Ο Αββάς και η πείνα

Ο ίδιος Γέροντας εργαζόταν πολύ και ετοίμαζε αρκετά εργόχειρα. Κρατούσε λοιπόν όσα ήταν αρκετά για τις ανάγκες του, και τα υπόλοιπα τα μοίραζε στους φτωχούς.

Κάποτε έπεσε πείνα στην περιοχή και η μητέρα του έστειλε στον μοναχό τον γιο του και τον παρακάλεσε να τους δώσει λίγα ψωμιά. Ο Γέροντας, μόλις άκουσε την παράκληση, είπε στον γιο:
—Υπάρχουν άλλοι στο χωριό που υποφέρουν τόσο πολύ όσο εσείς;

—Βεβαίως, είναι πολλοί, απάντησε ο γιος.

Τότε ο Γέροντας έκλεισε την πόρτα και, με δάκρυα στα μάτια, είπε:
—Πήγαινε, παιδί μου. Εκείνος που φροντίζει για τους άλλους θα φροντίσει και για σας.

Κάποιος μοναχός, που στάθηκε αυτόπτης μάρτυρας του περιστατικού, ρώτησε τον Γέροντα:
—Πάτερ μου, δεν στενοχωρήθηκες τώρα με τη σκέψη ότι έδιωξες το παιδί σου με άδεια χέρια;

—Αν σε κάθε πράγμα δεν στενοχωρηθεί και δεν βιάσει τον εαυτό του ο άνθρωπος, δεν έχει μισθό από τον Θεό, απάντησε ο Γέροντας.