατιώτης όμως, ο Θεόδουλος, καθόταν χωριστά και σκεφτόταν βαθιά το θαύμα που μόλις είχε δει. Η ψυχή του γέμισε αγάπη για τον Θεό του Λεοντίου και παρακίνησε τον Υπάτιο να σπεύσουν αμέσως προς την πόλη. Έτσι οι δύο φίλοι ανέβηκαν τον λόφο της Τρίπολης μπροστά από τους υπόλοιπους στρατιώτες, αναζητώντας τον στρατηγό. Στην είσοδο της πόλης τους υποδέχθηκε ένας ξένος και τους κάλεσε με χαρά στο σπίτι του.

Τους φιλοξένησε με πλούσιο τραπέζι και με την καλοσύνη που έχουν μόνο οι πραγματικοί δούλοι του Χριστού. Όταν αποκάλυψε ότι ο ίδιος ήταν ο Λεόντιος που έψαχναν, εκείνοι έπεσαν στα πόδια του με δάκρυα. Τον παρακάλεσαν να τους ελευθερώσει από τη σκοτεινή ειδωλολατρία και να τους ενώσει με τον αληθινό Θεό. Ο άγιος προσευχήθηκε με δάκρυα στον ουρανό για τα δύο νέα πνευματικά του παιδιά. Τότε μια φωτεινή νεφέλη σκέπασε τους δύο άνδρες και έσταξε επάνω τους το νερό του αγίου βαπτίσματος.

Ο Λεόντιος επικαλέστηκε το όνομα της Αγίας Τριάδας και τους ένδυσε με λευκές στολές, βάζοντας αναμμένα κεριά στα χέρια τους. Οι τρεις προχώρησαν στο μέσον της πόλης ως νέοι στρατιώτες του Χριστού, χαρούμενοι και δοξάζοντας τον Θεό. Η εικόνα αυτή εξόργισε όμως τους ειδωλολάτρες κατοίκους, που ζητούσαν φωτιά και τιμωρία. Μετά από δύο ημέρες έφτασε στην πόλη ο σκληρός ηγεμόνας Αδριανός, έτοιμος να πατάξει την ομολογία τους. Έμαθε αμέσως όλα όσα είχαν συμβεί και διέταξε να ριχθούν και οι τρεις στη φυλακή.

Εκεί μέσα ο Λεόντιος δίδασκε ασταμάτητα τους δύο φίλους του να μένουν σταθεροί στις δοκιμασίες. Όλη τη νύχτα προσευχήθηκαν μαζί, ψέλνοντας ψαλμούς και αναμένοντας με ειρήνη την πρωινή δίκη. Το επόμενο πρωί ο Αδριανός κάθισε στο βήμα και ζήτησε να φέρουν μπροστά του τους κρατουμένους. Ρώτησε με ύφος απειλητικό τον Λεόντιο για τη μαγγανεία του και την πλάνη του στους νέους χριστιανούς. Ο άγιος απάντησε σταθερά πως ήταν παιδί του αληθινού φωτός, που φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο.

Δήλωσε επίσης πως οι θεοί του ηγεμόνα ήταν πέτρες, ξύλα και κόκαλα ζώων, χωρίς καμία δύναμη. Ο ηγεμόνας θύμωσε φοβερά και διέταξε να τον χτυπήσουν με ραβδιά μέχρι να λυγίσει. Ο μάρτυρας σήκωνε τα μάτια του στον ουρανό και έλεγε με γαλήνη στον δικαστή του ότι μόνος του βασανιζόταν. Έπειτα τον έστειλε πάλι στη φυλακή και στράφηκε προς τον Υπάτιο και τον Θεόδουλο με γλυκόλογα και απειλές. Εκείνοι απάντησαν με θάρρος ότι πλέον ανήκαν στον στρατό του ουράνιου Βασιλέα και όχι του επίγειου αυτοκράτορα.

