Η μνήμη της κρίσεως και του θανάτου

Ένας γέροντας ασκητής είπε: Αν ήταν δυνατό, μετά την κοινή ανάσταση των νεκρών, κατά τη Δευτέρα Παρουσία, να βγουν πάλι οι ψυχές από τα σώματα, ασφαλώς όλοι οι άνθρωποι θα πέθαιναν από τον φόβο, τη φρίκη και την τρομερή κατάπληξη. Γιατί πώς είναι δυνατό να μην τρομάξει κανείς μέχρι θανάτου, όταν δει να σχίζονται οι ουρανοί και να φανερώνεται ο Θεός οργισμένος και αγανακτισμένος, όταν βλέπει τις αμέτρητες στρατιές των ουράνιων δυνάμεων να κατεβαίνουν μαζί Του και όλη η ανθρωπότητα να συγκεντρώνεται στο ίδιο μέρος;

Αυτά λοιπόν ας τα σκεφτόμαστε πάντοτε και ας ζούμε με τη σκέψη ότι σε έναν τέτοιο Κριτή και μπροστά σε ένα τόσο φοβερό δικαστήριο πρόκειται να σταθούμε και να λογοδοτήσουμε για τις πράξεις μας.

Ένας πολύ ευλαβής και ενάρετος αδελφός ήρθε στο όρος Σινά από μακρινό μέρος και εγκαταστάθηκε σε ένα μικρό κελί. Την πρώτη ημέρα της εγκατάστασής του βρήκε ένα μικρό ξύλο, πάνω στο οποίο είχε γράψει ο αδελφός που έμενε κάποτε εκεί και τώρα δεν υπήρχε πια: «Ο Μωυσής προς τον Θεόδωρο: είμαι παρών και παρακολουθώ».

Αυτό λοιπόν το γραμμένο ξύλο το έφερνε κάθε μέρα μπροστά στα μάτια του και ρωτούσε εκείνον που το είχε γράψει σαν να βρισκόταν μπροστά του μέσα στο κελί: «Άραγε, άνθρωπε, πού είσαι τώρα; Γιατί λες: είμαι παρών και παρακολουθώ! Άραγε σε ποιον κόσμο ή τόπο βρίσκεσαι; Πού είναι τώρα το χέρι που έγραψε αυτά;»

Αυτό έκανε κάθε μέρα, θυμούμενος καθημερινά τον θάνατο, και έτσι περνούσε τη ζωή του κλαίγοντας συνεχώς.

Ο αδελφός αυτός είχε ως εργόχειρο την καλλιγραφία. Γι’ αυτό πήρε από διάφορους μοναχούς της περιοχής κομμάτια χαρτιού, με την παραγγελία να γράψει πάνω τους διάφορα θέματα, αντιγράφοντάς τα από άλλα κείμενα. Κοιμήθηκε όμως χωρίς να γράψει τίποτε για κανέναν. Μόνο αυτό έγραψε στα χαρτιά του καθενός: «Κύριοί μου και αδελφοί μου, να με συγχωρήσετε, γιατί με απασχολούσε μια μικρή εργασία με κάποιον, και γι’ αυτό δεν ευκαίρησα να σας γράψω».