Ένας λαμπρός νομικός της Βηρυτού άφησε τη δόξα και τον πλούτο για να γίνει μαθητής ενός απλοϊκού βοσκού, του Αγίου Σπυρίδωνος. Όταν ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος αρρώστησε βαριά στην Αντιόχεια, είδε σε όραμα δύο ιεράρχες που θα τον θεράπευαν, και ο ένας ήταν αυτός ο μαθητής. Ο Τριφύλλιος γεννήθηκε από εύπορους γονείς, οι οποίοι του έδωσαν την καλύτερη δυνατή μόρφωση της εποχής. Πέρασε πρώτα από τα πνευματικά κέντρα της Σαλαμίνας και των Σόλων στην Κύπρο, και έπειτα στάλθηκε στην ξακουστή Βηρυτό.

Εκεί συμπλήρωσε τις σπουδές του στη νομική και τη ρητορική, και διακρίθηκε για τη σοφία και τη δεινότητα του λόγου του. Άσκησε με μεγάλη επιτυχία το επάγγελμα του δικηγόρου και επιβλήθηκε γρήγορα στους μορφωμένους κύκλους της πόλης. Όμως η ψυχή του δεν αναπαυόταν στις κοσμικές διακρίσεις και στις τιμές που του χάριζε η πλούσια κοινωνία. Τα χρόνια εκείνα οι χριστιανοί υπέφεραν φοβερούς διωγμούς και έδιναν τη μαρτυρία τους με υπομονή και χαμόγελο.

Η ευγενική ψυχή του νεαρού ειδωλολάτρη ποθούσε να γνωρίσει την κρυφή πηγή αυτής της ασύλληπτης ανδρείας και πραότητας. Η διδασκαλία του Κυρίου άγγιξε βαθιά την αγνή και απροκατάληπτη ψυχή του, και ο Τριφύλλιος ασπάστηκε με όλη του την καρδιά τη χριστιανική πίστη. Εγκατέλειψε τις τιμές και τις δόξες της Βηρυτού και επέστρεψε στην πατρίδα του την Κύπρο, για να ενωθεί με τη χριστιανική κοινότητα. Εκείνες τις ημέρες είχε εκδοθεί ήδη το διάταγμα των Μεδιολάνων, που χάριζε ελευθερία λατρείας στους χριστιανούς όλης της αυτοκρατορίας.

Μόλις έμαθε πως ο θαυματουργός Σπυρίδων είχε αποφυλακιστεί από τον σκληρό ηγεμόνα της Κύπρου Σαβίνο, έσπευσε να μαθητεύσει κοντά του. Σαν άλλος Ελισσαίος δίπλα στον Προφήτη Ηλία, παραδόθηκε ολόκληρος στις οδηγίες του αγίου γέροντος. Ο Σπυρίδων είχε υποστεί φρικτά βασανιστήρια στα μεταλλεία των Σόλων, και είχε βλαφθεί το μάτι του και το πόδι του από τους ραβδισμούς. Όμως η χάρη του Θεού είχε αποκαταστήσει αρκετά την υγεία του γέροντος ποιμένος. Κοντά στον θαυματουργό δάσκαλό του ο Τριφύλλιος μυούνταν καθημερινά στα μυστήρια της πίστεως με μελέτη και φλογερό ζήλο.

Σε σύντομο διάστημα γνώρισε τη χριστιανική αλήθεια σε όλη την απλότητα, τη δύναμη και τη δόξα της. Ο γέρων ποιμενάρχης τον χειροτόνησε διάκονό του, και από εκεί φάνηκαν τα μεγάλα χαρίσματα που είχε δώσει σε αυτόν ο Θεός. Νέοι εχθροί πιο επικίνδυνοι από τους διωγμούς απείλησαν την ειρήνη της Εκκλησίας, και πρώτος ανάμεσά τους ο αιρετικός Άρειος. Για να καταπαύσει τον φοβερό σάλο που είχε δημιουργηθεί, συγκλήθηκε στη Νίκαια της Βιθυνίας η Πρώτη Οικουμενική Σύνοδος.

Σε αυτήν έλαβε μέρος ο Άγιος Σπυρίδων μαζί με τον ιερό διάκονό του Τριφύλλιο, που τον συνόδευσε ως πιστός μαθητής. Ο ζηλωτής αθλητής παρακολούθησε με βαθύ ενδιαφέρον τις συνεδριάσεις των τριακοσίων δεκαοκτώ θεοφόρων πατέρων της Συνόδου. Θαύμασε τα επιχειρήματα και τους αγώνες του Μεγάλου Αθανασίου ενάντια στην πλάνη της αιρέσεως. Κυριολεκτικά συγκλονίστηκε από το θαύμα της κεραμίδας, με το οποίο ο ταπεινός δάσκαλός του στόμωσε τους σοφούς της εποχής.

