Από τα παγωμένα χωριά της Σιβηρίας έως τις άγριες ακτές της Αλάσκας, ένας ιεραπόστολος έφερε το φως του Ευαγγελίου. Ο Άγιος Ιννοκέντιος, Μητροπολίτης Μόσχας, Φωτιστής των Αλεούτων και Απόστολος της Αμερικής, ονομαζόταν στον κόσμο Ιωάννης Πόποβ-Βενιαμίνωφ. Γεννήθηκε το χίλια επτακόσια ενενήντα επτά στο χωριό Αγκίνσκ της επισκοπής του Ιρκούτσκ, σε οικογένεια ταπεινού νεωκόρου. Από μικρό παιδί έδειξε εξαιρετική εκπαιδευτική κλίση και σε ηλικία επτά ετών ήδη διάβαζε τον Απόστολο στην εκκλησία.

Το χίλια οκτακόσια έξι τον έστειλαν στο ιερατικό σεμινάριο του Ιρκούτσκ, όπου διέπρεψε ως αξιόλογος φοιτητής με πνευματική σοβαρότητα. Το χίλια οκτακόσια δεκατέσσερα ο νέος ρέκτορας του σεμιναρίου άλλαξε τα επώνυμα ορισμένων μαθητών για διοικητικούς λόγους. Ο Ιωάννης Πόποβ έλαβε τότε το επώνυμο Βενιαμίνωφ προς τιμήν του εκλιπόντος αρχιεπισκόπου Βενιαμίν του Ιρκούτσκ. Στις δεκαεπτά Μαΐου του χιλίου οκτακοσίου δεκαεπτά χειροτονήθηκε διάκονος στον Ευαγγελισμό του Ιρκούτσκ από τον επίσκοπο της περιοχής, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και ανέλαβε αμέσως ποιμαντικά καθήκοντα στην ίδια ενορία.

Η ιεραποστολική του διακονία ξεκίνησε επίσημα το χίλια οκτακόσια είκοσι τρία με την ευλογία της τοπικής Εκκλησίας του. Σαράντα πέντε ολόκληρα χρόνια αφιέρωσε ο πατήρ Ιωάννης στον φωτισμό των λαών της Καμτσάτκας και των γύρω περιοχών. Διακόνησε επίσης τις νήσους των Αλεούτων και τα παγωμένα εδάφη της βόρειας Αμερικής με μεγάλη αφοσίωση. Ο ιεραπόστολος εργάστηκε επίσης στα Γιακούτσκ, στα σύνορα του Χαμπάροφ και σε άλλες απομακρυσμένες ασιατικές περιοχές της εποχής.

Επιτέλεσε το αποστολικό του έργο σε σκληρές συνθήκες και με μεγάλους κινδύνους της ζωής του από τα φυσικά στοιχεία. Βάπτισε δέκα ολόκληρες χιλιάδες ψυχές στο όνομα του Χριστού και έχτισε για αυτούς ναούς στα παγωμένα μέρη. Κοντά στους ναούς ίδρυσε σχολεία, όπου ο ίδιος δίδασκε τα θεμέλια της χριστιανικής ζωής και της απαραίτητης κατήχησης στα παιδιά. Η γνώση του σε ποικίλες τέχνες και επαγγέλματα τον βοήθησε πολύ στο πολύπλευρο αυτό έργο της ιεραποστολής στην έρημο.

Ο πατήρ Ιωάννης ήταν εξαιρετικός ιεροκήρυκας με βαθιά πνευματική και θεολογική κατάρτιση και ζωντανό λόγο στα κηρύγματά του. Κατά τη Θεία Λειτουργία, τις μνημόσυνες ακολουθίες και την αγρυπνία καθοδηγούσε αδιάλειπτα το ποίμνιό του με σταθερότητα. Στα πολυάριθμα ταξίδια του μελετούσε με αφοσίωση τις γλώσσες, τα ήθη και τα έθιμα των λαών που κατηχούσε. Το έργο του στη γεωγραφία, την εθνογραφία και τη γλωσσολογία έλαβε παγκόσμια αναγνώριση από επιστημονικούς κύκλους.

Συνέθεσε ένα ολόκληρο αλφάβητο και τη γραμματική για τη γλώσσα των Αλεούτων με μεγάλη επιστημονική προσοχή και ακρίβεια. Μετέφρασε στη γλώσσα αυτή την κατήχηση, το Ευαγγέλιο και πολλές προσευχές για την πνευματική τροφή του ποιμνίου. Ένα από τα ωραιότερα έργα του ήταν η «Υπόδειξη της Οδού στη Βασιλεία των Ουρανών», γραμμένο το χίλια οκτακόσια τριάντα τρία. Το βιβλίο μεταφράστηκε στις διάφορες γλώσσες των λαών της Σιβηρίας και κυκλοφόρησε σε περισσότερες από σαράντα εκδόσεις.

