Η Αγία Αναστασία η Θεσσαλονικιά έζησε στο δεύτερο μισό του τρίτου αιώνα και άθλησε ηρωικά για τον Χριστό μέσα σε εποχή ανηλεών διωγμών. Η ζωή της σημαδεύτηκε από τους σφοδρούς διωγμούς που εξαπέλυσαν διαδοχικά οι αυτοκράτορες Δέκιος και Γάλλος και Βαλεριανός και αργότερα ο Διοκλητιανός εναντίον της Εκκλησίας. Παρότι μεγάλωσε σε μια Θεσσαλονίκη γεμάτη ειδωλολατρικές συνήθειες, εκείνη γνώρισε από νωρίς τον Χριστό και αφιερώθηκε ολόψυχα στην ομολογία της αληθινής πίστης.

Όταν ξέσπασε εναντίον της η οργή των ειδωλολατρών, οδηγήθηκε αλυσοδεμένη στη Ρώμη για να δικαστεί ενώπιον των διωκτών της. Εκεί στάθηκε με γενναιότητα μπροστά στους άρχοντες και αρνήθηκε σταθερά να θυσιάσει στα νεκρά είδωλα της αυτοκρατορίας. Οι ειδωλολάτρες υπέβαλαν την νεαρή μάρτυρα σε πολλές και πολυώδυνες βασάνους για να κάμψουν τη γενναία της προαίρεση. Όμως η Αγία υπέμεινε όλα τα μαρτύρια με προσευχή και ψαλμωδία, αντλώντας δύναμη από τον ίδιο τον Χριστό.

Στο τέλος τελειώθηκε μαρτυρικά κάπου ανάμεσα στα έτη διακόσια πενήντα έξι και διακόσια πενήντα εννέα, την εποχή της φρικτής μανίας του Βαλεριανού. Το αίμα της πότισε το χώμα της αιώνιας πόλης και έγινε σπόρος καινούργιων χριστιανών μέσα στην ίδια την πρωτεύουσα. Δόξα τω Θεώ, τω αναδείξαντι την Αναστασίαν νύμφην ακαταίσχυντον του ουρανίου Νυμφίου εις τους αιώνας, αμήν.