Την Τρίτη της Διακαινησίμου του έτους χίλια τετρακόσια πενήντα δύο, ένας τεράστιος όγκος πάγου ανέβαινε αντίθετα στο ορμητικό ρεύμα του ποταμού Μστα. Πάνω του στεκόταν ένα σκοτεινιασμένο πεύκινο κιβούριο χωρίς σκέπασμα, και μέσα αναπαυόταν το σώμα ενός νέου άγνωστου παλληκαριού. Η σκηνή εκτυλίχθηκε κοντά στη Μονή του Αγίου Πνεύματος, στην περιοχή του Μποροβίτσι, που ανήκει στην ευρύτερη επαρχία του Νόβγκοροντ της Ρωσίας. Πολλές αρχαίες ρωσικές πόλεις έχουν τον δικό τους προστάτη άγιο, και το Μποροβίτσι τιμά τον Δίκαιο Ιάκωβο ως φύλακα και θαυματουργό.

Ο Άγιος θεωρείται επίσης προστάτης της Μονής Ιβήρων του Βαλντάι, που βρίσκεται σε νησί της ομώνυμης λίμνης. Διηγήσεις για τη ζωή και τα θαύματά του διασώζονται σε χειρόγραφο του δέκατου έκτου αιώνα, που φυλάσσεται στη Λαύρα της Αγίας Τριάδος του Σεργίου. Την ημέρα εκείνη ο ποταμός κατέβαζε ορμητικά τα νερά της ανοιξιάτικης πλημμύρας, και ο ήλιος έλιωνε τους τελευταίους πάγους του χειμώνα. Από τον παράξενο όγκο σηκωνόταν πυκνός ατμός σαν καπνός από φωτιά, και τελικά εκείνος προσάραξε στη δεξιά όχθη, εκατό οργιές πάνω από τη Μονή.

Οι κάτοικοι του Μποροβίτσι, βλέποντας το θέαμα, κυριεύθηκαν από φόβο και νόμισαν πως είχαν μπροστά τους έναν συνηθισμένο πνιγμένο. Για να γλιτώσουν από μπελάδες, προσπάθησαν να σπρώξουν τον πάγο μακριά από την όχθη με μακριά κοντάρια. Όμως ο πάγος επέστρεφε πάντοτε στην ίδια θέση, σαν να τον οδηγούσε αόρατο χέρι από τα ύψη. Έδεσαν τότε το κιβούριο με σχοινιά, το έσυραν μαζί με τον πάγο και το απομάκρυναν δύο βέρστια από το μοναστήρι. Την επόμενη χαραυγή ο πάγος βρισκόταν ξανά στο ίδιο σημείο, και το ίδιο επαναλήφθηκε για τρίτη φορά συνεχόμενη.

Τελικά ο Κύριος συνέφερε τους ανόητους ανθρώπους με τρόπο θαυμαστό και ελεγκτικό. Σε αρκετούς ευσεβείς γέροντες του Μποροβίτσι παρουσιάστηκε στον ύπνο τους ένας νέος και τους είπε με παράπονο: Ορθόδοξοι Χριστιανοί, γιατί διώχνετε έναν αδελφό σας; Γιατί αντιστέκεστε στον Κύριο, που σας έστειλε το σώμα μου; Μάθετε λοιπόν ότι ονομάζομαι Ιάκωβος, όπως ο αδελφόθεος Ιάκωβος ο Δίκαιος. Οι θεοφοβούμενοι γέροντες ξύπνησαν συγκλονισμένοι και διηγήθηκαν ο ένας στον άλλον το θαυμαστό όνειρο.

Η φήμη απλώθηκε γρήγορα και οι κάτοικοι του Μποροβίτσι μετάνιωσαν πικρά για την ασέβειά τους. Έχυσαν δάκρυα κατανύξεως και έκαψαν τα κοντάρια με τα οποία είχαν σπρώξει τα ιερά λείψανα μακριά. Οι γέροντες, μαζί με μεγάλο πλήθος, έσπευσαν στην όχθη του ποταμού Μστα με την απόφαση να παραλάβουν τα λείψανα από τον πάγο. Έστησαν στη γη ένα ξύλινο κατασκεύασμα από κορμούς, που έμοιαζε με μικρό παρεκκλήσι, και τοποθέτησαν εκεί το άγιο σκήνωμα του νέου.

Για ενενήντα τρία ολόκληρα χρόνια μετά τη θαυμαστή έλευση και την ταφή του, τα άφθαρτα λείψανα παρέμειναν σχεδόν κρυμμένα κάτω από τον μόδιο. Παρά τη φαινομενική αφάνεια, ανέβλυζαν αδιάκοπα χάρη και θεραπείες σε όσους προσέτρεχαν με πίστη στον τάφο του Δικαίου. Πολλά σημεία και θαύματα συνέβαιναν στον τόπο εκείνον, και η φήμη του νέου θαυματουργού εξαπλώθηκε σε όλη την περιοχή. Το έτος χίλια πεντακόσια σαράντα τέσσερα, οι κάτοικοι του Μποροβίτσι παρουσίασαν τα θαύματα στον Αρχιεπίσκοπο Θεοδόσιο του Νόβγκοροντ, ζητώντας με αναφορά κλήρου και λαού την επίσημη ανακομιδή των τιμίων λειψάνων του.

Η μεγάλη εορτή πραγματοποιήθηκε στις είκοσι τρεις Οκτωβρίου του έτους χίλια πεντακόσια σαράντα πέντε, ημέρα μνήμης του αποστόλου Ιακώβου του αδελφοθέου. Λίγο μετά την ανακομιδή ανέβλυσε στον ίδιο τόπο και θαυματουργή πηγή, που πρόσφερε ίαση σε άρρωστους και κουρασμένους προσκυνητές. Οι ευσεβείς κάτοικοι της περιοχής έχτισαν εκεί έναν μικρό ξύλινο ναό αφιερωμένο στην Παναγία του Γλυκοφιλούσα προς δόξαν του Κυρίου. Επί της βασιλείας του ευσεβέστατου τσάρου Αλεξίου, ο μέγας Πατριάρχης πάσης Ρωσίας Νίκων πληροφορήθηκε τα θαύματα και τη φτώχεια της Μονής του Αγίου Πνεύματος.

Αποφάσισε λοιπόν να μεταφέρει τα ιερά λείψανα στη Μονή Ιβήρων του Βαλντάι, και η μεγάλη ανακομιδή έγινε στις είκοσι τρεις Φεβρουαρίου του έτους χίλια εξακόσια πενήντα τέσσερα. Στην αρχή του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ο Άγιος εμφανίστηκε σε βαθιά πιστό Γέροντα και ζήτησε λιτανεία τρεις φορές γύρω από την πόλη. Πιστοί περιπολούσαν νύκτα με τον σταυρό, με την εικόνα και τμήμα των λειψάνων, ψάλλοντας κρυφά από τις άθεες αρχές. Το μέτωπο πλησίασε στα εβδομήντα χιλιόμετρα, όμως το Μποροβίτσι έμεινε απείραχτο, χάρη στην προστασία του Δικαίου Ιακώβου του θαυματουργού.