Δύο μορφές που ο ίδιος ο απόστολος Παύλος ονομάζει συγγενείς του και επίσημους ανάμεσα στους αποστόλους ζωντανεύουν μέσα από τις σελίδες της Καινής Διαθήκης. Ο Ανδρόνικος και η Ιουνία πίστεψαν στον Χριστό πριν ακόμη από τον ίδιο τον Παύλο και μοιράστηκαν μαζί του τα δεσμά της φυλακής. Στη σύντομη μνεία της επιστολής προς Ρωμαίους κρύβεται μια ολόκληρη ζωή κόπων, διωγμών και αδιάκοπης μαρτυρίας του Ευαγγελίου. Ο Ανδρόνικος και η Ιουνία συγκαταλέγονται στους εβδομήκοντα αποστόλους του Κυρίου, που η Εκκλησία τιμά συλλογικά στις τέσσερις Ιανουαρίου.

Η Ιουνία υπήρξε σύζυγος του Ανδρονίκου και πιστή συνοδοιπόρος του σε όλη την ιεραποστολική του πορεία. Και οι δύο γεννήθηκαν μέσα στην ιουδαϊκή πίστη και ανατράφηκαν με τις παραδόσεις του Ισραήλ. Στα Ιεροσόλυμα όμως άκουσαν το κήρυγμα για τον αναστημένο Χριστό και δέχτηκαν με όλη τους την καρδιά τη νέα πίστη. Σύντομα συνδέθηκαν στενά με τον απόστολο Παύλο και έγιναν αφοσιωμένοι μαθητές και συνεργάτες του. Μαζί του πέρασαν τις ίδιες δοκιμασίες, τους ίδιους κινδύνους και τις ίδιες αγωνίες της αποστολικής ζωής.

Ο Παύλος τους χαιρετά με ξεχωριστή τιμή και τους αναγνωρίζει ως διακεκριμένα πρόσωπα μέσα στον κύκλο των αποστόλων του Χριστού. Η ιεραποστολική δράση του Ανδρονίκου και της Ιουνίας απλώθηκε σε πολλούς τόπους και έφτασε μακριά από τα όρια μιας μόνο πόλης. Ο Ανδρόνικος χειροτονήθηκε επίσκοπος Παννονίας, όμως το κήρυγμά του δεν περιορίστηκε ποτέ στα σύνορα της επαρχίας του. Ταξίδεψε σε διάφορες χώρες της οικουμένης, κηρύσσοντας παντού το όνομα του Χριστού στους εθνικούς και στους πλανεμένους.

Δίπλα του βάδιζε πάντοτε η Ιουνία, στηρίζοντας με σθένος και πίστη όλους τους κόπους του ευαγγελισμού. Με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος οδήγησαν πλήθος ειδωλολατρών στην επίγνωση του αληθινού Θεού και τους βάπτισαν. Γκρέμισαν πολλούς ναούς των ειδώλων και στη θέση τους ύψωσαν χριστιανικές εκκλησίες προς δόξαν του Κυρίου. Έδιωχναν τα ακάθαρτα πνεύματα από τους ανθρώπους και θεράπευαν τους αρρώστους με τη δύναμη που τους χάρισε ο Χριστός. Το κήρυγμά τους συνοδευόταν από σημεία και θαύματα, που στερέωναν τις νέες κοινότητες των πιστών.

Μέσα από τους κόπους τους η Εκκλησία απλώθηκε και δυνάμωσε σε τόπους όπου πριν βασίλευε το σκοτάδι της πλάνης. Παρά τις δυσκολίες και τις απειλές, οι δύο απόστολοι δεν λύγισαν ποτέ μπροστά στους διωγμούς των ειδωλολατρών. Το τέλος των αγίων αποστόλων ήρθε γύρω στο πενήντα οκτώ μετά Χριστόν, όταν συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στη Ρώμη για την πίστη τους. Εκεί υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια από τους ειδωλολάτρες και τελικά παρέδωσαν την ψυχή τους στον Κύριο ως μάρτυρες.

Έτσι έλαβαν από τον Χριστό το διπλό στεφάνι, της αποστολικής διακονίας και του μαρτυρικού άθλου, όπως ψάλλει η Εκκλησία στην ακολουθία τους. Τα τίμια λείψανά τους κρύφτηκαν για αιώνες μαζί με τα λείψανα άλλων αγίων μαρτύρων στην περιοχή του Ευγενίου. Κατά τον πέμπτο αιώνα, στα χρόνια των αυτοκρατόρων Αρκαδίου και Ονωρίου, αποκαλύφθηκαν θαυματουργικά κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Σε έναν ευλαβή κληρικό, τον Νικόλαο τον Καλλιγράφο, δόθηκε ιδιαίτερη αποκάλυψη από τον Θεό για τα ιερά εκείνα λείψανα.

Έτσι έγινε γνωστό ότι ανάμεσα στα δεκαεπτά λείψανα των μαρτύρων βρίσκονταν και αυτά του αποστόλου Ανδρονίκου. Στον τόπο της εύρεσης οικοδομήθηκε αργότερα μεγαλοπρεπής ναός προς τιμήν τους και σύναξη πιστών. Η μνήμη τους τιμάται κάθε χρόνο στις δεκαεφτά Μαΐου με ύμνους και ευχαριστίες προς τον Κύριο, που τους ανέδειξε λαμπρούς αστέρες της οικουμένης.