Τότε ο Αδριανός κρέμασε τον Υπάτιο σε ξύλο βασανιστηρίων και του ξέσχισε το σώμα με σιδερένια νύχια. Τον Θεόδουλο τον έδεσε στη γη και τον χτύπησε άσπλαχνα με ραβδιά μπροστά στα μάτια του λαού. Βλέποντας πως τίποτα δεν τους έκαμπτε, διέταξε αμέσως τον αποκεφαλισμό των δύο γενναίων ομολογητών. Καθώς οδηγούνταν στον τόπο της θανάτωσης, έψαλλαν τον Κύριο ως καταφυγή τους και παρέδωσαν τις ψυχές τους στα χέρια του. Ο Λεόντιος ξανάρθε στη δίκη και αρνήθηκε όλες τις υποσχέσεις για τιμές και πλούτη του αυτοκράτορα.

Δήλωσε ότι ολόκληρος ο κόσμος δεν αξίζει ούτε όσο ο Χριστός που αγαπούσε με όλη του την καρδιά. Ο ηγεμόνας τότε διέταξε τέσσερις δυνατούς στρατιώτες να τον χτυπήσουν χωρίς έλεος μπροστά στο πλήθος. Ένας κήρυκας φώναζε ότι όποιος περιφρονεί τους θεούς της αυτοκρατορίας θα χάνει με τον ίδιο τρόπο τη ζωή του. Στη συνέχεια κρέμασαν τον άγιο ανάποδα από ένα ξύλο, με βαριά πέτρα δεμένη στον λαιμό του. Ώρες ολόκληρες παρέμεινε εκεί ο μάρτυρας, προσευχόμενος με δυνατή φωνή στον Κύριο Ιησού Χριστό για ενίσχυση.

Παρακαλούσε τον Θεό να του δώσει την ίδια αντοχή που έδωσε στους φίλους του Υπάτιο και Θεόδουλο. Όταν έπεσε το βράδυ, τον κατέβασαν λιπόθυμο και τον έριξαν ξανά στη φυλακή μέχρι την αυγή. Εκεί τον επισκέφθηκε άγγελος Κυρίου και τον ενίσχυσε, μένοντας κοντά του όλη τη νύχτα παρηγορητικά. Το επόμενο πρωί ο Αδριανός ξαναπροσπάθησε με κολακείες και απειλές, αλλά συνάντησε την ίδια αδάμαστη πίστη. Έβγαλε λοιπόν την τελική απόφαση και τον καταδίκασε σε σκληρό θάνατο διά ραβδισμού, ως υβριστή των θεών.

Οι στρατιώτες τον άπλωσαν δεμένο σε τέσσερις πασσάλους και τον χτύπησαν για πολλή ώρα με μανία. Μέσα στους πόνους του βασανισμού ο άγιος Λεόντιος παρέδωσε την αγία ψυχή του στα χέρια του αγαπημένου του Χριστού. Το σώμα του ρίχτηκε έξω από τα τείχη της πόλης, για να γίνει βορά των αγρίων ζώων και των πτηνών. Οι πιστοί χριστιανοί όμως πήραν κρυφά το ιερό λείψανο και το έθαψαν με ευλάβεια κοντά στο λιμάνι της Τρίπολης. Σύντομα έχτισαν στο σημείο εκείνο μεγάλη και πανέμορφη εκκλησία προς τιμήν του γενναίου ομολογητή.

Ο Άγιος Λεόντιος έγινε ο πιο τιμημένος μάρτυρας ολόκληρης της Φοινίκης και ένας από τους πιο γνωστούς της Ανατολής. Η μνήμη του εορτάζεται στις δεκαοκτώ Ιουνίου κάθε χρόνου, μαζί με τους συναθλητές του Υπάτιο και Θεόδουλο. Τα μαρτύρια και ο θάνατός του καταγράφηκαν από έναν αυτόπτη γραμματικό σε λεπτές πλάκες από κασσίτερο. Οι πλάκες αυτές τοποθετήθηκαν δίπλα στο λείψανό του, ώστε οι επόμενες γενιές των χριστιανών να γνωρίζουν την αλήθεια. Έτσι κάθε αναγνώστης ή ακροατής σήκωνε τα χέρια στον ουρανό και δόξαζε τον Θεό για τον στρατιώτη του.

