Στις απρόσιτες δασώδεις εκτάσεις του ρωσικού Βορρά, δύο ταπεινοί ασκητές έλαμψαν με την ησυχαστική τους πολιτεία στα τέλη του δεκάτου πέμπτου αιώνα. Ο Όσιος Ευθύμιος και ο μαθητής του Όσιος Χαρίτων έζησαν κοντά στον ποταμό Σγιανζέμα, στις αρχές του δεκάτου έκτου αιώνα της σωτηρίας. Ο Όσιος Ευθύμιος καταγόταν από τα περίχωρα της πόλεως Βολοκόλαμσκ και ήρθε ως νεαρός δόκιμος στη Μονή του Σπασοκαμένσκ. Έμεινε αρκετά χρόνια κάτω από την υπακοή των πατέρων, καλλιεργώντας την ταπείνωση και την αδιάλειπτη μνήμη του Θεού.

Έπειτα από εσωτερική κλήση, ο Ευθύμιος αναχώρησε για την ανατολική όχθη της Λίμνης Κουμπένσκαγια κοντά στις εκβολές του ποταμού Κούστα. Εκεί έχτισε με τα ίδια του τα χέρια ένα μικρό κελλί μέσα στους δυσπρόσιτους βάλτους και τα πυκνά δάση. Στην απόλυτη μοναξιά παρέδωσε την ψυχή του στην προσευχή, αγωνιζόμενος με δάκρυα κατανύξεως ενώπιον του Θεού. Σύντομα έφτασε σε αυτόν ο Όσιος Αλέξανδρος του Κούστα, ο οποίος προερχόταν επίσης από τη Μονή του Σπασοκαμένσκ.

Ο ίδιος ο Αλέξανδρος είχε αρχικά εγκατασταθεί στον ποταμό Σγιανζέμα, αλλά αναζητούσε τώρα τόπο μεγαλύτερης και ακόμη βαθύτερης ησυχίας. Παρακάλεσε λοιπόν τον Ευθύμιο να ανταλλάξουν τα κελλιά τους, ώστε ο καθένας να βρει τον τόπο της καρδιάς του. Ο Όσιος Ευθύμιος μετακινήθηκε προς τον ποταμό Σγιανζέμα και δεν αρνήθηκε στους ντόπιους κατοίκους τη γλυκιά πνευματική του καθοδήγηση. Εκεί έφτασε και ο Όσιος Χαρίτων, ο πιστός και αγαπημένος του μαθητής, ζητώντας μαθητεία στην οδό του Χριστού.

Ο Ευθύμιος έχτισε ναό προς τιμήν της Αναλήψεως του Κυρίου και ίδρυσε μοναστήρι δίπλα του ως πνευματικό φυτώριο. Στο Ροστόβ, επί του αγίου Αρχιεπισκόπου Διονυσίου, έλαβε την κανονική άδεια για να ανεγείρει εκείνη την ιερά κοινοβιακή μονή. Χειροτονήθηκε επίσης ιερέας και αναδείχθηκε ηγούμενος της νεοϊδρυμένης μονής, διακονώντας με σύνεση και θεογνωσία το πνευματικό του ποίμνιο. Και οι δύο μοναχοί ήταν παράδειγμα στους αδελφούς, τόσο στην προσευχή όσο και στα έργα οικοδομής και επιστασίας.

Αρκούνταν σε τροφή και ενδυμασία που και οι ίδιοι οι αδελφοί θεωρούσαν εντελώς ευτελή και ασήμαντη. Μέσα στον ναό ο Ευθύμιος στεκόταν με φόβο και τρόμο Θεού, ενώ οι αδελφοί έβλεπαν συχνά δάκρυα κατανύξεως. Ενώ εργαζόταν στα διάφορα χειροτεχνήματα της μονής, ο μακάριος Όσιος έψαλλε αδιάκοπα τους ψαλμούς του προφήτη Δαβίδ. Ο Όσιος Ευθύμιος εκοιμήθη οσιακώς γύρω στο έτος χίλια τετρακόσια εξήντα πέντε, αν και η ακριβής ημερομηνία παραμένει άγνωστη. Διάδοχός του στην ηγουμενία αναδείχθηκε ο αγαπημένος μαθητής Χαρίτων, ο οποίος συνέχισε με αφοσίωση το ασκητικό και ποιμαντικό έργο.

Για περισσότερα από σαράντα χρόνια αγωνίστηκε στο μοναστήρι και εκοιμήθη γέρων στις έντεκα Απριλίου του χίλια πεντακόσια εννέα. Και οι δύο ταπεινοί πατέρες ενταφιάστηκαν με τιμές μέσα στον ίδιο ναό της Αναλήψεως του Κυρίου. Ταις πρεσβείαις των Οσίων Ευθυμίου και Χαρίτωνος του Σγιανζέμσκ, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησε και σώσε ημάς αμήν.