Η ολόφωτη πρόσκληση της Ταρσίλας

Πολλές φορές, επίσης, για παρηγοριά και ενθάρρυνση της ψυχής που βγαίνει από το σώμα, παρουσιάζεται και ο ίδιος ο Αρχηγός της ζωής και ανταποδότης των έργων που κάναμε στην επίγεια ζωή μας. Αυτό το θυμήθηκα και άλλοτε, όταν διηγήθηκα την περίπτωση της θείας μου, της Ταρσίλας.

Αυτή λοιπόν ζούσε με δύο αγαπητούς αδελφούς της, αλλά προσευχόταν αδιάλειπτα και περνούσε τον καιρό της απομονωμένη. Και, αφού ανέβηκε στο ύψος της εγκράτειας, μεγάλωνε θαυμαστά στην αγιοσύνη.

Μια νύχτα παρουσιάστηκε σε αυτήν σε οπτασία ο προπάππος μου, ο Φήλιξ, που ήταν κάποτε Πατριάρχης στην Εκκλησία της Ρώμης. Αφού της έδειξε έναν τόπο αιώνιας λαμπρότητας, της είπε με πατρική στοργή:

—Έλα· σε αυτήν εδώ την ολόφωτη κατοικία σε περιμένω.

Ύστερα από λίγο η Ταρσίλα καταλήφθηκε από πυρετό και πλησίαζε πια στον θάνατο. Κατά τη συνήθεια που επικρατούσε, όταν αρρώσταιναν βαριά ευγενείς άνδρες και γυναίκες, να έρχονται πολλοί στο σπίτι του ετοιμοθάνατου για να παρηγορούν τους συγγενείς, συνέβη να βρίσκονται πολλοί, άνδρες και γυναίκες, γύρω από το κρεβάτι της Ταρσίλας στις τελευταίες στιγμές της.

Ξαφνικά η μισοπεθαμένη Ταρσίλα σήκωσε το βλέμμα της ψηλά και είδε τον Ιησού να έρχεται προς αυτήν. Τότε η ψυχή της γέμισε από ανέκφραστη χαρά και, με δύναμη ανεξήγητη μέσα στην επιθανάτια αγωνία της, άρχισε να φωνάζει προς τους επισκέπτες της:

—Πηγαίνετε τώρα, πηγαίνετε· έρχεται ο Ιησούς.

Και καθώς η Ταρσίλα πρόσεχε Εκείνον που έβλεπε, τον Ιησού, η αγία ψυχή της βγήκε από το σώμα. Την ίδια στιγμή απλώθηκε ολόγυρα μια θαυμαστή και δυνατή ευωδία, που όλοι την αντιλήφθηκαν. Αυτή έδειξε ολοφάνερα στους παρευρισκόμενους ότι είχε προσέλθει η πηγή κάθε ανέκφραστης ευωδίας, ο Αρχηγός της πίστεως, ο Ιησούς.

Όταν, κατά τη συνήθεια που επικρατούσε, την έγδυσαν για να πλύνουν τη νεκρή, είδαν ότι το δέρμα στα γόνατα και στους αγκώνες της είχε σκληρύνει σαν το δέρμα της καμήλας, από την επίμονη προσευχή και τις γονυκλισίες. Έτσι το νεκρό σώμα αποκάλυψε σε όλους τα λαμπρά έργα που έκανε το πνεύμα όσο η Ταρσίλα ζούσε.