Οι τρεις μάρτυρες κέρδισαν τα αμαράντινα στεφάνια και πρεσβεύουν πάντοτε υπέρ της σωτηρίας μας στους αιώνες. **File: `06_18_Άγιος_Λεόντιος_Ελληνικά_Καθαρά. Ένας Ρωμαίος στρατηγός μοίραζε κρυφά τον μισθό του στους φτωχούς της Τρίπολης και έλεγχε δημόσια τους ψεύτικους θεούς της αυτοκρατορίας. Λίγο αργότερα, ένας άγγελος θεράπευσε τον διώκτη του μέσα στη νύχτα και τον οδήγησε στα πόδια του ίδιου του ομολογητή. Η ιστορία του Αγίου Λεοντίου ξεκινά στα χρόνια του αυτοκράτορα Ουεσπασιανού, γύρω στο εβδομήντα μετά Χριστόν.

Καταγόταν από την Ελλάδα και είχε μεγαλοπρεπές παράστημα, σπάνια ρωμαλεότητα και αληθινή σύνεση στις αποφάσεις του. Από νεαρή ηλικία υπηρέτησε στον ρωμαϊκό στρατό και ξεχώρισε σε πολλές μάχες με ανδρεία και υπακοή στους ανωτέρους του. Οι αρετές του τον ανέβασαν γρήγορα σε υψηλά αξιώματα, χωρίς ποτέ να χάσει τη μετριοφροσύνη και την εντιμότητα της ψυχής του. Σε κάποια αποστολή στην Αφρική γνώρισε τη χριστιανική πίστη και την αγκάλιασε με όλη του τη θερμότητα και αγάπη.

Από εκείνη τη στιγμή μοίραζε τα έσοδά του στους πτωχούς, στις χήρες και στα ορφανά της πόλης του. Ταυτόχρονα δίδασκε τους στρατιώτες του τη γνώση του αληθινού Θεού με λόγια ζωντανά και απλά για όλους. Η δράση του στην Τρίπολη της Φοινίκης δεν άργησε να φτάσει στα αυτιά των ισχυρών αρχόντων της επαρχίας. Ο ηγεμόνας Αδριανός, σκληρός και επινοητικός στο κακό, είχε λάβει εξουσία από τον αυτοκράτορα να καταδιώκει τους χριστιανούς. Μόλις πληροφορήθηκε ότι ο στρατηγός Λεόντιος απομάκρυνε πολλούς από τη λατρεία των ειδώλων, αποφάσισε να δράσει αμέσως και αποφασιστικά.

Έστειλε στην Τρίπολη τον τριβούνο Υπάτιο με ένδοξο τάγμα στρατιωτών, για να συλλάβει αμέσως τον ομολογητή του Χριστού. Καθώς οι στρατιώτες πλησίαζαν την πόλη, ο Υπάτιος έπεσε ξαφνικά σε βαριά αρρώστια με πολύ υψηλό πυρετό. Τρεις ολόκληρες μέρες δεν μπορούσε να φάει ούτε να σηκωθεί, και ο θάνατος έδειχνε πολύ κοντά του πλέον. Μέσα στη νύχτα παρουσιάστηκε μπροστά του ένας λαμπρός νέος με κατάλευκη στολή, που έμοιαζε με ουράνιο αγγελιοφόρο του Θεού.

Του είπε με ήρεμη φωνή πως θα γινόταν καλά, αν φώναζε τρεις φορές μαζί με τους στρατιώτες τον Θεό του Λεοντίου. Ο Υπάτιος ξύπνησε ταραγμένος, διηγήθηκε το όραμα στους συντρόφους του και φώναξαν όλοι μαζί προς τον ουρανό με πίστη. Την ίδια στιγμή ο τριβούνος σηκώθηκε εντελώς υγιής και δόξασε τον άγνωστο Θεό που τον είχε θεραπεύσει στη νύχτα. Ένας στρατιώτης όμως, ο Θεόδουλος, καθόταν χωριστά και σκεφτόταν βαθιά το μεγάλο θαύμα που μόλις είχε δει.

Η ψυχή του γέμισε αγάπη για τον Θεό του Λεοντίου και παρακίνησε τον Υπάτιο να σπεύσουν αμέσως προς την πόλη. Έτσι οι δύο φίλοι ανέβηκαν τον λόφο της Τρίπολης μπροστά από τους υπόλοιπους στρατιώτες, αναζητώντας τον γενναίο στρατηγό. Στην είσοδο της πόλης τους υποδέχθηκε ένας ξένος και τους κάλεσε με χαρά και ευγένεια στο σπίτι του. Τους φιλοξένησε με πλούσιο τραπέζι και με την καλοσύνη που έχουν μόνο οι πραγματικοί δούλοι του Χριστού. Όταν αποκάλυψε ότι ο ίδιος ήταν ο Λεόντιος που έψαχναν, εκείνοι έπεσαν στα πόδια του με δάκρυα μετανοίας.

