Όταν το σκήνωμα του αγίου Ιγνατίου μεταφερόταν προς τον ναό, ο ίδιος σηκώθηκε από το φέρετρο και πέταξε ψηλά πάνω από την εκκλησία. Ένας αρχιμανδρίτης με δάχτυλο γυρισμένο από γεννησιμιού του προς την παλάμη θεραπεύτηκε αμέσως μόλις άγγιξε το τίμιο λείψανο. Ο άγιος Ιγνάτιος γεννήθηκε από γονείς ευσεβείς, οι οποίοι τον ανέθρεψαν με κάθε χριστιανική αρετή και φόβο Θεού. Από νωρίς κατάλαβε τη ματαιότητα του κόσμου και αποφάσισε να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον μοναχικό βίο.

Έλαβε το αγγελικό σχήμα και ζούσε με τέτοια αρετή, ώστε γρήγορα τον ανέδειξαν αρχιμανδρίτη της μονής όπου ασκήτευε. Αργότερα η Εκκλησία τον εξέλεξε επίσκοπο της πόλεως Ροστόβ, για να ποιμάνει το λογικό ποίμνιο του Χριστού. Ανέλαβε την επαρχία με προσοχή μεγάλη και έγινε στοργικός πατέρας όλων των πιστών της περιοχής εκείνης. Παρέμεινε στον αρχιερατικό θρόνο είκοσι έξι ολόκληρα χρόνια, διδάσκοντας και στηρίζοντας τον λαό του Θεού καθημερινά. Εκοιμήθη εν Κυρίω την εικοστή ογδόη Μαΐου του έτους χιλίων διακοσίων ογδοήντα οκτώ, ημέρα Παρασκευή μετά τον εσπερινό.

Η φήμη της οσιακής κοιμήσεώς του διαδόθηκε αστραπιαία σε όλη την πόλη και ξεσήκωσε τους κατοίκους. Ολόκληρη η πόλη του Ροστόβ έτρεξε προς το σκήνωμα του αγίου ποιμενάρχη με δάκρυα και θρήνους ασταμάτητους. Ο λαός θρηνούσε τον κοινό ποιμένα, τον διδάσκαλο, τον προστάτη του στις θλίψεις και τις δυσκολίες της ζωής. Έκλαιγαν οι χήρες και τα ορφανά, που έχαναν τον μεσίτη και τον συνήγορό τους ενώπιον των αρχόντων. Πενθούσαν οι φτωχοί και οι αδύναμοι, γιατί έφευγε αυτός που τους έτρεφε και τους στήριζε με αγάπη.

Οδύρονταν οι ιερείς και οι μοναχοί, διότι στερούνταν τον πνευματικό τους οδηγό και ασφαλή σύμβουλο. Λυπούνταν και οι άρχοντες της πόλεως, αφού έχαναν τον σοφό συμβουλάτορά τους σε ζητήματα δύσκολα. Σήκωσαν με τιμή το άγιο σκήνωμα και ξεκίνησαν την πορεία προς τον επισκοπικό ναό της πόλεως. Ωστόσο, εξαιτίας του απείρου πλήθους που είχε συναχθεί, δεν μπόρεσαν να εισέλθουν εύκολα μέσα στον ναό. Έτσι τοποθέτησαν το τίμιο λείψανο μπροστά από την εκκλησία και άρχισαν να ψάλλουν την εξόδια ακολουθία.

Ο αέρας γέμισε με ψαλμωδίες και θυμίαμα, ενώ τα δάκρυα του κόσμου έπεφταν αδιάκοπα στο χώμα. Όλοι ένιωθαν ότι αποχαιρετούσαν έναν αληθινό άγιο του Θεού, και προετοιμάζονταν για τη μεγάλη στιγμή. Εκείνη την ώρα περνούσαν από τον δρόμο δύο ευλαβέστατες μοναχές, που οδεύονταν προς τον τόπο της εξοδίου ακολουθίας. Η μία ονομαζόταν Θεοδοσία και υπήρξε σύζυγος του πρωτοδιακόνου Παύλου, στενού συνεργάτη του αγίου Ιγνατίου. Αμέσως μετά τον γάμο τους, οι δύο σύζυγοι είχαν αφιερωθεί στη ζωή της παρθενίας και της προσευχής.

Πέρασαν όλη τους τη ζωή με νηστείες και αγρυπνίες, και πολλοί μαρτυρούσαν την καθαρότητα του βίου τους. Όταν εκοιμήθη ο μακάριος Παύλος, η Θεοδοσία έλαβε το μοναχικό σχήμα και συνέχισε τους πνευματικούς της αγώνες. Μαζί της βάδιζε και άλλη μοναχή, η Ξενία, που είχε επίσης βίο ενάρετο και θεάρεστο. Καθώς προχωρούσαν για να προσκυνήσουν τα λείψανα, αξιώθηκαν να δουν μαζί με μερικούς ευσεβείς ένα παράδοξο θαύμα. Ο άγιος Ιγνάτιος σηκώθηκε από το φέρετρο μέσα στην αρχιερατική του στολή και προχώρησε στον αέρα.

