Ο φόβος του Κυρίου στο κοινόβιο

Όπως ακριβώς η σφήκα τρώει τους κόπους των μελισσών, έτσι και στο κοινόβιο ένας οκνηρός αδελφός βλάπτει την ύπαρξη ενάρετης συνοδείας. Και όπως ο δειλός στρατιώτης παραλύει τα χέρια των συμπολεμιστών του, έτσι και ο αμελής Μοναχός λιγοστεύει την προθυμία των αδελφών· γι’ αυτό θα λάβει πολύ μεγάλη τιμωρία από τον Θεό.

Είναι λοιπόν, αγαπητοί μου, καλύτερο να κατοικεί κανείς με λίγους που ευαρεστούν τον Θεό, παρά με πολλούς που καταφρονούν τις εντολές του Κυρίου. Γιατί όπου υπάρχει φόβος Κυρίου, εκεί θα υπάρχει και ομόνοια και αγάπη, και ο Θεός θα κατοικεί ανάμεσά τους. Όπου όμως οι άνθρωποι δεν φοβούνται τον Θεό, εκεί επικρατεί φιλονικία και φθόνος· και όπου υπάρχει φθόνος, εκεί ευχαριστιέται ο πονηρός.

Είναι λοιπόν προτιμότερο να ζούμε με λίγους καλούς, παρά με πλήθος άχρηστο, όπως μας παρέδωσαν και οι θείες Γραφές. Σχετικά μας λέει ο συγγραφέας των Παροιμιών: «Να μην επιθυμείς πλήθος άχρηστων, εφόσον ο φόβος του Κυρίου δεν υπάρχει στις ψυχές τους». Γιατί είναι καλύτερος ένας δίκαιος παρά χίλιοι αμαρτωλοί, επειδή «σε συγκέντρωση αμαρτωλών θα ανάψει φωτιά».

Άλλος πάλι λέει: «Να μην επιθυμείς πλήθος άχρηστο· και αν ακόμη πληθυνθούν, να μη χαίρεσαι γι’ αυτούς, εφόσον δεν υπάρχει σε αυτούς ο φόβος του Κυρίου. Να μην εμπιστευθείς τη ζωή τους ώστε να τη μιμηθείς· γιατί θα αναστενάξεις από πρόωρο πένθος. Είναι δηλαδή καλύτερος ένας δίκαιος που εκτελεί το θέλημα του Κυρίου, παρά να έχεις παιδιά ασεβή, επειδή από έναν συνετό θα δημιουργηθεί πόλη».