Μια νεαρή ψυχή, κυριευμένη από ακάθαρτο πνεύμα, ελευθερώθηκε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας του Κορέτς την ημέρα της Αγίας Τριάδος. Λίγο αργότερα, ασταμάτητες βροχές που μάστιζαν τη Βολυνία σταμάτησαν αμέσως μετά τη λιτανεία της θαυματουργής εικόνας γύρω από τον ναό. Η αρχαία αυτή εικόνα της Θεοτόκου, γνωστή ως Εγγυήτρια των Αμαρτωλών, φυλασσόταν επί μακρόν στο παρεκκλήσι των ορθοδόξων πριγκίπων του Κορέτς και έφερε από νωρίς τον χαρακτηρισμό της ευλογημένης.

Όταν εκοιμήθη ο Σαμουήλ, ο τελευταίος ορθόδοξος πρίγκιπας του Κορέτς, ο αδελφός του Ιωάννης πρότεινε στην αδελφή τους, την ηγουμένη Σεραφείμα, να μεταφέρει το ιερό κειμήλιο στη Μονή της Αναστάσεως. Η πανηγυρική μετακομιδή έγινε την Πέμπτη μετά την Πεντηκοστή, χίλια εξακόσια είκοσι δύο, και έκτοτε καθιερώθηκε η εορτή της. Από το χίλια επτακόσια πενήντα δύο έως το χίλια επτακόσια ενενήντα πέντε η ιστορία της εικόνας συνδέθηκε στενά με τη μονή, η οποία τότε βρισκόταν υπό την εξουσία των Ουνιτών.

Σύμφωνα με μαρτυρίες, μετακινήθηκε αρκετές φορές κατά την περίοδο αυτή και παρέμενε στα χέρια των καθολικών, οι οποίοι την τιμούσαν επίσης ως θαυματουργή και ξεχωριστή. Με αυτοκρατορικό διάταγμα της Αικατερίνης της Δευτέρας, το χίλια επτακόσια ενενήντα πέντε, ένα μέρος της μονής παραχωρήθηκε ξανά στις ορθόδοξες μοναχές. Τότε επιστράφηκε στην ορθόδοξη αδελφότητα και η ιερή εικόνα της Παναγίας, αποκαθιστώντας την ιστορική σύνδεσή της με την ορθόδοξη παράδοση του τόπου.

Στις δεκαεννέα Αυγούστου, χίλια επτακόσια ενενήντα επτά, ξέσπασε μεγάλη πυρκαγιά μέσα στη μονή και κάποια κτίρια καταστράφηκαν ολοκληρωτικά. Η θαυματουργή εικόνα όμως διασώθηκε από τις φλόγες, γεγονός που οι μοναχές απέδωσαν στην ξεχωριστή σκέπη της Θεομήτορος. Μετά την ανοικοδόμηση, η εικόνα τοποθετήθηκε στο σύνθρονο του νέου ναού της Κοιμήσεως, ο οποίος χτίστηκε με υλικά από την παλιά τράπεζα. Εκείνη την περίοδο κατασκευάστηκε για την εικόνα επίχρυσο ασημένιο κάλυμμα διακοσμημένο με σμάλτα μεγάλης τέχνης.

Ύστερα από τις εργασίες ανακαίνισης του χίλια οκτακόσια ογδόντα, τελέστηκε ο εγκαινιασμός της Μονής της Αγίας Τριάδος μέσα σε λαμπρή ατμόσφαιρα. Οι μοναχές της Μονής της Αναστάσεως μεταφέρθηκαν εκεί και έτσι συγκροτήθηκε η Σταυροπηγιακή Μονή της Αγίας Τριάδος Κορέτς. Κεντρικό προσκύνημα της νέας αδελφότητας ορίστηκε η ιερή και θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, η οποία συνεχίζει να ευλογεί την αδελφότητα. Στις δεκαεπτά Αυγούστου, χίλια εννιακόσια ενενήντα οκτώ, η ηγουμένη Ναταλία Ιλτσούκ απηύθυνε αίτηση προς τον Πατριάρχη Μόσχας Αλέξιο τον Δεύτερο.

Ζητούσε να συμπεριληφθεί η εικόνα του Κορέτς στον επίσημο κατάλογο των θαυματουργών εικόνων της Θεοτόκου του Πατριαρχικού Ημερολογίου. Με την ευλογία του Πατριάρχη η εορτή της εικόνας εγκρίθηκε επισήμως και απέκτησε ευρύτερη αναγνώριση στην εκκλησιαστική ζωή της Ρωσικής Εκκλησίας. Τον Νοέμβριο του δύο χιλιάδες ένα σημειώθηκε απόπειρα κλοπής της ιερής εικόνας μέσα στον ιστορικό αυτόν ναό. Οι κλέφτες όμως πρόλαβαν να αφαιρέσουν μόνο το πολύτιμο κάλυμμα και όχι την ίδια την εικόνα της Παναγίας.

