Σαράντα ολόκληρες ημέρες μετά την κοίμησή του, ένα ουράνιο μύρο ξεχυνόταν από τον τάφο του και έφτανε ως ένα μίλι μακριά. Οι πατέρες της Μονής Εσφιγμένου το ένιωθαν και δόξαζαν τον Θεό για τον αγιασμένο αδελφό τους που έφυγε με τέτοιο θαυμαστό τρόπο. Ο τόπος και η χρονολογία της γέννησής του παραμένουν άγνωστα, καθώς ο βίος του σώζεται μόνο σε ένα νεότερο χειρόγραφο της ίδιας μονής. Από πολύ νεαρή ηλικία εγκατέλειψε τα εγκόσμια και έγινε μοναχός στη Μονή Εσφιγμένου του Αγίου Όρους, εκεί όπου άνθισε η αρετή του.

Στάθηκε τύπος και παράδειγμα για όλους τους αδελφούς της μονής, με την ταπείνωση και την υπακοή που τον χαρακτήριζαν σε κάθε στιγμή. Με την ευλογία του ηγουμένου αποσύρθηκε για περισσότερη άσκηση στο απέναντι όρος της Σαμαρείας, ανάμεσα στις μονές Χιλανδαρίου και Εσφιγμένου. Εκεί ασκήτεψε σε μια από τις σπηλιές όπου είχε ζήσει παλαιότερα ο πατέρας του ρωσικού μοναχισμού, ο Όσιος Αντώνιος των Σπηλαίων του Κιέβου. Η ησυχία του βουνού και η σιωπή των βράχων έγιναν το σχολείο της καρδιάς του.

Κάποια ημέρα πήγε να επισκεφθεί έναν φίλο του μοναχό, αλλά δεν τον βρήκε και τον περίμενε υπομονετικά μέχρι το βράδυ. Αφού συζήτησαν μαζί πνευματικά, ξεκίνησε να επιστρέψει στο κελί του, παρότι η ώρα είχε περάσει πολύ. Έξω είχε ξεσπάσει καταρρακτώδης βροχή και ο καιρός ήταν εντελώς αντίξοος για τέτοια ορεινή διαδρομή. Επειδή όμως ο Γέροντάς του είχε δώσει εντολή να μην κοιμάται ποτέ έξω από το καλύβι του, ο Όσιος έκανε τέλεια υπακοή. Ξεκίνησε λοιπόν μέσα στη νύχτα και στη νεροποντή, εμπιστευόμενος ολόκληρο τον εαυτό του στη χάρη του Θεού.

Κάποια στιγμή όμως έχασε τον δρόμο και δεν μπορούσε να κάνει ούτε ένα βήμα μπροστά από το αδιαπέραστο σκοτάδι. Τότε ύψωσε αμέσως τη φωνή του προς τον Κύριο και είπε με δάκρυα ότι χάνεται και τον παρακάλεσε να τον σώσει. Το θαύμα έγινε την ίδια στιγμή, καθώς βρέθηκε ξαφνικά μπροστά στο κελί του χωρίς να καταλάβει πώς. Ήταν φημισμένος για την ασκητική του ζωή και για τα θαύματα που επιτελούσε με τη χάρη. Κοιμήθηκε ειρηνικά στο κελί του το έτος χίλια διακόσια ογδόντα μετά Χριστόν.

Τον βίο του συνέγραψε ο φίλος του Όσιος Κοσμάς της Μονής Ζωγράφου. Έλεγχος λέξεων: - Ενότητα 1: ~205 λέξεις ✓ - Ενότητα 2: ~210 λέξεις - πρέπει να μετρήσω προσεκτικά Ας μετρήσω την ενότητα 2 πιο προσεκτικά και ελέγξω προτάσεις:

Πρόταση «Με την ευλογία του ηγουμένου αποσύρθηκε για περισσότερη άσκηση στο απέναντι όρος της Σαμαρείας, ανάμεσα στις μονές Χιλανδαρίου και Εσφιγμένου» = 19 λέξεις ✓ Πρόταση «Τότε ύψωσε αμέσως τη φωνή του προς τον Κύριο και είπε με δάκρυα ότι χάνεται και τον παρακάλεσε να τον σώσει» = 21 λέξεις ✓ Σαράντα ολόκληρες ημέρες μετά την κοίμησή του, ένα ουράνιο μύρο ξεχυνόταν από τον τάφο του και έφτανε ως ένα μίλι μακριά. Οι πατέρες της Μονής Εσφιγμένου το ένιωθαν καθαρά και δόξαζαν τον Θεό για τον αγιασμένο αδελφό τους.

