Πάνω στην ιερή εικόνα υπάρχει μια συγκλονιστική επιγραφή που μιλά για την Παναγία ως εγγυήτρια όλων των αμαρτωλών ανθρώπων ενώπιον του Υιού της. Ένα παράλυτο παιδάκι σηκώθηκε όρθιο μέσα στο μοναστήρι του Οντρίνο, όταν η μητέρα του προσευχήθηκε με δάκρυα μπροστά στη θαυματουργή μορφή. Η εικόνα φέρει τα λόγια που αποκαλύπτουν τον ρόλο της Θεοτόκου ως μεσίτριας για όσους έχουν πέσει στην αμαρτία και ζητούν έλεος. Στη μορφή αυτή η Μητέρα του Θεού αγκαλιάζει τρυφερά το θείο Βρέφος, το οποίο κρατά με τα δύο του χεράκια το δεξί χέρι της.

Ο αντίχειρας της Παναγίας βρίσκεται μέσα στο δεξί χέρι του Χριστού και το μικρό της δάχτυλο μέσα στο αριστερό του χεράκι. Η κίνηση αυτή είναι η παραδοσιακή χειρονομία εκείνου που προσφέρει εγγύηση και ευθύνη για κάποιον άλλον άνθρωπο. Δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα ποιος αγιογράφος ζωγράφισε αρχικά την εικόνα ούτε σε ποια εποχή έγινε η πρώτη της απεικόνιση. Πιστεύεται όμως ότι η θεολογική της βάση βρίσκεται μέσα στον Ακάθιστο Ύμνο προς την Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Εκεί ψάλλεται ο γνωστός χαιρετισμός που παρουσιάζει την Παναγία να προσφέρει τα χέρια της ως εγγύηση των ανθρώπων προς τον Θεό. Η εικόνα δοξάστηκε για πρώτη φορά με θαύματα στο ανδρικό μοναστήρι του Αγίου Νικολάου στο Οντρίνο, στην παλαιά επαρχία του Ορλόφ. Τα γεγονότα αυτά συνέβησαν περίπου στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα, σε μια εποχή μεγάλων πνευματικών αναζητήσεων του ρωσικού λαού. Από το ίδιο μοναστήρι προέρχεται και η γνωστή εικόνα που ονομάζεται «Καταπράυνση των Λυπών μου» και τιμάται την ένατη Οκτωβρίου.

Η σεβάσμια εικόνα της Εγγυήτριας των Αμαρτωλών βρισκόταν σε ένα παλαιό παρεκκλήσι, λίγο πιο πέρα από τις πύλες του μοναστηριού. Εκεί στεκόταν ταπεινά ανάμεσα σε δύο άλλες αρχαίες ιερές μορφές, χωρίς να προσελκύει την προσοχή. Είχε σκουρύνει τόσο πολύ από τον χρόνο και είχε καλυφθεί με τέτοιο στρώμα σκόνης που η επιγραφή της δεν διαβαζόταν. Κατά το έτος χίλια οκτακόσια σαράντα τρία αποκαλύφθηκε σε πολλούς πιστούς, μέσα από όνειρα, ότι η εικόνα κρύβει θαυματουργική δύναμη.

Οι μοναχοί την μετέφεραν τότε με μεγάλη ευλάβεια από το παλαιό παρεκκλήσι μέσα στον ναό του μοναστηριού. Οι πιστοί άρχισαν να συρρέουν για να προσευχηθούν και να ζητήσουν θεραπεία από τις λύπες και τις αρρώστιες τους. Ο πρώτος που έλαβε ολοκληρωτική θεραπεία ήταν ένα παράλυτο παιδί, το οποίο η μητέρα του είχε φέρει με βαθιά πίστη μπροστά στην ιερή μορφή. Εκείνη προσευχήθηκε ολόθερμα κατά το έτος χίλια οκτακόσια σαράντα τέσσερα και το παιδί της σηκώθηκε υγιές μπροστά στα μάτια όλων.

Η εικόνα δοξάστηκε ακόμη περισσότερο όταν ξέσπασε φοβερή επιδημία χολέρας στην ευρύτερη περιοχή. Πολλοί άνθρωποι έπεφταν θανατηφόρα άρρωστοι και έφταναν στα πρόθυρα του θανάτου μέσα σε λίγες ώρες. Όσοι κατέφευγαν με πίστη μπροστά στη θαυματουργή εικόνα έβρισκαν την υγεία τους και σώζονταν από τον βέβαιο χαμό. Για να τιμηθεί η ιερή αυτή μορφή, οικοδομήθηκε στο μοναστήρι ένας μεγάλος πέτρινος ναός με τρία θυσιαστήρια. Κατά το έτος χίλια οκτακόσια σαράντα οκτώ, ο αντισυνταγματάρχης Δημήτριος Μποντσέσκουλ ζήτησε με ζήλο να γίνει αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας.

Το πιστό αντίγραφο τοποθετήθηκε στην οικία του και πολύ σύντομα άρχισε να αναβλύζει θεραπευτικό μύρο. Με αυτό το μύρο αλείφονταν πολλοί άρρωστοι και ανέκτησαν την υγεία τους ύστερα από βαριές και επώδυνες ασθένειες. Ο ίδιος αξιωματικός χάρισε το θαυματουργό αντίγραφο στον ναό του Αγίου Νικολάου, στη συνοικία Χαμόβνικι της Μόσχας. Εκεί χτίστηκε ξεχωριστό παρεκκλήσι προς τιμήν της εικόνας, ενώ η μνήμη της τιμάται και την έβδομη Μαρτίου.