Η αναμονή του ουράνιου αδελφού

Ένας γέροντας επισκέφθηκε έναν ασκητή που έμενε στη Ραϊθώ και του είπε:

—Πάτερ, κάθε φορά που στέλνω τον υποτακτικό μου σε κάποια υπηρεσία, στενοχωριέμαι· και η στενοχώρια μου μεγαλώνει όταν ο υποτακτικός αργεί να επιστρέψει.

—Όταν εγώ στέλνω τον διακονητή μου σε κάποια υπηρεσία, απάντησε ο ασκητής, κάθομαι κοντά στην πόρτα και κοιτάζω προς τον δρόμο. Και όταν ο λογισμός μου με βάζει σε ανησυχία και μου λέει: «Άραγε πότε θα έρθει ο αδελφός;», απαντώ στον λογισμό μου έτσι: «Αν με προλάβει άλλος αδελφός, ο άγγελος Κυρίου, για να με οδηγήσει προς τον Κύριο, τότε τι θα γίνει; Είμαι άραγε έτοιμος για αυτή τη συνάντηση;»

Έτσι κάθομαι κάθε μέρα και κοιτάζω την πόρτα, κλαίγοντας για τις αμαρτίες μου και φροντίζοντας για τη διόρθωσή μου. Και καθώς κλαίω, λέω στον εαυτό μου: «Άραγε ποιος αδελφός θα προλάβει και θα έρθει νωρίτερα, ο επίγειος ή ο ουράνιος; Δηλαδή ο υποτακτικός μου ή ο άγγελος του Κυρίου;»

Αφού άκουσε αυτά ο επισκέπτης του ασκητή, κατανύχθηκε και έφυγε. Από τότε εφάρμοσε κι αυτός στη ζωή του την εργασία του ασκητή.