Τον παρακάλεσαν να τους ελευθερώσει από τη σκοτεινή ειδωλολατρία και να τους ενώσει με τον αληθινό Θεό του ουρανού. Ο άγιος προσευχήθηκε με δάκρυα προς τον ουρανό για τα δύο νέα πνευματικά παιδιά που του χάριζε ο Θεός. Τότε μια φωτεινή νεφέλη σκέπασε τους δύο άνδρες και έσταξε επάνω τους το ζωντανό νερό του αγίου βαπτίσματος. Ο Λεόντιος επικαλέστηκε το όνομα της Αγίας Τριάδας και τους ένδυσε με λευκές στολές, βάζοντας αναμμένα κεριά στα χέρια τους.

Οι τρεις προχώρησαν στο μέσον της πόλης ως νέοι στρατιώτες του Χριστού, χαρούμενοι και δοξάζοντας τον αληθινό Θεό. Η εικόνα αυτή εξόργισε όμως τους ειδωλολάτρες κατοίκους, που ζητούσαν φωτιά και άμεση τιμωρία για τους ομολογητές. Μετά από δύο ημέρες έφτασε στην πόλη ο σκληρός ηγεμόνας Αδριανός, έτοιμος να πατάξει αμείλικτα την ομολογία τους. Έμαθε αμέσως όλα όσα είχαν συμβεί και διέταξε να ριχθούν και οι τρεις άνδρες στη σκοτεινή φυλακή. Εκεί μέσα ο Λεόντιος δίδασκε ασταμάτητα τους δύο φίλους του να μένουν σταθεροί σε κάθε δοκιμασία και βασανιστήριο.

Όλη τη νύχτα προσευχήθηκαν μαζί, ψέλνοντας ψαλμούς και αναμένοντας με ειρήνη την επικείμενη πρωινή δίκη ενώπιον του ηγεμόνα. Το επόμενο πρωί ο Αδριανός κάθισε στο βήμα και ζήτησε να φέρουν μπροστά του τους τρεις αλυσοδεμένους κρατουμένους. Ρώτησε με ύφος απειλητικό τον Λεόντιο για τη μαγγανεία του και την πλάνη που έσπειρε στους νέους χριστιανούς. Ο άγιος απάντησε σταθερά πως ήταν παιδί του αληθινού φωτός, που φωτίζει κάθε άνθρωπο ο οποίος έρχεται στον κόσμο.

Ο ηγεμόνας θύμωσε φοβερά και διέταξε να τον χτυπήσουν με σκληρά ραβδιά, μέχρι να λυγίσει η πίστη του. Ο μάρτυρας σήκωνε τα μάτια του στον ουρανό και έλεγε με γαλήνη στον δικαστή ότι μόνος του βασανιζόταν. Έπειτα τον έστειλε πάλι στη φυλακή και στράφηκε προς τον Υπάτιο και τον Θεόδουλο με γλυκόλογα και απειλές. Εκείνοι απάντησαν με θάρρος ότι πλέον ανήκαν στον στρατό του ουράνιου Βασιλέα και όχι του επίγειου αυτοκράτορα. Τότε ο Αδριανός κρέμασε τον Υπάτιο σε ξύλο βασανιστηρίων και του ξέσχισε όλο το σώμα με σιδερένια νύχια.

Τον Θεόδουλο τον έδεσε στη γη και τον χτύπησε άσπλαχνα με ραβδιά μπροστά στα μάτια του λαού. Βλέποντας πως τίποτα δεν τους έκαμπτε, διέταξε αμέσως τον αποκεφαλισμό των δύο γενναίων ομολογητών του Χριστού. Καθώς οδηγούνταν στον τόπο της θανάτωσης, έψαλλαν τον Κύριο ως καταφυγή τους και παρέδωσαν τις ψυχές τους στα χέρια του. Ο Λεόντιος ξανάρθε στη δίκη και αρνήθηκε όλες τις υποσχέσεις για τιμές και πλούτη που έταξε ο αυτοκράτορας. Δήλωσε ότι ολόκληρος ο κόσμος δεν αξίζει ούτε όσο ο Χριστός, που αγαπούσε με όλη του την καρδιά.