Λίγο αργότερα, ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος έπεσε σε βαριά αρρώστια στην Αντιόχεια, και κανένας γιατρός δεν μπορούσε να τον θεραπεύσει. Στον ύπνο του είδε άγγελο που του έδειξε χορό ιεραρχών, και ξεχώρισε δύο μέσα από αυτούς ως μοναδικούς θεραπευτές του. Ο αυτοκράτορας έστειλε διαταγή σε όλους τους επισκόπους να συναχθούν κοντά του στην Αντιόχεια. Ο Σπυρίδων ξεκίνησε αμέσως με τον μαθητή του Τριφύλλιο, αν και ο τελευταίος δεν ήταν ακόμη επίσκοπος, όπως τον είχε δείξει το όραμα.

Όταν ο Σπυρίδων έφτασε στα ανάκτορα, φορούσε πτωχικά ρούχα, κρατούσε φοινικένιο ραβδί και είχε στο κεφάλι του απλούστατη μίτρα. Ένας υπηρέτης του παλατιού νόμισε πως ήταν ζητιάνος και τον χτύπησε στο πρόσωπο εμποδίζοντας την είσοδό του. Ο πράος γέρων του έστρεψε και την άλλη παρειά, σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου, και ο υπηρέτης συγκλονισμένος ζήτησε συγχώρηση. Ο αυτοκράτορας αναγνώρισε αμέσως τους δύο άνδρες ως εκείνους που του είχε δείξει ο άγγελος σε όραμα.

Σηκώθηκε από τον θρόνο του, προσκύνησε τους δούλους του Θεού και τους παρακάλεσε με δάκρυα να προσευχηθούν για την υγεία του. Ο Σπυρίδων άγγιξε με προσευχή το κεφάλι του βασιλέως, και εκείνος αμέσως έγινε καλά από την ανίατη αρρώστια του. Ο νεαρός Τριφύλλιος όμως θαύμαζε την ομορφιά των ανακτόρων και τη μεγαλοπρέπεια του καθήμενου αυτοκράτορος. Ο γέρων δάσκαλος, διαβάζοντας τους λογισμούς του, τον ρώτησε γιατί θαυμάζει τα πρόσκαιρα και ματαία. Του υπενθύμισε πως ο αυτοκράτορας θα πεθάνει όπως ο τελευταίος φτωχός και θα σταθεί μαζί με όλους μπροστά στο φοβερό κριτήριο.

Έπρεπε λοιπόν ο μαθητής να ζητάει τα αιώνια αγαθά και τη δόξα του ουρανού, και όχι τα φθαρτά της γης. Μετά τη θαυμαστή θεραπεία του βασιλέως, ο δάσκαλος και ο μαθητής επέστρεψαν στην Κύπρο για να συνεχίσουν το ποιμαντικό τους έργο. Στο μεταξύ, οι χριστιανοί της Λήδρας, της σημερινής Λευκωσίας, είχαν αυξηθεί πολύ και ζητούσαν δικό τους ποιμένα. Με επίμονες παρακλήσεις του ευσεβούς λαού, ο Σπυρίδων χειροτόνησε τον διάκονό του πρεσβύτερο και πρώτο επίσκοπο της Λευκωσίας.

Ο λύχνος είχε έρθει η ώρα να τεθεί επάνω στη λυχνία και να φωτίσει τους πάντες. Ο νέος ποιμένας λάμπρυνε τη θέση του με τη ζωή του, τη διδασκαλία του και τους ασκητικούς του αγώνες για τον Χριστό. Λίγο αργότερα, μαζί με τον δάσκαλό του, έλαβε μέρος και στη Σύνοδο της Σαρδικής, που έγινε για να αντιμετωπιστεί από κοινού η αίρεση του αρειανισμού. Τα πρακτικά της Συνόδου υπέγραψαν αμφότεροι μαζί με άλλους Κυπρίους επισκόπους, τους Αυξίβιο, Φώτιο, Γελάσιο και Αθανάσιο.