Χάρη στους κόπους του ο λαός των Γιακούτ άκουσε για πρώτη φορά το χίλια οκτακόσια πενήντα εννέα τον λόγο του Θεού. Επίσης λάτρευσε τον Θεό στις ιερές ακολουθίες της Εκκλησίας στη μητρική του γλώσσα με μεγάλη πνευματική χαρά. Στις είκοσι εννέα Νοεμβρίου του χιλίου οκτακοσίου σαράντα, μετά τον θάνατο της συζύγου του, ο πατήρ Ιωάννης εκάρη μοναχός. Έλαβε το όνομα Ιννοκέντιος από τον άγιο Φιλάρετο τον μητροπολίτη Μόσχας, προς τιμήν του αγίου Ιννοκεντίου του Ιρκούτσκ.

Στις δεκαπέντε Δεκεμβρίου του ίδιου έτους χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης και χειροθετήθηκε αμέσως επίσκοπος Καμτσάτκας, Κουρίλων και Αλεούτων νήσων. Στις είκοσι ένα Απριλίου του χιλίου οκτακοσίου πενήντα ο επίσκοπος Ιννοκέντιος ανυψώθηκε στον βαθμό του αρχιεπισκόπου. Με τη θεία Πρόνοια στις πέντε Ιανουαρίου του χιλίου οκτακοσίου εξήντα οκτώ διαδέχθηκε τον Μητροπολίτη Φιλάρετο στην έδρα της Μόσχας. Μέσα από την Ιερά Σύνοδο ο Μητροπολίτης Ιννοκέντιος εδραίωσε με αποφασιστικότητα τις ιεραποστολικές προσπάθειες της Ρωσικής Εκκλησίας.

Ήδη από το χίλια οκτακόσια τριάντα εννέα είχε προτείνει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο βελτίωσης της ιεραποστολικής διακονίας. Με τη φροντίδα του Μητροπολίτη Ιννοκεντίου δημιουργήθηκε επίσημη Ιεραποστολική Εταιρεία και αναδιοργανώθηκε το μοναστήρι του Πάτερ Ποκρόφ. Το μοναστήρι αυτό προορίστηκε ειδικά για ιεραποστολικό έργο και για την κατάλληλη εκπαίδευση των νέων ιεραποστόλων του. Το χίλια οκτακόσια εβδομήντα συστάθηκε επίσημα η Ιαπωνική Ορθόδοξη Πνευματική Ιεραποστολή με επικεφαλής της τον αρχιμανδρίτη Νικόλαο Κασάτκιν.

Ο αρχιμανδρίτης αυτός είναι ο μετέπειτα άγιος Νικόλαος της Ιαπωνίας, που τιμάται στις τρεις Φεβρουαρίου από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο άγιος Ιννοκέντιος είχε μοιραστεί με τον Νικόλαο πολλά από τη δική του πλούσια πνευματική και ιεραποστολική πείρα. Η ποιμαντορία του Ιννοκεντίου στην επισκοπή της Μόσχας ήταν επίσης πολύκαρπη και ευλογημένη από τον Θεό. Με τις προσωπικές προσπάθειες του Ιννοκεντίου ο ναός της Σκέπης της Παναγίας μετατράπηκε στη Θεολογική Ακαδημία της Μόσχας.

Ο άγιος Ιννοκέντιος εκοιμήθη εν Κυρίω το χίλια οκτακόσια εβδομήντα εννέα, την ημέρα του Μεγάλου Σαββάτου. Ενταφιάστηκε με ιερατική τιμή στον ναό του Αγίου Πνεύματος της Λαύρας της Αγίας Τριάδος και Σεργίου. Στις έξι Οκτωβρίου του χιλίου εννιακοσίου εβδομήντα επτά ο άγιος Ιννοκέντιος ανακηρύχθηκε επίσημα Άγιος από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Η σεπτή μνήμη του εορτάζεται τρεις φορές κάθε εκκλησιαστικό έτος στους κόλπους της Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας του Χριστού.

Εορτάζεται πρώτα στις τριάντα μία Μαρτίου, την ημέρα της μακαρίας κοιμήσεώς του εν Κυρίω στους ουρανούς. Εορτάζεται επίσης στις πέντε Οκτωβρίου, στη Σύναξη των Ιεραρχών της Μόσχας, και στις έξι Οκτωβρίου, την ημέρα της αγιοκατατάξεώς του. Ταις πρεσβείαις του αγίου σου ιεράρχου Ιννοκεντίου του μητροπολίτου Μόσχας και ισαποστόλου της Αμερικής Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.