Η Μετάνοια Του Αδελφού Και Η Προσευχή Του Αββά Λώτ

Κάποτε ένας αδελφός, που είχε πέσει σε μεγάλη αμαρτία, ήρθε στον αββά Λώτ. Τον κατείχε αγωνία και ταραχή, και διαρκώς έμπαινε και έβγαινε, χωρίς να μπορεί να καθίσει. Βλέποντας ο Γέροντας την ταραχή του Μοναχού, του λέει:

—Τι έχεις, αδελφέ;

—Έκανα μια μεγάλη αμαρτία και δεν μπορώ να την ομολογήσω, απάντησε ο Μοναχός.

—Ομολόγησέ την, του είπε πάλι ο Γέροντας, κι εγώ θα τη σηκώσω.

Τότε ο Μοναχός έπεσε στο έδαφος και είπε στον αββά Λώτ:

—Έπεσα σε πορνεία και έκανα το παν για να πραγματοποιήσω αυτή την αμαρτία.

Αφού άκουσε την εξομολόγηση ο Γέροντας, του έδωσε το χέρι του και, αφού τον σήκωσε, του λέει:

—Έχε θάρρος, παιδί μου, γιατί υπάρχει μετάνοια. Πήγαινε στο σπήλαιο, κάθισε κλεισμένος μέσα και νήστευε ανά δύο συνεχείς ημέρες· κι εγώ θα σηκώσω μαζί σου το μισό φορτίο της αμαρτίας.

Αφού λοιπόν ο αδελφός πήγε πράγματι στον τόπο της μετάνοιας και έκανε όπως τον διέταξε ο Γέροντας, πέρασε διάστημα τριών εβδομάδων, και ο αββάς Λώτ πληροφορήθηκε ότι ο Θεός δέχθηκε και τη δική του δέηση και τη μετάνοια του Μοναχού, και του συγχώρησε το αμάρτημα. Αμέσως τότε κάλεσε τον αδελφό και του φανέρωσε το έλεος του Θεού. Από τότε ο αδελφός έμεινε υποταγμένος στον Γέροντα ως τον θάνατό του.