Σε άλλη περίπτωση πάλι, οι δύο άγιοι ξεκίνησαν δύσκολη οδοιπορία ανάμεσα στα βουνά του Πενταδακτύλου με προορισμό την Κερύνεια. Καθώς περνούσαν από την περιοχή Παριμνός, με τα πλούσια αμπέλια και τους ωραίους κήπους της, ο Τριφύλλιος μαγεύτηκε από τις ομορφιές του τόπου και σκεφτόταν πώς να αποκτήσει ένα κομμάτι γης εκεί. Ο διορατικός Σπυρίδων κατάλαβε αμέσως τους λογισμούς του μαθητή του και τον έλεγξε με αγάπη και πατρική φροντίδα. Του είπε πως δεν έχουμε εδώ μένουσα πόλη, και πως τα αμπέλια και τα χωράφια είναι μάταια αγαθά που απατούν τις καρδιές των ανθρώπων.

Η αληθινή πατρίδα μας είναι ο ουρανός, και εκεί έχουμε άφθαρτο πλούτο και αχειροποίητη κατοικία κοντά στον Χριστό. Ένας τέτοιος έλεγχος ωφέλησε πολύ την ψυχή του ταπεινού επισκόπου και τον προετοίμασε για τη μεγάλη πνευματική του τελείωση. Σε άλλη περίπτωση πάλι, σύνοδος επισκόπων συγκλήθηκε στην Κύπρο για ζητήματα της Εκκλησίας, και οι πατέρες ζήτησαν από τον Τριφύλλιο να μιλήσει στον λαό. Στην ομιλία του για τη θεραπεία του παραλύτου της Καπερναούμ, αντικατέστησε τη λέξη του Ευαγγελίου «κράββατον» με τη λογιότερη λέξη «σκίμπους».

Ο Σπυρίδων δεν ανέχθηκε αυτήν την αλλοίωση του ευαγγελικού λόγου και του είπε αυστηρά μπροστά σε όλους. Τον ρώτησε αν αισθάνεται καλύτερος από τον Κύριο, που χρησιμοποίησε εκείνη τη λέξη, ώστε να ντρέπεται γι' αυτήν. Έπειτα αποχώρησε εμφανώς από τον ναό, χωρίς να φοβηθεί τη γνώμη των άλλων επισκόπων. Έδωσε έτσι στον ευφραδή μαθητή του ένα σπουδαίο μάθημα ταπεινοφροσύνης και μετρημένης γλώσσας ενώπιον του ιερού. Ο Άγιος ποίμανε με σοφία και πραότητα το λογικό ποίμνιο του Χριστού στην πόλη της Λευκωσίας.

Ίδρυσε για την καλύτερη εξυπηρέτηση των πιστών τη Μονή της Οδηγήτριας με μεγάλη εκκλησία και ευρύχωρο κοιμητήριο. Έκτισε επίσης γυναικείο μοναστήρι στην ίδια πόλη, όπου μόνασε αργότερα, σύμφωνα με την παράδοση, και η ευλαβής μητέρα του Δομνίκη. Έδωσε εντολή να φιλοξενούνται εκεί όσες μοναχές περνούσαν από την Κύπρο για να προσκυνήσουν τους Αγίους Τόπους. Έζησε πτωχικά, καθώς όλα όσα είχε τα μοίραζε στους φτωχούς και τους πάσχοντες της πόλεως. Όταν ένας μεγάλος σεισμός γκρέμισε τη Λευκωσία, ο Άγιος έτρεχε μέσα στα ερείπια και έβγαζε με τα ίδια του τα χέρια τους ζωντανούς και τους νεκρούς.

Πέρασε όλη του τη ζωή με νηστεία, προσευχή και διδασκαλία του θείου θελήματος, και στάθηκε υπόδειγμα αρετής για το ποίμνιό του. Κοιμήθηκε γύρω στα ογδόντα χρόνια της ηλικίας του και ετάφη στη Μονή της Οδηγήτριας που είχε ιδρύσει. Από τα γραπτά έργα του ιεράρχου διασώθηκε μόνο ο βίος του δασκάλου του Σπυρίδωνος, τον οποίο είχε αρχικά συνθέσει σε ιαμβικούς στίχους. Ο μοναδικός σήμερα ναός αφιερωμένος σε αυτόν στην Κύπρο βρίσκεται μέσα στο Δημοτικό Σχολείο Ελένειον της Λευκωσίας.

