Στη συγκλονιστική σιωπή της Ναζαρέτ, εκεί όπου κανείς δεν περίμενε να αρχίσει η σωτηρία του κόσμου, ζούσε ένα ηλικιωμένο και αφανές ζευγάρι. Σήμερα η Εκκλησία τιμά τη σύναξη των δικαίων γονέων της Υπεραγίας Θεοτόκου, σύμφωνα με την αρχαία και βαθιά ριζωμένη παράδοση. Η ίδια η σύναξη ορίστηκε την επομένη του γενεσίου της Θεοτόκου, διότι ακριβώς εκείνοι έγιναν πρόξενοι της παγκόσμιας σωτηρίας με τη γέννηση της αγίας θυγατέρας τους. Η αρχαία λειτουργική παράδοση μάς πληροφορεί ότι η σύναξη αυτή τελείτο στον ιερό οίκο της Θεοτόκου, στα Χαλκοπρατεία της Κωνσταντινουπόλεως, κοντά στη μεγάλη εκκλησία.

Ο Ιωακείμ ήταν γιος του Ελιακείμ από τη φυλή του Ιούδα και απόγονος του βασιλέως Δαβίδ, κρατώντας έτσι το μεσσιανικό αίμα. Έκπτωτος όμως από τον θρόνο των πατέρων του, ιδιώτευε στην Ιουδαία και έμενε το περισσότερο διάστημα στην Ιερουσαλήμ. Εκεί ο δίκαιος Ιωακείμ διέθετε μέγαρο με βασιλικό κήπο, σύμβολο διακριτικό της παλιάς δόξας της οικογένειας του. Παντρεύτηκε την Άννα, τη θυγατέρα του ιερέως Ματθάν από τη φυλή του Λευΐ, και της γυναίκας του Μαρίας, η οποία καταγόταν από τη φυλή του Ιούδα.

Έτσι ενώθηκαν με βαθύ τρόπο η βασιλική και η ιερατική γραμμή, ώστε να αναδειχθεί από αυτές η μητέρα του αληθινού Βασιλέως. Σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας, οι δύο αυτές φυλές, η βασιλική και η ιερατική, συγγένευαν μεταξύ τους κατά κανόνα και κοινή ευσέβεια. Η βασιλεία θεωρείτο ίση με την ιεροσύνη και έτσι δεν έδιναν ούτε έλαβαν θυγατέρες από άλλες φυλές της εποχής. Με αυτόν τον τρόπο διατηρούσαν την καθαρότητα της παράδοσης και τη συνέχεια του μεσσιανικού δένδρου που οδηγούσε στον Χριστό.

Ο Ιωακείμ και η Άννα ζούσαν θεάρεστη ζωή, στολισμένοι με κάθε αρετή και πιστοί στις εντολές του Κυρίου. Πέρασαν δεκαετίες ολόκληρες προσευχόμενοι ταπεινά, νηστεύοντας με αυστηρότητα και ελεούντες αδιάκοπα τους φτωχούς που ζούσαν στην πόλη της Ιερουσαλήμ. Σε κάθε εορτή ξεχώριζαν δύο μέρη από την περιουσία τους, ένα για τις ανάγκες του ιερού ναού και ένα για τους ενδεείς. Ωστόσο, για πολλά και μακρά χρόνια έμειναν άτεκνοι και υπέφεραν με υπομονή την οδύνη της παρατεταμένης ατεκνίας τους.

Η αδυναμία να γεννήσουν παιδί θεωρείτο τότε στον λαό των Ιουδαίων ως κατάρα και ως ντροπιαστική αιτία απόρριψης. Όμως οι δίκαιοι γονείς δεν γόγγυσαν ποτέ ενάντια στον Θεό, αλλά συνέχιζαν να ελπίζουν με πίστη ταπεινή στο έλεός του. Όλα τα γεγονότα της ζωής τους έδειχναν ότι ο Κύριος ετοίμαζε κάτι πρωτοφανές για τη σωτηρία της ανθρωπότητας μέσα από αυτό το ζευγάρι. Η ίδια η μακρά ατεκνία τους έγινε προτύπωση της θαυμαστής σύλληψης που επρόκειτο να γίνει αργότερα με τη χάρη του Θεού.

