Ο Αββάς Ισίδωρος και οι Λογισμοί

Ο αββάς Ισίδωρος έλεγε ότι ο έρωτας της φιλοχρηματίας είναι φοβερός και όλα τα τολμά. Ποτέ δεν ικανοποιείται από όσα και αν αποκτήσει και οδηγεί την ψυχή που κυριεύθηκε από αυτόν στο χειρότερο.

Κάποτε ήρθε ένας αδελφός στον αββά. Πράγματι πήγε και εγκαταστάθηκε στο κελί του. Αφού ησύχασε, ύστερα από λίγες ημέρες του λένε οι λογισμοί του: «Η πόρτα του κελιού είναι παλιά και πρέπει να αλλαχθεί». Ήρθε λοιπόν στον Γέροντα και του λέει:
—Πάτερ μου, οι λογισμοί μου λένε ότι η πόρτα του κελιού μου είναι παλιά και πρέπει να αλλαχθεί.

Ο Γέροντας τότε του απαντά:
—Δεν αρνήθηκες ακόμη τον κόσμο. Πήγαινε να τον αρνηθείς τελείως, και τότε έλα να καθίσεις εδώ.

Έφυγε πάλι ο υποψήφιος μοναχός και έδωσε τα ενενήντα νομίσματα. Αφού επέστρεψε, λέει στον Γέροντα:
—Να, τώρα, Γέροντά μου, αρνήθηκα τον κόσμο.

Ο Γέροντας του έδωσε πάλι την άδεια, και ο αδελφός πήγε και κάθισε στο κελί. Μόλις όμως κάθισε, άρχισαν πάλι οι λογισμοί να τον πειράζουν και να του λένε: «Όλα εδώ είναι παλιά· και ο τόπος είναι έρημος, και θα έρθει το λιοντάρι να με φάει».

Αμέσως πηγαίνει στον Γέροντα και εξομολογείται τους λογισμούς του. Τότε ο Γέροντας του απάντησε:
—Και εσύ, παιδί μου, να πεις στους λογισμούς σου: «Όλα περιμένω να έρθουν επάνω μου· δηλαδή και το κελί να γκρεμιστεί και το λιοντάρι να έρθει να με φάει, για να απαλλαγώ γρηγορότερα από τον κόσμο αυτόν». Αυτά λοιπόν να πεις στους λογισμούς σου και πήγαινε να καθίσεις στο κελί σου, χωρίς να φοβάσαι ή να φροντίζεις για τίποτε, αλλά μόνο να προσεύχεσαι συνεχώς στον Θεό.

Πράγματι ο αδελφός ακολούθησε τη συμβουλή του Γέροντα και η ψυχή του αμέσως αναπαύθηκε.