Ο Δράκος της Αμέλειας

Ένας μοναχός από το μοναστήρι του Αγίου Βενεδίκτου κυριεύθηκε από τον δαίμονα της αμέλειας, γιατί άφηνε ελεύθερους τους λογισμούς του και δεν ήθελε καθόλου να ακολουθήσει την ακριβέστατη παράδοση του μοναχικού κανόνα. Ο άνθρωπος του Θεού, ο Άγιος Βενέδικτος, δεν έπαυε να τον νουθετεί και δεν παρέλειπε να τον συμβουλεύει συνεχώς. Ο μοναχός όμως εκείνος όχι μόνο δεν ήθελε να υπακούσει στις παραινέσεις του Πατέρα, αλλά δεν έπαυε και να παρακαλεί με αναίδεια τον Άγιο να τον αφήσει να φύγει και να επιστρέψει στους γονείς του.

Μια μέρα λοιπόν τόσο πολύ ενοχλήθηκε ο σεβάσμιος Πατέρας από τις επίμονες παρακλήσεις του, ώστε με θυμό διέταξε να φύγει από το μοναστήρι. Μόλις όμως ο μοναχός βγήκε από το μοναστήρι για να πάει στους γονείς του, αμέσως συνάντησε μπροστά του στον δρόμο έναν πελώριο δράκο, που είχε το στόμα του ανοιγμένο και ήθελε να τον καταπιεί. Άρχισε λοιπόν ο αδελφός να τρέμει από την αγωνία του, να κινεί τα χέρια του και να φωνάζει με απόγνωση:
—Τρέξτε, γιατί ένας δράκος θέλει να με καταπιεί!

Οι αδελφοί έτρεξαν πράγματι, αλλά τον δράκο δεν τον είδαν πουθενά· βρήκαν μόνο τον αδελφό να τρέμει και να κινεί απελπισμένα τα χέρια του. Σε αυτή την άθλια κατάσταση τον οδήγησαν πάλι στο μοναστήρι. Μόλις εκείνος συνήλθε από την ταραχή, υποσχέθηκε αμέσως ποτέ πια, με τη θέλησή του, να μη βγει από το μοναστήρι, ούτε καθόλου να απομακρυνθεί από αυτό μέχρι τον θάνατό του. Πράγματι τήρησε ως το τέλος τις υποσχέσεις του και, ενισχυμένος από τις ευχές του Αγίου Πατέρα, ποτέ πια δεν ξαναείδε τον φοβερό εκείνο δράκο που κάποτε στάθηκε απέναντί του.