Η προσευχή του αββά Ποιμήν

Κάποτε ήρθαν στον αββά Ποιμένα πολλοί ασκητές. Μαζί με τους ασκητές ήρθε και ένας συγγενής του αββά Ποιμένα, που είχε και το παιδί του μαζί του. Το παιδί εκείνο, από σατανική ενέργεια, είχε το κεφάλι του γυρισμένο προς τα πίσω. Κάθισε λοιπόν μαζί με το παιδί του έξω από το μοναστήρι και έκλαιγε.

Κατά σύμπτωση ένας από τους Γέροντες βγήκε έξω από το μοναστήρι και, μόλις είδε εκείνον τον άνθρωπο να κλαίει, του είπε:
—Άνθρωπε, γιατί κλαις;

—Είμαι συγγενής του αββά Ποιμένα, απάντησε εκείνος, και στο παιδί μου συνέβη αυτός ο πειρασμός που βλέπετε. Θέλω λοιπόν να το οδηγήσω στον Γέροντα, αλλά φοβήθηκα, γιατί δεν θέλει να μας δει. Και τώρα ακόμη, αν μάθει ότι είμαστε εδώ, θα στείλει να μας διώξει. Όμως εγώ, μόλις σας είδα εδώ, πήρα θάρρος από την παρουσία σας και τόλμησα να έρθω. Αν θέλεις λοιπόν, αββά, ελέησέ με· πάρε μέσα το παιδί μου και κάντε προσευχή γι’ αυτό.

Πράγματι ο Γέροντας συγκινήθηκε, πήρε το παιδί και μπήκε στο μοναστήρι. Ενήργησε όμως με σύνεση· δεν το οδήγησε αμέσως στον αββά Ποιμένα, αλλά άρχισε από τους νεότερους μοναχούς:
—Σταυρώστε αυτό το άρρωστο παιδάκι, τους έλεγε.

Αφού το σταύρωσαν όλοι με τη σειρά τους, το έφερε ύστερα και στον αββά Ποιμένα. Εκείνος όμως ούτε να το αγγίξει δεν ήθελε. Τότε όλοι οι Πατέρες τον παρακαλούσαν θερμά λέγοντας:
—Αββά, όπως έκαναν όλοι οι Πατέρες, σταύρωσέ το και εσύ.

Ο αββάς Ποιμήν αναστέναξε και είπε:
—Θεέ μου, θεράπευσε το πλάσμα σου, για να μην αιχμαλωτιστεί τελείως από τον εχθρό.

Και αφού το σταύρωσε, αμέσως θεραπεύθηκε. Αμέσως λοιπόν με χαρά το έδωσαν υγιές στον πατέρα του.