cat > /tmp/06_13_Άγιος_Τριφύλλιος_Λευκωσίας_Ελληνικά_Καθαρά. Ένας λαμπρός νομικός της Βηρυτού άφησε τη δόξα και τον πλούτο για να γίνει μαθητής ενός απλοϊκού βοσκού, του Αγίου Σπυρίδωνος. Όταν ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος αρρώστησε βαριά στην Αντιόχεια, είδε σε όραμα δύο ιεράρχες που θα τον θεράπευαν, και ο ένας ήταν αυτός ο μαθητής. Ο Τριφύλλιος γεννήθηκε από εύπορους γονείς, οι οποίοι του έδωσαν την καλύτερη δυνατή μόρφωση της εποχής. Πέρασε πρώτα από τα πνευματικά κέντρα της Σαλαμίνας και των Σόλων στην Κύπρο, και έπειτα στάλθηκε στην ξακουστή Βηρυτό.

Εκεί συμπλήρωσε τις σπουδές του στη νομική και τη ρητορική, και διακρίθηκε για τη σοφία και τη δεινότητα του λόγου του. Άσκησε με μεγάλη επιτυχία το επάγγελμα του δικηγόρου και επιβλήθηκε γρήγορα στους μορφωμένους κύκλους της πόλης. Όμως η ψυχή του δεν αναπαυόταν στις κοσμικές διακρίσεις και στις τιμές που του χάριζε η πλούσια κοινωνία. Τα χρόνια εκείνα οι χριστιανοί υπέφεραν φοβερούς διωγμούς και έδιναν τη μαρτυρία τους με υπομονή και χαμόγελο στα χείλη.

Η ευγενική ψυχή του νεαρού ειδωλολάτρη ποθούσε να γνωρίσει την κρυφή πηγή αυτής της ασύλληπτης ανδρείας και πραότητας. Η διδασκαλία του Κυρίου άγγιξε βαθιά την αγνή και απροκατάληπτη ψυχή του, και ο Τριφύλλιος ασπάστηκε με όλη του την καρδιά τη χριστιανική πίστη. Εγκατέλειψε τις τιμές και τις δόξες της Βηρυτού και επέστρεψε στην πατρίδα του την Κύπρο, για να ενωθεί με τη χριστιανική κοινότητα. Εκείνες τις ημέρες είχε εκδοθεί ήδη το διάταγμα των Μεδιολάνων, που χάριζε ελευθερία λατρείας στους χριστιανούς όλης της αυτοκρατορίας.

Μόλις έμαθε πως ο θαυματουργός Σπυρίδων είχε αποφυλακιστεί από τον σκληρό ηγεμόνα της Κύπρου Σαβίνο, έσπευσε να μαθητεύσει κοντά του. Σαν άλλος Ελισσαίος δίπλα στον Προφήτη Ηλία, παραδόθηκε ολόκληρος στις οδηγίες του αγίου γέροντος. Ο Σπυρίδων είχε υποστεί φρικτά βασανιστήρια στα μεταλλεία των Σόλων, και είχε βλαφθεί το μάτι του και το πόδι του από τους ραβδισμούς. Όμως η χάρη του Θεού είχε αποκαταστήσει αρκετά την υγεία του γέροντος ποιμένος. Κοντά στον θαυματουργό δάσκαλό του ο Τριφύλλιος μυούνταν καθημερινά στα μυστήρια της πίστεως με μελέτη και φλογερό ζήλο.

Σε σύντομο διάστημα γνώρισε τη χριστιανική αλήθεια σε όλη την απλότητα, τη δύναμη και τη δόξα της. Ο γέρων ποιμενάρχης τον χειροτόνησε διάκονό του, και από εκεί φάνηκαν τα μεγάλα χαρίσματα που του είχε δώσει ο Θεός. Νέοι εχθροί πιο επικίνδυνοι από τους διωγμούς απείλησαν την ειρήνη της Εκκλησίας, και πρώτος ανάμεσά τους ο αιρετικός Άρειος. Για να καταπαύσει τον φοβερό σάλο που είχε δημιουργηθεί, συγκλήθηκε στη Νίκαια της Βιθυνίας η Πρώτη Οικουμενική Σύνοδος.

Σε αυτήν έλαβε μέρος ο Άγιος Σπυρίδων μαζί με τον ιερό διάκονό του Τριφύλλιο, που τον συνόδευσε ως πιστός μαθητής. Ο ζηλωτής αθλητής παρακολούθησε με βαθύ ενδιαφέρον τις συνεδριάσεις των τριακοσίων δεκαοκτώ θεοφόρων πατέρων της Συνόδου. Θαύμασε τα επιχειρήματα και τους αγώνες του Μεγάλου Αθανασίου ενάντια στην πλάνη της αιρέσεως. Κυριολεκτικά συγκλονίστηκε από το θαύμα της κεραμίδας, με το οποίο ο ταπεινός δάσκαλός του στόμωσε τους σοφούς της εποχής.