Στάθηκε ψηλά πάνω από την εκκλησία και ευλόγησε ολόκληρο τον λαό και την πόλη ολόκληρη. Έπειτα κατέβηκε και εισήλθε στη σπηλιά που είχαν σκάψει κοντά στο ιερό βήμα. Εκεί βρισκόταν έτοιμος ο τάφος του, και μέσα σε αυτόν ανεπαύθη το τίμιο σκήνωμά του ξανά. Αυτή τη μυστική εμφάνιση αποκάλυψε ο Κύριος στις δύο μοναχές και σε άλλους ευλαβείς ανθρώπους που παρευρίσκονταν. Έτσι ο Θεός δόξασε τον ιερό άνδρα και φανέρωσε σε όλους την αγιότητα και την παρρησία του στους ουρανούς.

Έδειξε ότι ο επίσκοπος Ιγνάτιος αξιώθηκε της θείας ευσπλαχνίας και κατατάχθηκε στη μερίδα των αγίων αυτής. Την ίδια ώρα συνέβη και ένα ακόμη παράδοξο σημείο που συγκλόνισε όσους ήταν παρόντες στην ακολουθία. Κάποιος αρχιμανδρίτης Στέφανος είχε από τη γέννησή του ένα δάχτυλο μονίμως λυγισμένο μέσα στην παλάμη του. Μόλις άγγιξε με πίστη το τίμιο σκήνωμα, το στραβό δάχτυλο ίσιωσε αμέσως και έγινε υγιές όπως τα άλλα. Στη συνέχεια οι πιστοί μετέφεραν το άγιο λείψανο μέσα στον ναό για την τελική απόθεση.

Το επόμενο πρωί συγκεντρώθηκαν ξανά για να τελέσουν τη συνηθισμένη ακολουθία και να ψάλουν τα εξόδια τροπάρια. Όταν τοποθέτησαν το σκήνωμα στον τάφο, του παρέδωσαν στο χέρι ειλητάρια με τα ονόματα των κληρικών του. Ο άγιος άπλωσε το χέρι του σαν ζωντανός και δέχθηκε τα ειλητάρια εκείνα μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων. Όλοι κυριεύθηκαν από φόβο και χαρά μεγάλη και δόξασαν τον Θεό για τα θαυμαστά σημεία. 1

"Όταν. εκκλησία 2 "Ένας. λείψανο

3 "Ο άγιος. Θεού 4 "Από νωρίς.

βίο 5 "Έλαβε. ασκήτευε 6

"Αργότερα. Χριστού 7 "Ανέλαβε. εκείνης

8 "Παρέμεινε. καθημερινά 9 "Εκοιμήθη.

εσπερινό 10 "Η φήμη. κατοίκους Όταν το σκήνωμα του αγίου Ιγνατίου μεταφερόταν προς τον ναό, ο ίδιος σηκώθηκε από το φέρετρο και πέταξε ψηλά πάνω από την εκκλησία.

Ένας αρχιμανδρίτης με δάχτυλο γυρισμένο από γεννησιμιού του προς την παλάμη θεραπεύτηκε αμέσως μόλις άγγιξε το τίμιο λείψανο. Ο άγιος Ιγνάτιος γεννήθηκε από γονείς ευσεβείς, οι οποίοι τον ανέθρεψαν με κάθε χριστιανική αρετή και φόβο Θεού. Από νωρίς κατάλαβε τη ματαιότητα του κόσμου και αποφάσισε να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον μοναχικό βίο του Χριστού. Έλαβε το αγγελικό σχήμα και ζούσε με τέτοια αρετή, ώστε γρήγορα τον ανέδειξαν αρχιμανδρίτη της μονής όπου ασκήτευε.

Αργότερα η Εκκλησία τον εξέλεξε επίσκοπο της πόλεως Ροστόβ, για να ποιμάνει το λογικό ποίμνιο του Χριστού. Ανέλαβε την επαρχία με προσοχή μεγάλη και έγινε στοργικός πατέρας όλων των πιστών της περιοχής εκείνης. Παρέμεινε στον αρχιερατικό θρόνο είκοσι έξι ολόκληρα χρόνια, διδάσκοντας και στηρίζοντας τον λαό του Θεού καθημερινά. Εκοιμήθη εν Κυρίω την εικοστή ογδόη Μαΐου του έτους χιλίων διακοσίων ογδοήντα οκτώ, ημέρα Παρασκευή μετά τον εσπερινό. Η φήμη της οσιακής κοιμήσεώς του διαδόθηκε αστραπιαία σε όλη την πόλη και ξεσήκωσε όλους τους κατοίκους.

Ολόκληρη η πόλη του Ροστόβ έτρεξε προς το σκήνωμα του αγίου ποιμενάρχη με δάκρυα και θρήνους ασταμάτητους. Ο λαός θρηνούσε τον κοινό ποιμένα, τον διδάσκαλο, τον προστάτη του στις θλίψεις και τις δυσκολίες της ζωής. Έκλαιγαν οι χήρες και τα ορφανά, που έχαναν τον μεσίτη και τον συνήγορό τους ενώπιον των αρχόντων της πόλεως. Πενθούσαν οι φτωχοί και οι αδύναμοι, γιατί έφευγε αυτός που τους έτρεφε και τους στήριζε με αγάπη. Οδύρονταν οι ιερείς και οι μοναχοί, διότι στερούνταν τον πνευματικό τους οδηγό και τον ασφαλή σύμβουλό τους.

