Η βλασφημία του παιδιού και η αμέλεια του πατέρα

Πέτρος: Έχω τη γνώμη, τίμιε δέσποτα, ότι επειδή το ανθρώπινο γένος υποτάχθηκε σε πολλά και αμέτρητα πάθη, γι’ αυτό το μεγαλύτερο μέρος της επουράνιας Ιερουσαλήμ θα γεμίσει από νήπια.

Γρηγόριος: Δεν αμφιβάλλουμε ότι τα βαπτισμένα νήπια που πεθαίνουν στη νηπιακή τους ηλικία θα μπουν στη βασιλεία των ουρανών. Δεν πρέπει όμως να πιστεύουμε ότι θα μπουν στη βασιλεία των ουρανών και όλα εκείνα τα νήπια που είχαν αρχίσει να μιλούν. Διότι η είσοδος στη βασιλεία των ουρανών θα αποκλειστεί από πολλά νήπια εξαιτίας των γονέων τους, αν τους έδωσαν κακή ανατροφή.

Σε αυτή εδώ την πόλη ζει κάποιος άνθρωπος που είναι γνωστός σε όλους. Αυτός, πριν από τρία χρόνια, είχε έναν γιο, ο οποίος, όπως υποθέτω, θα ήταν τότε πέντε ετών. Επειδή τον υπεραγαπούσε με σαρκικό τρόπο, δεν προσπαθούσε καθόλου να του δώσει καλή ανατροφή. Εξαιτίας αυτού, το παιδί, όταν κάποιος το ενοχλούσε, συνήθισε —πράγμα που και να το πω ακόμη είναι επικίνδυνο— να βλασφημεί τη μεγαλοσύνη του Θεού.

Το παιδί λοιπόν αυτό, όταν πριν από τρία χρόνια έπεσε σε αυτή την περιοχή μια θανατηφόρα επιδημία, προσβλήθηκε από αυτήν και έφτασε στον θάνατο. Όπως διηγούνται οι αυτόπτες μάρτυρες, καθώς ο πατέρας κρατούσε το παιδί στην αγκαλιά του, το ίδιο το παιδί είδε τα πονηρά πνεύματα να έρχονται κοντά του. Τότε το παιδί άρχισε να τρέμει, να ανοιγοκλείνει τα μάτια του από φόβο και με απόγνωση να φωνάζει προς τον πατέρα του:

«Πατέρα, σώσε με, προφύλαξέ με».

Μαζί με αυτές τις κραυγές έστρεφε το πρόσωπό του προς το στήθος του πατέρα του, σαν να ήθελε να κρυφτεί. Όταν ο πατέρας είδε τον γιο του να τρέμει, τον ρώτησε με αγωνία τι βλέπει. Ο γιος απάντησε:

«Ήρθαν κοντά μου μαύροι άνθρωποι και θέλουν να με πάρουν μαζί τους».

Μόλις τελείωσε αυτή τη φράση, αμέσως βλασφήμησε το όνομα της θείας Μεγαλοσύνης και με αυτή τη βλασφημία ξεψύχησε. Για να δείξει δηλαδή ο παντοδύναμος Θεός για ποιο αμάρτημα παραδόθηκε το παιδί σε τέτοιους υπηρέτες, επέτρεψε να πεθάνει με αυτό το αμάρτημα, από το οποίο δεν προσπάθησε ο πατέρας του να το εμποδίσει όταν ζούσε. Και αυτό το παιδί, που από ευσπλαχνία ο Θεός ανεχόταν να ζει ως βλάσφημο, επέτρεψε κατά τη δίκαιη κρίση Του να βλασφημήσει όταν πέθαινε, για να καταλάβει καλά ο αμελής πατέρας την αμαρτία του. Διότι, αδιαφορώντας αυτός ο πατέρας για την ψυχή του μικρού παιδιού του, ανέθρεψε για τη γέεννα του πυρός όχι έναν μικρό, αλλά έναν μεγάλο αμαρτωλό.