Ο τόπος και η χρονολογία της γέννησής του παραμένουν άγνωστα, καθώς ο βίος του σώζεται μόνο σε ένα νεότερο χειρόγραφο της ίδιας μονής. Από πολύ νεαρή ηλικία εγκατέλειψε τα εγκόσμια και έγινε μοναχός στη Μονή Εσφιγμένου του Αγίου Όρους, εκεί όπου άνθισε η αρετή του. Στάθηκε τύπος και παράδειγμα για όλους τους αδελφούς της μονής, με την ταπείνωση και την υπακοή που τον χαρακτήριζαν σε κάθε στιγμή της ζωής του. Με την ευλογία του ηγουμένου αποσύρθηκε για περισσότερη άσκηση στο απέναντι όρος της Σαμαρείας, ανάμεσα στις μονές Χιλανδαρίου και Εσφιγμένου.

Εκεί ασκήτεψε σε μια από τις σπηλιές όπου είχε ζήσει παλαιότερα ο πατέρας του ρωσικού μοναχισμού, ο Όσιος Αντώνιος των Σπηλαίων του Κιέβου. Η ησυχία του βουνού και η σιωπή των βράχων έγιναν το σχολείο της καρδιάς του και ο τόπος της συνάντησής του με τον Θεό. Κάποια ημέρα πήγε να επισκεφθεί έναν φίλο του μοναχό, αλλά δεν τον βρήκε και τον περίμενε υπομονετικά μέχρι το βράδυ. Αφού συζήτησαν μαζί πνευματικά, ξεκίνησε να επιστρέψει στο κελί του, παρότι η ώρα είχε περάσει πολύ και νύχτωνε γρήγορα.

Έξω είχε ξεσπάσει καταρρακτώδης βροχή και ο καιρός ήταν εντελώς αντίξοος για τέτοια ορεινή διαδρομή στο σκοτάδι. Επειδή όμως ο Γέροντάς του είχε δώσει εντολή να μην κοιμάται ποτέ έξω από το καλύβι του, ο Όσιος έκανε τέλεια υπακοή. Ξεκίνησε λοιπόν μέσα στη νύχτα και στη νεροποντή, εμπιστευόμενος ολόκληρο τον εαυτό του στη χάρη του Θεού. Κάποια στιγμή όμως έχασε τον δρόμο και δεν μπορούσε να κάνει ούτε ένα βήμα μπροστά από το αδιαπέραστο σκοτάδι. Τότε ύψωσε αμέσως τη φωνή του προς τον Κύριο και είπε με δάκρυα ότι χάνεται και τον παρακάλεσε να τον σώσει.

Το θαύμα έγινε την ίδια στιγμή, καθώς βρέθηκε ξαφνικά μπροστά στο κελί του χωρίς να καταλάβει πώς. Ήταν φημισμένος για την ασκητική του ζωή και για τα πολλά θαύματα που επιτελούσε με τη χάρη του Θεού. Κοιμήθηκε ειρηνικά στο κελί του το έτος χίλια διακόσια ογδόντα μετά Χριστόν. Τον βίο του συνέγραψε ο φίλος του Όσιος Κοσμάς της Μονής Ζωγράφου. Το παραδίδω ως αρχείο: **`02_23_Όσιος_Δαμιανός_Εσφιγμενίτης_Ελληνικά_Καθαρά. Το τελικό κείμενο έχει αποθηκευτεί στο αρχείο `. txt` σύμφωνα με τις προδιαγραφές. Εάν επιθυμείτε να επεξεργαστώ και τον Οσιομάρτυρα Δαμιανό τον Φιλοθεΐτη ως ξεχωριστό αρχείο, παρακαλώ ενημερώστε με.