Ο ηγεμόνας τότε διέταξε τέσσερις δυνατούς στρατιώτες να τον χτυπήσουν χωρίς καθόλου έλεος μπροστά στο πλήθος της πόλης. Ένας κήρυκας φώναζε ότι όποιος περιφρονεί τους θεούς της αυτοκρατορίας θα χάνει με τον ίδιο τρόπο τη ζωή. Στη συνέχεια κρέμασαν τον άγιο ανάποδα από ένα ψηλό ξύλο, με βαριά πέτρα δεμένη γύρω από τον λαιμό του. Ώρες ολόκληρες παρέμεινε εκεί ο μάρτυρας, προσευχόμενος με δυνατή φωνή στον Κύριο Ιησού Χριστό για θεϊκή ενίσχυση. Παρακαλούσε τον Θεό να του δώσει την ίδια ακριβώς αντοχή που έδωσε στους φίλους του Υπάτιο και Θεόδουλο.

Όταν έπεσε το βράδυ, τον κατέβασαν λιπόθυμο και τον έριξαν ξανά στη σκοτεινή φυλακή μέχρι το πρωί. Εκεί τον επισκέφθηκε άγγελος Κυρίου και τον ενίσχυσε, μένοντας κοντά του όλη τη νύχτα με ουράνια παρηγοριά. Το επόμενο πρωί ο Αδριανός ξαναπροσπάθησε με κολακείες και απειλές, αλλά συνάντησε ξανά την ίδια αδάμαστη πίστη του μάρτυρα. Έβγαλε λοιπόν την τελική απόφαση και τον καταδίκασε σε σκληρό θάνατο διά ραβδισμού, ως υβριστή των ψεύτικων θεών. Οι στρατιώτες τον άπλωσαν δεμένο σε τέσσερις πασσάλους και τον χτύπησαν με μανία για πάρα πολλή ώρα.

Μέσα στους αβάσταχτους πόνους του φοβερού βασανισμού ο άγιος Λεόντιος παρέδωσε την αγία ψυχή του στα χέρια του Χριστού. Το σώμα του ρίχτηκε έξω από τα τείχη της πόλης, για να γίνει βορά των αγρίων ζώων και των πτηνών. Οι πιστοί χριστιανοί όμως πήραν κρυφά το ιερό λείψανο και το έθαψαν με πολλή ευλάβεια κοντά στο λιμάνι της Τρίπολης. Σύντομα έχτισαν στο σημείο εκείνο μια μεγάλη και πανέμορφη εκκλησία προς τιμήν του γενναίου ομολογητή του Χριστού.

Ο Άγιος Λεόντιος έγινε ο πιο τιμημένος μάρτυρας ολόκληρης της Φοινίκης και ένας από τους πιο γνωστούς της χριστιανικής Ανατολής. Η μνήμη του εορτάζεται στις δεκαοκτώ Ιουνίου κάθε χρόνου, μαζί με τους συναθλητές του Υπάτιο και Θεόδουλο. Τα μαρτύρια και ο θάνατός του καταγράφηκαν από έναν αυτόπτη γραμματικό σε λεπτές πλάκες από καθαρό κασσίτερο. Οι πλάκες αυτές τοποθετήθηκαν δίπλα στο λείψανό του, ώστε οι επόμενες γενιές των χριστιανών να γνωρίζουν την αλήθεια.

Έτσι κάθε αναγνώστης ή ακροατής σήκωνε τα χέρια του στον ουρανό και δόξαζε τον Θεό για τον γενναίο στρατιώτη. Οι τρεις μάρτυρες κέρδισαν τα αμαράντινα στεφάνια και πρεσβεύουν πάντοτε υπέρ της σωτηρίας μας στους αιώνες των αιώνων. Το αρχείο έχει αποθηκευτεί ως **`06_18_Άγιος_Λεόντιος_Ελληνικά_Καθαρά. Χαράλαμπο.