Η Συγκατάβαση του Παχωμίου

Μετά από πολλά χρόνια, από τότε που ο Θεόδωρος εγκατέλειψε τον κόσμο για να γίνει μοναχός και αναδείχθηκε ο πιο επιμελής μαθητής του Αγίου Παχωμίου, ήρθε στο μοναστήρι και ο αδελφός του Θεοδώρου, ο Παφνούτιος, παρακαλώντας να γίνει και αυτός μοναχός.

Ο Θεόδωρος όμως δεν ήθελε να του συμπεριφερθεί ως αδελφός του, γιατί είχε πλέον αποβάλει από πάνω του τον παλαιό άνθρωπο. Γι’ αυτό ο Παφνούτιος ήταν πολύ στενοχωρημένος και συνεχώς έκλαιγε.

Μόλις πληροφορήθηκε αυτό το πράγμα ο Μέγας Παχώμιος, συνάντησε τον Θεόδωρο και του είπε:
—Αδελφέ μου, δεν βλάπτει στην αρχή η συγκατάβαση προς τους νεοφερμένους. Γιατί, όπως για το νεοφύτευτο δέντρο χρειάζεται πολλή περιποίηση, έτσι χρειάζεται η συγκατάβαση προς εκείνον που αρχίζει την άσκηση, ώσπου να ριζώσει και αυτός με τη χάρη του Κυρίου και να στερεωθεί στην πίστη.

Αφού τα άκουσε αυτά ο Θεόδωρος, υπάκουσε πρόθυμα στον Πατέρα, όπως άλλωστε είχε ως αρχή να τον υπακούει πάντοτε, και πλέον στήριζε σε όλα τα ζητήματα τον αδελφό του· γιατί κατάλαβε καλά όσα του είπε ο Μέγας Παχώμιος.