Λίγο αργότερα, ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος έπεσε σε βαριά αρρώστια στην Αντιόχεια, και κανένας γιατρός δεν μπορούσε να τον θεραπεύσει. Στον ύπνο του είδε άγγελο που του έδειξε χορό ιεραρχών, και ξεχώρισε δύο μέσα από αυτούς ως μοναδικούς θεραπευτές του. Ο αυτοκράτορας έστειλε διαταγή σε όλους τους επισκόπους να συναχθούν κοντά του στην πόλη της Αντιόχειας. Ο Σπυρίδων ξεκίνησε αμέσως με τον μαθητή του Τριφύλλιο, αν και ο τελευταίος δεν ήταν ακόμη επίσκοπος, όπως τον είχε δείξει το όραμα.

Όταν ο Σπυρίδων έφτασε στα ανάκτορα, φορούσε πτωχικά ρούχα, κρατούσε φοινικένιο ραβδί και είχε στο κεφάλι του απλούστατη μίτρα. Ένας υπηρέτης του παλατιού νόμισε πως ήταν ζητιάνος και τον χτύπησε στο πρόσωπο εμποδίζοντας την είσοδό του. Ο πράος γέρων του έστρεψε και την άλλη παρειά, σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου, και ο υπηρέτης συγκλονισμένος ζήτησε συγχώρηση. Ο αυτοκράτορας αναγνώρισε αμέσως τους δύο άνδρες ως εκείνους που του είχε δείξει ο άγγελος σε όραμα.

Σηκώθηκε από τον θρόνο του, προσκύνησε τους δούλους του Θεού και τους παρακάλεσε με δάκρυα να προσευχηθούν για την υγεία του. Ο Σπυρίδων άγγιξε με προσευχή το κεφάλι του βασιλέως, και εκείνος αμέσως έγινε καλά από την ανίατη αρρώστια του. Ο νεαρός Τριφύλλιος όμως θαύμαζε την ομορφιά των ανακτόρων και τη μεγαλοπρέπεια του καθήμενου αυτοκράτορος. Ο γέρων δάσκαλος, διαβάζοντας τους λογισμούς του, τον ρώτησε γιατί θαυμάζει τα πρόσκαιρα και ματαία αγαθά.

Του υπενθύμισε πως ο αυτοκράτορας θα πεθάνει όπως ο τελευταίος φτωχός και θα σταθεί μαζί με όλους μπροστά στο φοβερό κριτήριο. Έπρεπε λοιπόν ο μαθητής να ζητάει τα αιώνια αγαθά και τη δόξα του ουρανού, και όχι τα φθαρτά της γης. Μετά τη θαυμαστή θεραπεία του βασιλέως, ο δάσκαλος και ο μαθητής επέστρεψαν στην Κύπρο για να συνεχίσουν το ποιμαντικό τους έργο. Στο μεταξύ, οι χριστιανοί της Λήδρας, της σημερινής Λευκωσίας, είχαν αυξηθεί πολύ και ζητούσαν δικό τους ποιμένα.

Με επίμονες παρακλήσεις του ευσεβούς λαού, ο Σπυρίδων χειροτόνησε τον διάκονό του πρεσβύτερο και πρώτο επίσκοπο της πόλεως. Ο λύχνος είχε έρθει η ώρα να τεθεί επάνω στη λυχνία και να φωτίσει τους πάντες με τη λάμψη του. Ο νέος ποιμένας λάμπρυνε τη θέση του με τη ζωή του, τη διδασκαλία του και τους ασκητικούς του αγώνες για τον Χριστό. Λίγο αργότερα, μαζί με τον δάσκαλό του, έλαβε μέρος και στη Σύνοδο της Σαρδικής, που έγινε για να αντιμετωπιστεί από κοινού η αίρεση του αρειανισμού.