Λυπούνταν ακόμη και οι άρχοντες της πόλεως, αφού έχαναν τον σοφό συμβουλάτορά τους σε ζητήματα δύσκολα. Σήκωσαν με τιμή το άγιο σκήνωμα και ξεκίνησαν την πορεία προς τον επισκοπικό ναό της πόλεως εκείνης. Ωστόσο, εξαιτίας του απείρου πλήθους που είχε συναχθεί, δεν μπόρεσαν να εισέλθουν εύκολα μέσα στον ναό. Έτσι τοποθέτησαν το τίμιο λείψανο μπροστά από την εκκλησία και άρχισαν να ψάλλουν την εξόδια ακολουθία. Ο αέρας γέμισε ψαλμωδίες και θυμίαμα, ενώ τα δάκρυα του κόσμου έπεφταν αδιάκοπα στο χώμα γύρω.

Όλοι ένιωθαν ότι αποχαιρετούσαν έναν αληθινό άγιο του Θεού και προετοιμάζονταν για τη μεγάλη στιγμή. Εκείνη την ώρα περνούσαν από τον δρόμο δύο ευλαβέστατες μοναχές, που οδεύονταν προς τον τόπο της εξοδίου ακολουθίας. Η μία ονομαζόταν Θεοδοσία και υπήρξε σύζυγος του πρωτοδιακόνου Παύλου, στενού συνεργάτη του αγίου Ιγνατίου στο ποιμαντικό έργο. Αμέσως μετά τον γάμο τους, οι δύο σύζυγοι είχαν αφιερωθεί στη ζωή της παρθενίας και της αδιάλειπτης προσευχής.

Πέρασαν όλη τους τη ζωή με νηστείες και αγρυπνίες, και πολλοί μαρτυρούσαν την καθαρότητα του βίου τους. Όταν εκοιμήθη ο μακάριος Παύλος, η Θεοδοσία έλαβε το μοναχικό σχήμα και συνέχισε τους πνευματικούς της αγώνες. Μαζί της βάδιζε και άλλη μοναχή, η Ξενία, η οποία είχε επίσης βίο ενάρετο και θεάρεστο. Καθώς προχωρούσαν για να προσκυνήσουν τα λείψανα, αξιώθηκαν να δουν μαζί με μερικούς ευσεβείς ένα παράδοξο θαύμα. Ο άγιος Ιγνάτιος σηκώθηκε από το φέρετρο μέσα στην αρχιερατική του στολή και προχώρησε ψηλά στον αέρα.

Στάθηκε ψηλά πάνω από την εκκλησία και ευλόγησε ολόκληρο τον λαό και την πόλη ολόκληρη. Έπειτα κατέβηκε και εισήλθε στη σπηλιά που είχαν σκάψει κοντά στο ιερό βήμα του ναού. Εκεί βρισκόταν έτοιμος ο τάφος του, και μέσα σε αυτόν ανεπαύθη το τίμιο σκήνωμά του ξανά. Αυτή τη μυστική εμφάνιση αποκάλυψε ο Κύριος στις δύο μοναχές και σε άλλους ευλαβείς ανθρώπους που παρευρίσκονταν. Έτσι ο Θεός δόξασε τον ιερό άνδρα και φανέρωσε σε όλους την αγιότητα και την παρρησία του στους ουρανούς.

Έδειξε ότι ο επίσκοπος Ιγνάτιος αξιώθηκε της θείας ευσπλαχνίας και κατατάχθηκε στη μερίδα των αγίων του Χριστού. Την ίδια ώρα συνέβη και ένα ακόμη παράδοξο σημείο που συγκλόνισε όσους ήταν παρόντες στην ιερή ακολουθία. Κάποιος αρχιμανδρίτης ονόματι Στέφανος είχε από τη γέννησή του ένα δάχτυλο μονίμως λυγισμένο μέσα στην παλάμη. Μόλις άγγιξε με πίστη το τίμιο σκήνωμα, το στραβό δάχτυλο ίσιωσε αμέσως και έγινε υγιές όπως τα άλλα. Στη συνέχεια οι πιστοί μετέφεραν το άγιο λείψανο μέσα στον ναό για την τελική απόθεση στον τάφο.

Το επόμενο πρωί συγκεντρώθηκαν ξανά για να τελέσουν τη συνηθισμένη ακολουθία και να ψάλουν τα εξόδια τροπάρια. Όταν τοποθέτησαν το σκήνωμα στον τάφο, του παρέδωσαν στο χέρι ειλητάρια με τα ονόματα των κληρικών του. Ο άγιος άπλωσε το χέρι του σαν ζωντανός και δέχθηκε τα ειλητάρια εκείνα μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων. Όλοι κυριεύθηκαν από φόβο και χαρά μεγάλη, και δόξασαν τον Θεό για τα θαυμαστά σημεία αυτά.