Στα δύσκολα χρόνια ενός βαρβαρικού διωγμού, ένα νεογέννητο βρέφος ήρθε στον κόσμο σε συνθήκες που μοιάζουν με παραβολή Θεού. Η μητέρα του, καθώς έτρεχε μαζί με άλλους πρόσφυγες να ξεφύγει από τους εισβολείς, αιφνιδιάστηκε από τους πόνους του τοκετού στον δρόμο της φυγής. Έτσι αναγκάστηκε να γεννήσει το παιδί της επάνω σε μια κοπριά κοντά στα τείχη της Μονής του Αγίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου. Από εκείνη ακριβώς τη συγκλονιστική περίσταση πήρε το παιδί και το όνομα με το οποίο έμελλε να γίνει γνωστό στους αιώνες.

Οι μοναχοί της μονής, ύστερα από την αναχώρηση των βαρβάρων, βρήκαν το βρέφος και το πήραν υπό την προστασία τους με πατρική φροντίδα. Με ευλογία του ηγουμένου Αγίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου, ονόμασαν το παιδί Κόπρι και αφοσιώθηκαν στην ανατροφή του ως αληθινοί πατέρες. Ο Όσιος Κόπρις ήταν σύγχρονος του Αγίου Θεοδοσίου και έζησε επί της βασιλείας του αυτοκράτορα Λέοντος του Μεγάλου στο Βυζάντιο. Από μικρός διακρινόταν για την ευσέβεια, την αγνότητα και τη σωφροσύνη του, αρετές που γίνονταν φανερές σε όσους τον γνώριζαν.

Στη μονή μεγάλωσε, μορφώθηκε και έγινε τέκνο της κατά Χριστόν αδελφότητας, βρίσκοντας σε αυτή την αληθινή του οικογένεια. Έζησε δηλαδή τα νεανικά του χρόνια μέσα στο ασκητικό κλίμα της Παλαιστίνης και δέχθηκε τον τρόπο ζωής του ασκητικού κοινοβίου. Με τα χρόνια ο Όσιος Κόπρις δέχθηκε το μέγα σχήμα του μοναχικού βίου και αφιερώθηκε ολόκληρος στον Κύριο της δόξης. Ήταν τύπος μεγάλης προθυμίας και βαθιάς ταπεινοφροσύνης, αρετές που τον στόλιζαν μέσα στην καθημερινή ζωή και διακονία της μονής.

Ένιωθε ξεχωριστή πνευματική ευχαρίστηση κάθε φορά που πρόσφερε τις υπηρεσίες του σε μικρούς και σε μεγάλους αδελφούς της κοινοβίας. Όταν κάποιος από τους πατέρες του έλεγε με θαυμασμό ότι ο ίδιος ταπεινοφρονούσε, αυτός απαντούσε με αυθόρμητη απλότητα της καρδιάς. Συνήθιζε να λέει ότι ο τόπος όπου γεννήθηκε, δηλαδή η κοπριά, ήταν εκείνος που δείχνει με σαφήνεια την πραγματική αξία του. Έτσι κράτησε το όνομά του ως καθημερινή υπενθύμιση της μηδαμινότητάς του και της ατελείωτης χάριτος του Θεού.

Έζησε όλη του τη ζωή πιστός, ταπεινός και αληθινός υπηρέτης των συνανθρώπων του, χωρίς να αναζητήσει δόξα ή έπαινο. Έτσι ακριβώς πέθανε ειρηνικά, μέσα στο φως και στη χαρά της κοινοβιακής αδελφότητας που τον είχε αναθρέψει. Η Εκκλησία τον κατάταξε δίκαια στον χορό των Αγίων της, για την πίστη του, τη διακονία του και τη βαθιά ταπεινοφροσύνη του. Ο Θεός, που τιμά τους ταπεινούς, ύψωσε σε δόξα ουράνια εκείνον που γεννήθηκε πάνω σε κοπριά και έζησε ως τελευταίος ανάμεσα σε όλους. Ταις πρεσβείαις του οσίου και θεοφόρου πατρός ημών Κόπριδος του ταπεινοφρόνος της Παλαιστινίου ασκητοῦ, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.