Η Κρυφή Μετάνοια του Διακόνου

Ένας αδελφός έκανε την εξής ερώτηση σε έναν Γέροντα:
—Πάτερ μου, αν συμβεί κάποιος να πέσει σε έναν πειρασμό, όπως είναι η πορνεία, από διαβολική ενέργεια, τι γίνεται τότε με εκείνους που σκανδαλίστηκαν από αυτόν τον πειρασμό;

Ο Γέροντας, αντί για άλλη απάντηση, διηγήθηκε το εξής.

Κάποτε ζούσε ένας ονομαστός διάκονος σε κοινόβιο της Αιγύπτου. Εκείνη την εποχή ένας άνθρωπος από την πόλη, που διωκόταν από τον άρχοντα για τις πολιτικές του πεποιθήσεις, κατέφυγε σε εκείνο το κοινόβιο με όλη του την οικογένεια, για να σωθεί από τους διώκτες του. Από φθόνο λοιπόν και με τη συνεργία του διαβόλου, ο διάκονος έπεσε σε αμαρτία με μία γυναίκα από εκείνες που είχαν έρθει μαζί με τον άνθρωπο της πόλης. Όταν η αμαρτία έγινε γνωστή, όλοι ντροπιάστηκαν.

Ο διάκονος πήγε σε έναν αγαπημένο του Γέροντα και του εξομολογήθηκε το περιστατικό. Ο Γέροντας αυτός είχε στο βάθος του κελιού του μια κρύπτη, που τη γνώριζε και ο διάκονος. Μετανοημένος λοιπόν για την αμαρτία του, ο διάκονος παρακάλεσε τον Γέροντα να μπει στην κρύπτη και να ταφεί πραγματικά εκεί, χωρίς να γνωρίζει κανείς άλλος το γεγονός αυτό, παρά μόνο ο Γέροντας. Ο Γέροντας πράγματι πείστηκε και του παραχώρησε τον τόπο.

Ο διάκονος μπήκε τότε σε εκείνο το σκοτεινό μέρος και μετανόησε ειλικρινά μπροστά στον Θεό, πενθώντας διαρκώς για την αμαρτία του και χωρίς να παίρνει τίποτε άλλο για τροφή, παρά μόνο λίγο νερό και λίγο ψωμί, που του έδινε πότε πότε ο Γέροντας.

Μετά από κάμποσο καιρό, αφότου ο διάκονος υποβλήθηκε στον σκληρό κανόνα της μετάνοιας, δεν ανέβηκε, την ορισμένη περίοδο των πλημμυρών, η στάθμη του ποταμού, και κινδύνευε από ξηρασία ολόκληρη η περιοχή. Για να αποτραπεί λοιπόν ο κίνδυνος της ξηρασίας, όλοι έκαναν λιτανείες και παρακαλούσαν συνεχώς και με πίστη τον Θεό να αποτρέψει τη θεομηνία.

Τότε αποκαλύπτεται σε έναν από τους αγίους η εξής πληροφορία: αν δεν έρθει να παρακαλέσει τον Θεό ο τάδε διάκονος, που βρίσκεται κρυμμένος στο κελί του τάδε μοναχού, η στάθμη των νερών του ποταμού δεν θα ανέβει. Μόλις εκείνος ο άγιος άνθρωπος έλαβε αυτή την πληροφορία, αμέσως τη φανέρωσε σε όλους. Και όσοι άκουσαν το μήνυμα αυτό θαύμασαν. Όλοι μαζί ήρθαν στο κελί του μοναχού, έβγαλαν τον διάκονο από τη σκοτεινή του κρύπτη και τον ανάγκασαν να προσευχηθεί στον Θεό, για να σωθεί ο τόπος από την ξηρασία.

Και αμέσως, μόλις προσευχήθηκε ο διάκονος, ανέβηκε η στάθμη των νερών του ποταμού. Το θαύμα αυτό ήταν απόδειξη ότι ο Θεός δέχτηκε τη μετάνοια του διακόνου. Γι’ αυτό όσοι είχαν σκανδαλιστεί προηγουμένως, πολύ περισσότερο ωφελήθηκαν από τη μετάνοιά του και δόξασαν τον Θεό.