Δύο αδέλφια πρίγκιπες της αρχαίας Γεωργίας στάθηκαν με γενναιότητα ενάντια στους Άραβες κατακτητές και πέθαναν για την ορθόδοξη πίστη τους. Τα άγια λείψανά τους θαυματουργούν μέχρι σήμερα στη Μονή των Μαρτύρων Μοτσαμέτα κοντά στη γεωργιανή πόλη Κουτάισι. Ο όγδοος αιώνας υπήρξε εξαιρετικά δύσκολος για τον γεωργιανό λαό, καθώς ο περσικός κίνδυνος απείλησε τη χώρα από βαθιά. Ο Μαρβάν μπιν Μουχάμαντ, τον οποίο οι Γεωργιανοί αποκαλούσαν Κωφό και οι Αρμένιοι Τυφλό, ήταν ο Πέρσης διοικητής του άραβα χαλίφη.

Εισέβαλε με μεγάλο στρατό στα ανατολικά εδάφη της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, ύστερα στην Αρμενία και κατόπιν στην ίδια τη Γεωργία. Με φωτιά και σπαθί διέσχισε ολόκληρη τη γεωργιανή γη από τα ανατολικά προς την πόλη Τσχούμι, που σήμερα ονομάζεται Σοχούμι, στην περιοχή της Αμπχαζίας. Οι πρίγκιπες Δαβίδ και Κωνσταντίνος Μχέιτζε του Αργβέτι ήταν πιστοί χριστιανοί και ικανότατοι στρατιωτικοί αρχηγοί του τόπου. Μόλις πληροφορήθηκαν την εχθρική εισβολή, τα δύο αδέλφια προσευχήθηκαν θερμά στον Θεό και ζήτησαν την προστασία του.

Συγκέντρωσαν τους πολεμιστές τους και κάλεσαν τον λαό να προσευχηθεί με δύναμη και πίστη για τη θεϊκή βοήθεια. Οι Πέρσες στρατιώτες πλησίασαν το Αργβέτι από την περιοχή Σαμτσχέ και επιτέθηκαν στους Γεωργιανούς πάνω στο όρος Περσάτι. Ο γεωργιανός στρατός κέρδισε λαμπρά τη μάχη με την ηγεσία και την ανδρεία των δύο αδελφών απέναντι στους τρομερούς κατακτητές. Όμως ο εξοργισμένος Μαρβάν συγκέντρωσε σύντομα έναν τεράστιο στρατό και βάδισε ξανά εναντίον του Αργβέτι, αποφασισμένος να εκδικηθεί την ήττα του.

Αυτήν τη φορά οι εχθροί κατάφεραν να συντρίψουν τον γεωργιανό στρατό μέσα σε μια σκληρή και αιματηρή σύγκρουση πάνω στο ίδιο πεδίο. Πολλοί στρατιώτες σκοτώθηκαν εκεί και όσοι επέζησαν αναγκάστηκαν να καταφύγουν στα κοντινά δάση, για να γλιτώσουν τη ζωή τους από τους Πέρσες. Οι δύο διοικητές, Δαβίδ και Κωνσταντίνος, συνελήφθησαν αιχμάλωτοι και οδηγήθηκαν δεμένοι ενώπιον του σκληρού Μαρβάν του Κωφού. Εκείνος άρχισε αμέσως να τους περιπαίζει με υπεροψία, αλλά οι δύο αδελφοί παρέμειναν εντελώς ψύχραιμοι και του απάντησαν με αξιοθαύμαστη παρρησία.

Του είπαν πως το γέλιο και η καύχησή του ήταν μάταια, διότι η επίγεια δόξα φεύγει γρήγορα και ξεθωριάζει σύντομα. Πρόσθεσαν ακόμη πως δεν ήταν η δική του ανδρεία εκείνη που τους είχε πιάσει, αλλά οι ίδιες οι αμαρτίες τους. Για την εξιλέωση αυτών των αμαρτιών είχαν πέσει στα χέρια των άθεων εχθρών της πίστης τους, ομολόγησαν με ταπείνωση οι δύο πρίγκιπες. Ο μανιασμένος Μαρβάν διέταξε τότε να τους χτυπήσουν χωρίς κανένα έλεος, αλλά εκείνοι υπέμειναν με σταθερότητα τη φοβερή κακοπάθεια του μαρτυρίου.