Τα πρακτικά της Συνόδου υπέγραψαν αμφότεροι μαζί με άλλους Κυπρίους επισκόπους, τους Αυξίβιο, Φώτιο, Γελάσιο και Αθανάσιο. Σε άλλη περίπτωση πάλι, οι δύο άγιοι ξεκίνησαν δύσκολη οδοιπορία ανάμεσα στα βουνά του Πενταδακτύλου με προορισμό την Κερύνεια. Καθώς περνούσαν από την περιοχή Παριμνός, με τα πλούσια αμπέλια και τους ωραίους κήπους της, ο Τριφύλλιος μαγεύτηκε από τις ομορφιές του τόπου και σκεφτόταν πώς να αποκτήσει ένα κομμάτι γης εκεί. Ο διορατικός Σπυρίδων κατάλαβε αμέσως τους λογισμούς του μαθητή του και τον έλεγξε με αγάπη και πατρική φροντίδα.

Του είπε πως δεν έχουμε εδώ μένουσα πόλη, και πως τα αμπέλια και τα χωράφια είναι μάταια αγαθά που απατούν τις καρδιές των ανθρώπων. Η αληθινή πατρίδα μας είναι ο ουρανός, και εκεί έχουμε άφθαρτο πλούτο και αχειροποίητη κατοικία κοντά στον Χριστό. Ένας τέτοιος έλεγχος ωφέλησε πολύ την ψυχή του ταπεινού επισκόπου και τον προετοίμασε για τη μεγάλη πνευματική του τελείωση. Σε άλλη περίπτωση πάλι, σύνοδος επισκόπων συγκλήθηκε στην Κύπρο για ζητήματα της Εκκλησίας, και οι πατέρες ζήτησαν από τον Τριφύλλιο να μιλήσει στον λαό.

Στην ομιλία του για τη θεραπεία του παραλύτου της Καπερναούμ, αντικατέστησε τη λέξη του Ευαγγελίου «κράββατον» με τη λογιότερη λέξη «σκίμπους». Ο Σπυρίδων δεν ανέχθηκε αυτήν την αλλοίωση του ευαγγελικού λόγου και του μίλησε αυστηρά μπροστά σε όλους. Τον ρώτησε αν αισθάνεται καλύτερος από τον Κύριο, που χρησιμοποίησε εκείνη τη λέξη, ώστε να ντρέπεται γι' αυτήν. Έπειτα αποχώρησε εμφανώς από τον ναό, χωρίς να φοβηθεί τη γνώμη των άλλων επισκόπων. Έδωσε έτσι στον ευφραδή μαθητή του ένα σπουδαίο μάθημα ταπεινοφροσύνης και μετρημένης γλώσσας ενώπιον του ιερού βήματος.

Ο Άγιος ποίμανε με σοφία και πραότητα το λογικό ποίμνιο του Χριστού στην πόλη της Λευκωσίας. Ίδρυσε για την καλύτερη εξυπηρέτηση των πιστών τη Μονή της Οδηγήτριας με μεγάλη εκκλησία και ευρύχωρο κοιμητήριο γύρω της. Έκτισε επίσης γυναικείο μοναστήρι στην ίδια πόλη, όπου μόνασε αργότερα, σύμφωνα με την παράδοση, και η ευλαβής μητέρα του Δομνίκη. Έδωσε εντολή να φιλοξενούνται εκεί όσες μοναχές περνούσαν από την Κύπρο για να προσκυνήσουν τους Αγίους Τόπους.

Έζησε πτωχικά, καθώς όλα όσα είχε τα μοίραζε στους φτωχούς και τους πάσχοντες της πόλεως. Όταν ένας μεγάλος σεισμός γκρέμισε τη Λευκωσία, ο Άγιος έτρεχε μέσα στα ερείπια και έβγαζε με τα ίδια του τα χέρια τους ζωντανούς και τους νεκρούς. Πέρασε όλη του τη ζωή με νηστεία, προσευχή και διδασκαλία του θείου θελήματος, και στάθηκε υπόδειγμα αρετής για το ποίμνιό του. Κοιμήθηκε γύρω στα ογδόντα χρόνια της ηλικίας του και ετάφη στη Μονή της Οδηγήτριας που είχε ιδρύσει.

Από τα γραπτά έργα του ιεράρχου διασώθηκε μόνο ο βίος του δασκάλου του Σπυρίδωνος, τον οποίο είχε αρχικά συνθέσει σε ιαμβικούς στίχους. Ο μοναδικός σήμερα ναός αφιερωμένος σε αυτόν στην Κύπρο βρίσκεται μέσα στο Δημοτικό Σχολείο Ελένειον της Λευκωσίας. Το τελικό κείμενο αποθηκεύεται ως αρχείο: **06_13_Άγιος_Τριφύλλιος_Λευκωσίας_Ελληνικά_Καθαρά.