Με τα ίδια της τα χέρια ζύμωνε ψωμί για τους πεινασμένους, και ο Θεός φρόντιζε ώστε το αλεύρι της να μη λιγοστεύει ποτέ. Από τα χέρια της ξεπηδούσε ένα ολόκληρο πέλαγος θαυμάτων, που έκανε τους υμνογράφους να την ονομάσουν θαυματόβρυτη. Η Οσία Καλή έζησε πριν από τον δέκατο πέμπτο αιώνα και καταγόταν από την Ανατολή, δηλαδή από τη Μικρά Ασία. Στην ακροστιχίδα του Κανόνα της αναφέρεται ως ποιητής κάποιος αρχιεπίσκοπος της Κρήτης, χωρίς όμως το όνομά του να είναι απολύτως βέβαιο.

Μία παράδοση τον ταυτίζει με τον περίφημο Άγιο Ανδρέα Κρήτης, τον ποιητή του Μεγάλου Κανόνα. Αν όντως πρόκειται για εκείνον, τότε η Οσία πρέπει να έζησε πριν από την κοίμησή του, δηλαδή πριν από το έτος επτακόσια σαράντα. Άλλοι μελετητές προτείνουν τον Νικηφόρο Μοσχόπουλο, μητροπολίτη Κρήτης κατά τον δέκατο τρίτο και στις αρχές του δέκατου τέταρτου αιώνα. Σε αυτή την περίπτωση η Οσία θα πρέπει να έζησε το αργότερο μέχρι το πρώτο μισό του δέκατου τέταρτου αιώνα.

Η οικογένεια της Οσίας ήταν πλούσια και της είχε αφήσει μεγάλη περιουσία. Εκείνη όμως δεν την κράτησε για τον εαυτό της, αλλά τη διέθεσε ολόκληρη σε έργα φιλανθρωπίας και ευποιΐας. Δεν φαίνεται να ήταν μοναχή, αφού κάτι τέτοιο δεν αναφέρεται πουθενά μέσα στην Ακολουθία της. Στον ίδιο της τον οίκο φιλοξενούσε άστεγους, φτωχούς και ανθρώπους που δεν είχαν πού αλλού να πάνε. Όλη της η ζωή ήταν αφιερωμένη στη διακονία των ελαχίστων αδελφών του Χριστού, των πασχόντων και των περιφρονημένων.

Έζησε με σωφροσύνη, παρθενία, αυστηρή άσκηση, νηστείες και αδιάλειπτη προσευχή προς τον Κύριο. Το πιο φωτεινό χαρακτηριστικό του βίου της παρέμενε όμως πάντοτε η ανυπόκριτη φιλανθρωπία της. Κίνητρό της ήταν ο βαθύς πόθος να τηρεί τις εντολές του Χριστού σε κάθε στιγμή της ζωής της. Ήθελε να μιμείται τη θεϊκή ευσπλαχνία και να φανερώνει με κάθε τρόπο την αγάπη της προς τους συνανθρώπους. Όσοι περνούσαν την πόρτα της έβρισκαν τροφή, στέγη και μια γλυκιά μητρική παρηγοριά.

Έτσι ο πλούτος της μεταμορφώθηκε σε ουράνιο θησαυρό μέσα στις καρδιές των φτωχών. Στην Ακολουθία της σώζονται και πολλά θαύματα, που φανερώνουν την οικειότητά της με τον Θεό. Κάποια φορά ζύμωσε ψωμί, για να το μοιράσει με τα ίδια της τα χέρια στους φτωχούς της γειτονιάς της. Όσο εκείνη μοίραζε, το ψωμί που της απέμενε δεν λιγόστευε, αλλά παράδοξα έμενε πάντοτε αρκετό για όλους. Έτσι έζησε η ίδια το θαύμα που γνωρίζουμε από την Παλαιά Διαθήκη με τη χήρα στα Σαρεπτά.

Εκεί το αλεύρι της δεν τελείωνε, αν και έτρεφε τον προφήτη Ηλία μαζί με τα παιδιά της. Αλλά και μετά την κοίμησή της η Αγία δεν έπαψε ποτέ να ευεργετεί όσους τη φώναζαν με πίστη. Με τις ικεσίες της προς τον Κύριο χάριζε θεραπεία σε ασθενείς που είχαν χάσει κάθε ανθρώπινη ελπίδα. Τα θαύματα των ιάσεων ήταν τόσα πολλά, ώστε ο υμνογράφος μιλάει για ολόκληρο πέλαγος θαυμάτων γύρω της. Γι’ αυτό την ονομάζει θαυματόβρυτη πηγή, που αναβλύζει ακατάπαυστα χάρη και έλεος.

Θεραπεύει ποικίλα νοσήματα ψυχών και σωμάτων, ιδιαίτερα όσα είναι επώδυνα, χρόνια και δυσίατα. Συντρέχει σε ρευματισμούς, αρθρίτιδες, παραλύσεις των αρθρώσεων και παραμορφώσεις των μελών του σώματος. Η μνήμη της Οσίας Καλής τιμάται στις είκοσι δύο Μαΐου, στις δεκαπέντε Μαΐου και το Σάββατο της Διακαινησίμου.