Ο μοναχός Αντώνιος πριν την έξοδο

Εκτός όμως από αυτά, πρέπει να γνωρίζεις και τούτο: η αξία της ψυχής δεν φαίνεται πάντοτε κατά την έξοδό της, φανερώνεται όμως ασφαλώς μετά τον θάνατο. Αυτό το βλέπουμε στην περίπτωση των αγίων μαρτύρων, οι οποίοι υπέμειναν τη μεγάλη ωμότητα των απίστων. Και καθημερινά, μετά τον μαρτυρικό θάνατό τους, δοξάζονται και λαμπρύνονται με τα θαύματα των νεκρών οστών τους.

Άλλοτε πάλι συμβαίνει το αντίθετο: ο παντοδύναμος Θεός στηρίζει, με κάποιες αποκαλύψεις, τις ψυχές εκείνων που δειλιάζουν πριν από το τέλος τους, για να μη φοβηθούν όταν θα έρθει η στιγμή του θανάτου. Θα αναφέρω μία περίπτωση.

Κάποτε έμενε μαζί μου στο μοναστήρι ένας αδελφός, ονόματι Αντώνιος. Αυτός, με καθημερινό πένθος και ακατάπαυστα δάκρυα, αγωνιζόταν να πετύχει την ανέκφραστη χαρά που υπάρχει στην ουράνια πατρίδα. Γι’ αυτό και μελετούσε τα ιερά λόγια με πολύ πόθο και επιμονή. Με αυτή τη μελέτη δεν ζητούσε να πλουτίσει σε γνώσεις, αλλά μελετούσε με κατανυκτικά δάκρυα, για να συνέλθει ο λογισμός του, να εγκαταλείψει τα επίγεια και να υψωθεί, με τη μυστική θεωρία, στην ουράνια πατρίδα.

Σε αυτόν λοιπόν τον λαμπρό αγωνιστή ειπώθηκε σε μια νυχτερινή οπτασία:

—Ετοιμάσου, γιατί ο Κύριος διέταξε να φύγεις από αυτόν τον κόσμο.

Όταν ο μοναχός Αντώνιος απάντησε ότι δεν είναι έτοιμος για αυτό το ταξίδι, άκουσε αμέσως τη μυστηριώδη φωνή να του λέει:

—Αν ισχυρίζεσαι ότι δεν είσαι έτοιμος εξαιτίας των αμαρτιών σου, μάθε ότι συγχωρήθηκαν όλες οι αμαρτίες σου.

Μόλις τα άκουσε αυτά ο μοναχός Αντώνιος, έπεσε σε μεγάλο φόβο και δειλία. Και μια άλλη νύχτα πληροφορήθηκε το ίδιο πράγμα με τα ίδια λόγια. Μετά από πέντε ημέρες καταλήφθηκε από πυρετό, και ενώ όλοι οι αδελφοί έκλαιγαν επειδή θα αποχωρίζονταν έναν τόσο εκλεκτό και καλό αδελφό και προσεύχονταν, η ψυχή του Αντωνίου αναχώρησε με αγαλλίαση προς τον Κύριο.