Ο Ηγούμενος Που Έφευγε Στην Έρημο

Ένας Γέροντας διηγήθηκε τα εξής:

Όταν ήμουν νεότερος, είχα έναν ηγούμενο που ευχαριστιόταν να πηγαίνει πάντοτε σε απομακρυσμένες ερήμους και εκεί να ησυχάζει. Μια μέρα λοιπόν του λέω:
—Γιατί, αββά, φεύγεις πάντοτε στις ερήμους; Έχω τη γνώμη ότι εκείνος που μένει κοντά στον κόσμο και βλέπει, αλλά παραβλέπει για χάρη του Θεού, έχει περισσότερο μισθό από εκείνον που δεν βλέπει τίποτε.

Ο Γέροντας μου αποκρίθηκε:
—Πίστεψέ με, παιδί μου, ότι ώσπου να φτάσει ο άνθρωπος στα μέτρα του Μωυσή και να γίνει σχεδόν υιός του Θεού, δεν ωφελείται από τον κόσμο. Εγώ είμαι ακόμη υιός του Αδάμ· και όπως ο πατέρας μου, έτσι και εγώ, μόλις δω τον καρπό της αμαρτίας, αμέσως τον επιθυμώ, τον παίρνω, τον τρώω και πεθαίνω. Γι’ αυτό και οι Πατέρες μας έφευγαν στις ερήμους, όπου δεν έβρισκαν τα πράγματα που παρασύρουν τον άνθρωπο στα πάθη· και γι’ αυτό τα θανάτωναν με ευκολία.