Ο Γρήγορος Γυρισμός Από Την Πόλη

Ένας Μοναχός ζητούσε την ευχή του Γέροντα, επειδή βιαζόταν να πάει στην πόλη. Ο Γέροντας όμως του απάντησε:

—Μη βιάζεσαι να πας στην πόλη, αλλά να βιαστείς να επιστρέψεις από την πόλη, και θα σωθείς.

Ο αββάς Ιωάννης ο Κολοβός βρισκόταν κάποτε στον θερισμό και άκουσε κάποιον που είπε οργισμένος στον πλησίον του: «Ω, κι εσύ!» Αμέσως τότε άφησε τον θερισμό και έφυγε.

Οι μαθητές του αββά Ευλογίου διηγούνταν τα εξής:

Όταν ο Γέροντας μας έστελνε στην Αλεξάνδρεια, για να πουλήσουμε το εργόχειρό μας, μας έδινε εντολή να μη μείνουμε περισσότερο από τρεις ημέρες.

—Αν κάνετε περισσότερο από τρεις ημέρες, μας έλεγε, εγώ πια δεν θα ευθύνομαι για την αμαρτία σας.

Τότε κι εμείς τον ρωτήσαμε:

—Πώς οι Μοναχοί στις πόλεις και στα χωριά, αν και συναναστρέφονται νύχτα και ημέρα κοσμικούς, δεν βλάπτονται;

—Παιδιά μου, να με πιστέψετε, απάντησε ο αββάς Ευλόγιος, ότι από τότε που ήρθα εδώ για να μονάσω, πέρασαν τριάντα οκτώ χρόνια χωρίς να βγω καθόλου από τη Σκήτη. Μετά από τα τριάντα οκτώ χρόνια πήγα, μαζί με τον αββά Δανιήλ, στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Ευσέβιο, για κάποια ανάγκη. Μόλις μπήκαμε στην πόλη, είδαμε πολλούς Μοναχούς. Τότε, καθώς βρέθηκα σε έκσταση, έβλεπα με τα μάτια της ψυχής: άλλους από αυτούς τους Μοναχούς να τους ραμφίζουν κοράκια· άλλους να τους αγκαλιάζουν γυμνές γυναίκες και να τους ψιθυρίζουν στο αυτί· άλλους πάλι να τους ραπίζουν γυμνά μικρά αγόρια και να είναι αλειμμένοι με ανθρώπινες ακαθαρσίες. Έβλεπα ακόμη μερικούς να κρατούν μαχαίρια, να κόβουν ανθρώπινες σάρκες και να τις προσφέρουν στους Μοναχούς για να τις φάνε.

Από αυτή τη θεωρία κατάλαβα ότι καθένας από τους Μοναχούς, ανάλογα με το πάθος προς το οποίο κλίνει και στο οποίο σφάλλει, έχει και τους αντίστοιχους δαίμονες που τον συνοδεύουν και του μιλούν στη διάνοια. Γι’ αυτό λοιπόν, αδελφοί μου, κατέληξε ο αββάς Ευλόγιος, δεν θέλω καθόλου να καθυστερείτε στην πόλη, για να μην ενοχληθείτε από τέτοιους λογισμούς ή μάλλον από τέτοιους δαίμονες.