Κάποια ημέρα μεγάλης εορτής ο Ιωακείμ έφερε τα δώρα του στον ναό της Ιερουσαλήμ, μαζί με τους υπόλοιπους Ισραηλίτες. Ο τότε αρχιερέας όμως αρνήθηκε να δεχτεί τα δώρα του, με τη δικαιολογία ότι ως άτεκνος δεν είχε την ευλογία του Θεού. Ο Ιωακείμ συντρίφθηκε από τη ντροπή και αποσύρθηκε στην έρημο, ανάμεσα στους βοσκούς που φύλαγαν τα δικά του κοπάδια. Εκεί έμεινε σαράντα ολόκληρες ημέρες χωρίς να γευθεί ψωμί, προσευχόμενος έντονα στον Θεό των πατέρων του.

Παρακαλούσε με δάκρυα τον Κύριο να θυμηθεί τον Αβραάμ και τη Σάρρα και να του χαρίσει καρπό στα γηρατειά. Στο σπίτι της η Άννα έμαθε για τη ντροπή του συζύγου της και η ίδια εκένωσε την καρδιά της σε προσευχή. Κάθισε κάτω από μια δάφνη του κήπου της και είδε μια φωλιά πουλιών με μικρά παιδιά μέσα στο δένδρο. Το θέαμα τη συγκλόνισε και ξέσπασε σε δάκρυα, παραπονούμενη ότι ούτε με τα πτηνά ούτε με τη γη μπορούσε να συγκριθεί η δική της ατεκνία. Επικαλέστηκε τότε τη Σάρρα και την μητέρα Άννα του Σαμουήλ, ζητώντας από τον Θεό την ίδια φιλάνθρωπη επίσκεψη.

Τη στιγμή εκείνη της ακράτητης οδύνης ο Κύριος έστειλε άγγελο για να της αναγγείλει το χαρμόσυνο μήνυμα της σωτηρίας. Το ίδιο μήνυμα έλαβε ταυτόχρονα και ο Ιωακείμ στην έρημο, με την ίδια ουράνια φωνή του αγγέλου. Ο άγγελος του Κυρίου ανήγγειλε στους δύο γέροντες την ίδια χαρμόσυνη είδηση, ότι η Άννα θα γεννούσε θυγατέρα ευλογημένη από όλες τις γυναίκες. Της είπε ότι μέσω της κόρης τους θα ευλογηθούν όλες οι φυλές της γης και θα δοθεί στον κόσμο η σωτηρία.

Το όνομα της κόρης θα ήταν Μαρία, και οι δύο γονείς υποσχέθηκαν να την αφιερώσουν εξ ολοκλήρου στον Θεό. Συναντήθηκαν τότε με βαθιά συγκίνηση στην Χρυσή Πύλη της Ιερουσαλήμ, ανταλλάσσοντας τα μηνύματα που έλαβαν χωριστά από τον αγγελιοφόρο του Θεού. Στις εννέα ημέρες του Δεκεμβρίου η Άννα συνέλαβε με τρόπο θαυμαστό, και στις οκτώ Σεπτεμβρίου γέννησε την Πανύμνητη Παρθένο Μαρία. Ολόκληρος ο ουρανός και η γη πανηγύρισαν για το γεγονός εκείνο, που έγινε αρχή και πρόξενος της σωτηρίας μας.

Όταν η νεαρή Μαρία έφτασε στην ηλικία των τριών ετών, οι γονείς της εκπλήρωσαν την υπόσχεσή τους και την οδήγησαν στον ναό. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Ιωακείμ έφυγε από τη ζωή οκτώ χρόνια μετά τα Εισόδια της κόρης του, σε ηλικία ενενήντα δύο ετών. Η Άννα τον ακολούθησε έντεκα μήνες μετά, σε ηλικία ογδόντα τριών ετών, αφιερωμένη ολόψυχα στην προσευχή. Έτσι η Εκκλησία τους τιμά ως Θεοπάτορες, γιατί από αυτούς γεννήθηκε η μητέρα του Σαρκωθέντος Θεού Λόγου. Ταις πρεσβείαις των αγίων και δικαίων θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, των ευλογημένων γονέων της Υπεραγίας Θεοτόκου Μαρίας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.