Με δωρεές των πιστών κατασκευάστηκε νέα ριζά, ακριβές αντίγραφο του χαμένου καλύμματος, η οποία επανατοποθετήθηκε επάνω στο ιερό κειμήλιο. Πολλές φορές η θαυματουργή εικόνα φανέρωσε τη χάρη της στους πάσχοντες, ανακουφίζοντας σώματα και ψυχές μέσα από την πρεσβεία της Θεοτόκου. Το χίλια εννιακόσια είκοσι τρία, την ημέρα της Αγίας Τριάδος, ένας νέος που κατεχόταν από ακάθαρτο πνεύμα θεραπεύτηκε μπροστά στην εικόνα ενώπιον πλήθους πιστών. Τον επόμενο χρόνο, από την εορτή της Αναλήψεως έως την Πέμπτη μετά την Πεντηκοστή, ασταμάτητες βροχές έπληξαν την περιοχή της Βολυνίας και απειλούσαν τη σοδειά.

Μετά από λιτανεία γύρω από τον ναό με την ιερή εικόνα, η βροχή σταμάτησε με τρόπο που οι πιστοί θεώρησαν φανερά θαυματουργικό. Πλήθος ανθρώπων κατέφυγαν στη Βασίλισσα των Ουρανών για βοήθεια σε οικογενειακά προβλήματα, ταραχές της ψυχής και διάφορες θλίψεις της καθημερινής ζωής. Μαρτυρούν ότι μετά την προσευχή τους ενώπιον της εικόνας λάμβαναν πνευματική ανακούφιση και βαθιά ειρήνη, καθώς είναι αληθινά η Εγγυήτρια των Αμαρτωλών. Η εικόνα ανήκει στον εικονογραφικό τύπο της Οδηγήτριας και παριστά τη Θεοτόκο σε μέση μορφή, με το Θείο Βρέφος στο αριστερό της χέρι.

Το Βρέφος κρατά με τα δύο του χεράκια το δεξί χέρι της Μητέρας του, ενώ η Παναγία και ο Χριστός κλίνουν μεταξύ τους με τα μάγουλα να αγγίζονται. Η λέξη εγγυήτρια σημαίνει εκείνη που γίνεται εγγύηση ενώπιον του Θεού για τους ανθρώπους, καλούς και κακούς, δικαίους και αμαρτωλούς. Η Παναγία προσεύχεται για όλους, συγχωρεί όλους, δέχεται όλους με την ίδια αγάπη και ίδια στοργή μητρική. Η επιγραφή που φέρει η ιερή εικόνα διασώζει έναν λόγο της Θεοτόκου προς όσους προστρέχουν σε αυτήν με πίστη και μετάνοια.

Λέει η Παναγία ότι είναι εγγυήτρια των αμαρτωλών ενώπιον του Υιού της, ο οποίος της ανέθεσε να ακούει τις δεήσεις τους. Όσοι της φέρνουν τη χαρά να εισακούει τις προσευχές τους, θα λάβουν διά μέσου της την αιώνια χαρά και τη σωτηρία. Η ιερή εικόνα του Κορέτς είναι αγιογραφημένη σε ξύλινη επιφάνεια διαστάσεων εκατόν δύο επί εβδομήντα έξι εκατοστών. Σε αντίθεση με την ομώνυμη εικόνα της Μονής του Αγίου Νικολάου στο Όντρινο, η εικόνα του Κορέτς παρουσιάζει μια μοναδική εικονογραφική ιδιαιτερότητα.

Η Θεοτόκος και το Θείο Βρέφος εμφανίζονται κλίνοντες ο ένας προς τον άλλον, με τα μάγουλά τους να εφάπτονται σε στάση τρυφερής αγάπης. Σήμερα η ιερή και θαυματουργή εικόνα φυλάσσεται στη Σταυροπηγιακή Μονή της Αγίας Τριάδος στο Κορέτς της Ουκρανίας. Εκεί συνεχίζει να δέχεται προσκυνητές από κάθε γωνιά της Ορθοδοξίας, που ζητούν την πρεσβεία της Παναγίας για τις θλίψεις και τις ανάγκες τους. Η παρουσία της εικόνας παραμένει ζωντανή μαρτυρία της σκέπης της Θεομήτορος προς τους αμαρτωλούς που μετανοούν.