Στη μακρινή γη της Γεωργίας γεννήθηκε από επιφανή αρχοντική οικογένεια ο μετέπειτα μητροπολίτης Αντώνιος του Τσκόντιντι. Ο πατέρας του Ότια Νταντιάνι ήταν πρίγκιπας της Εγκρίσι, της σημερινής επαρχίας Σαμεγκρέλο, και η μητέρα του Γκουλκάν θυγατέρα του πρίγκιπα Σοσίτα του τρίτου της Ράτσα. Η οικογένεια αριθμούσε έξι παιδιά, πέντε αγόρια και ένα κορίτσι, την Μαριάμ, η οποία αργότερα νυμφεύθηκε τον βασιλιά Σολομώντα τον Μέγα της Ιμερετίας. Η ευσεβής μητέρα παρέδωσε στα παιδιά τη χριστιανική πίστη με δικό της ζωντανό παράδειγμα προσευχής και έργου.

Όταν ο πατέρας πέθανε νωρίς, τη φροντίδα του μικρού Αντωνίου ανέλαβε ο μεγαλύτερος αδελφός του Κάτσια. Η οικογένεια ετοίμαζε τον νέο για διπλωματική σταδιοδρομία και του παρείχε εμπεριστατωμένη μελέτη φιλοσοφίας, λογοτεχνίας, ποιητικής, ζωγραφικής και ξένων γλωσσών, ιδίως της τουρκικής και της περσικής. Από την αρχή του δέκατου εβδόμου αιώνα οι ηγεμόνες της Εγκρίσι όριζαν αποκλειστικά συγγενείς τους στην επισκοπή του Τσκόντιντι. Για τη θέση αρχικά προετοιμαζόταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Αντωνίου ο Νικόλαος, αλλά εκείνος αποδείχθηκε υπερβολικά κοσμικός και ανίκανος για τον ασκητικό ζυγό.

Ο Αντώνιος αντίθετα ποθούσε τη μοναχική ζωή με όλη του την ψυχή, και έτσι αμέσως τον έντυσαν ευλαβικά το άγιο σχήμα μέσα στη μονή. Ο νέος μοναχός ένιωσε την ατέλεια της πνευματικής του παιδείας και ζήτησε από τους πατέρες της μονής Μαρτβίλι να τον βοηθήσουν στις σπουδές. Ομάδα Γάλλων ιεραποστόλων έφθασε για να τον διδάξει τα θεμέλια της σχολαστικής φιλοσοφίας, τόσο διαδεδομένης τότε στην ευρωπαϊκή Δύση. Ο διορατικός Αντώνιος όμως διέκρινε ότι οι ξένοι δάσκαλοι είχαν μολύνει το ορθόδοξο δόγμα με το δηλητήριο της παπικής αιρέσεως.

Κάποτε, σε γεύμα, στράφηκε προς έναν Γάλλο και τον ρώτησε αν μπορεί να χύσει κρασί σε κύπελλο γεμάτο νερό χωρίς να αναμιχθούν τα δύο υγρά. Ο καθολικός ιερέας απάντησε πως αυτό είναι αδύνατο, και ο Αντώνιος του είπε πως ομοίως είναι αδύνατο να χωρέσουν στο ίδιο σκεύος η ορθόδοξη πίστη και η αίρεση. Από εκείνη την κρίσιμη ημέρα αποχώρησε οριστικά από τους Γάλλους μισσιοναρίους και αναζήτησε γνήσια ορθόδοξη παιδεία. Η δίψα του για μάθηση τον οδήγησε ως την Τιφλίδα, στην αυλή του βασιλιά Ηρακλείου του δευτέρου της Γεωργίας.

Η σύζυγος του βασιλέως, η ευγενής Νταρετζάν, ήταν εξαδέλφη του και κόρη του θείου του Κάτσια Νταντιάνι. Το χίλια επτακόσια εξήντα ένα, ο άγιος Αντώνιος χειροτονήθηκε επίσκοπος Τσαγέρι στην κάτω ορεινή επαρχία Σβανετία. Σύντομα έγινε ονομαστός για τα εύγλωττα κηρύγματά του, που ενέπνεαν ακόμη και τον Καθολικό Πατριάρχη της Γεωργίας. Από την υπερβολική νηστεία και τη συνεχή άσκηση, το πρόσωπό του απέκτησε αγγελική ομορφιά και πραότητα. Ο επίσκοπος Αντώνιος καθιέρωσε στο επισκοπείο του Τσκόντιντι καθημερινό γεύμα για τους φτωχούς της περιοχής, συνήθεια που διατηρούν όλοι οι διάδοχοί του ως σήμερα.

Κατά τον δέκατο όγδοο αιώνα πολλοί φεουδάρχες της δυτικής Γεωργίας, και ιδιαίτερα της Εγκρίσι, άρχισαν να εμπορεύονται δούλους με σκοπό το κέρδος. Ο επίσκοπος αντιτάχθηκε με θάρρος στην ανήθικη αυτή δραστηριότητα και συγκάλεσε εκκλησιαστικά συμβούλια μεταξύ των ετών χίλια επτακόσια ενενήντα δύο και χίλια επτακόσια ενενήντα τέσσερα. Με τα συμβούλια αυτά καταδίκασε δημόσια τους δουλεμπόρους και προσπάθησε να σταματήσει την εξευτελιστική πρακτική στην ποίμνη του.

Το χίλια επτακόσια ογδόντα οκτώ ενέκρινε μεγάλες δωρεές γης στις μονές Μαρτβίλι, Ναχαρέμπου και Σαϊρμέ, και έπεισε τους Νταντιάνι να τις απαλλάξουν από κάθε φορολογία. Το χίλια επτακόσια ογδόντα εννέα, χειροτονημένος πια μητροπολίτης, εγκατέλειψε το Τσκόντιντι και αποσύρθηκε στη μονή Ναχαρέμπου που ο ίδιος είχε ανεγείρει. Εμπλούτισε το μοναστήρι του με πολύτιμα ιερά σκεύη, με αρχαίες θαυματουργές εικόνες και με ευρύχωρες αγροτικές εκτάσεις. Εκεί πέρασε τα τελευταία χρόνια της επίγειας ζωής του, ασκούμενος αδιάκοπα στην προσευχή και στη φιλανθρωπία.

Ο άγιος Αντώνιος εκοιμήθη το χίλια οκτακόσια δέκα πέντε σε βαθύτατο γήρας και ενταφιάστηκε στη μονή Ναχαρέμπου. Μαζί του δοξάστηκε και ο πνευματικός υιός και συναγωνιστής του ιερομόναχος Ιάκωβος, που έζησε αγίως σε αυτόν τον κόσμο και αξιώθηκε της επουρανίου Βασιλείας. Πρεσβείαις των οσίων Αντωνίου του μητροπολίτη Τσκόντιντι και Ιακώβου του πρεσβυτέρου ελέησον ημάς ο Θεός και χάρισε ημίν την αιώνιον ζωήν, αμήν.