Έκπληκτος από το πνευματικό τους θάρρος, ο Μαρβάν αποφάσισε να τους κερδίσει με κολακείες και μεγάλες υλικές υποσχέσεις. Στράφηκε λοιπόν πρώτα στον μεγαλύτερο αδελφό Δαβίδ και του υποσχέθηκε υψηλές τιμές και την αρχηγία ολόκληρου του περσικού στρατού του. Του ζήτησε ακόμη να εγκαταλείψει την εσφαλμένη του πίστη, όπως είπε, και να ασπασθεί τη θρησκεία του Μωάμεθ μέσα στο στρατόπεδο. Ο Άγιος Δαβίδ έκανε τότε ήρεμα τον σταυρό του και απάντησε με γαλήνια αλλά ακλόνητη αποφασιστικότητα στον Πέρση διοικητή.

Δήλωσε πως ποτέ δεν θα δεχόταν αυτήν την ντροπή, που σήμαινε να αφήσει εκείνος το φως και να πλησιάσει το σκοτάδι. Στη συνέχεια έλεγξε με τόλμη το σφάλμα της ισλαμικής διδασκαλίας μπροστά στους εχθρούς με νηφάλια και θεολογικά επιχειρήματα. Είπε πως ο Μωάμεθ τους έβγαλε μεν από τη λατρεία της φωτιάς, όμως δεν τους χάρισε ποτέ τη γνώση του αληθινού Θεού. Έμοιαζαν λοιπόν με ναυαγούς που σώθηκαν από τα μεγάλα βάθη της θάλασσας, αλλά πνίγηκαν στα ρηχά νερά της παραλίας.

Εξοργισμένος από την απάντηση, ο Μαρβάν στράφηκε αμέσως στον νεότερο αδελφό Κωνσταντίνο και ήλπισε να τον μεταπείσει με τα ίδια μέσα. Όμως και ο Άγιος Κωνσταντίνος έμεινε αλύγιστος και δόξασε άφοβα την Παναγία Τριάδα ενώπιον όλων των ειδωλολατρών παρισταμένων. Διακήρυξε πως αυτός και ο αδελφός του Δαβίδ ακολουθούσαν μία πίστη και μία διδασκαλία, στην οποία είχαν διδαχθεί. Πίστευαν στον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα και ήταν έτοιμοι να πεθάνουν για τον αληθινό Θεό.

Τότε ο Μαρβάν διέταξε να τους αφήσουν χωρίς τροφή για να εξαντληθούν και να λυγίσει η αντοχή τους. Έπειτα από δέκα ολόκληρες ημέρες σκληρής νηστείας, έστειλε μάγους και γόητες για να ξυπνήσουν στους δύο πρίγκιπες την επιθυμία να ασπασθούν τον ισλαμισμό. Όλες όμως οι προσπάθειές τους απέβησαν εντελώς μάταιες απέναντι στη βαθιά και αδιάσειστη πίστη των δύο αδελφών στον Χριστό. Τελικά οι άγιοι μάρτυρες οδηγήθηκαν στις όχθες του ποταμού, κοντά στον ναό των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού.

Εκεί ξυλοκοπήθηκαν άγρια, έδεσαν στον λαιμό τους βαριές πέτρες και τους έπνιξαν μέσα στα νερά του ποταμού. Εκείνη τη νύχτα τρεις φωτεινές ακτίνες κατέβηκαν από τον ουρανό και φώτισαν τον τόπο του μαρτυρίου τους. Σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, τα σχοινιά λύθηκαν και τα ιερά λείψανα επέπλευσαν στην επιφάνεια του ποταμού. Πιστοί χριστιανοί τα παρέλαβαν και τα έθαψαν στις όχθες του ποταμού Τσκαλτσιτέλα, μέσα σε ναό που είχε ερημώσει ο Μαρβάν. Ο τόπος ταφής έμεινε κρυφός μέχρι τις αρχές του δωδέκατου αιώνα και την εποχή του βασιλιά Βαγκράτ του Μεγάλου.

Εκείνος ίδρυσε τη Μονή των Μαρτύρων, τη γνωστή Μοτσαμέτα, όπου φυλάσσονται μέχρι σήμερα τα άφθαρτα λείψανα των δύο αγίων μαρτύρων. Ταις πρεσβείαις των Αγίων Μαρτύρων Δαβίδ και Κωνσταντίνου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.