Στην παλαιά Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, στα χρόνια των μεγάλων δοκιμασιών της Εκκλησίας, αναδείχθηκαν δύο νέοι μάρτυρες του Χριστού. Οι Άγιοι Μακάριος και Ανδρέας είχαν συνδέσει τη ζωή τους με τη φλόγα της πίστης και της ομολογίας. Ο πρώτος, ο Άγιος Μακάριος, υπηρετούσε ως πολιτευόμενος στις δημόσιες υποθέσεις, μέλος του τοπικού σώματος των αρχόντων. Ο δεύτερος, ο Άγιος Ανδρέας, είχε το αξίωμα του κουρικτοριανού, ως αυτοκρατορικός υπάλληλος μέσα στις τάξεις της διοίκησης.

Έζησαν και οι δύο στα φοβερά χρόνια του σκληρού διώκτη Δεκίου, όταν ο διωγμός είχε φτάσει στο αποκορύφωμά του. Ο ηγεμόνας της Αλεξάνδρειας, ο φοβερός Ουαλεριανός, ξεκίνησε καταιγιστικές συλλήψεις χριστιανών ομολογητών και πιστών της εκκλησιαστικής κοινότητας. Οι δύο αυτοί άρχοντες δεν δίστασαν να αφήσουν τα αξιώματα της εξουσίας και να ομολογήσουν την πίστη τους στον Σωτήρα. Συνελήφθηκαν μαζί από τους στρατιώτες του ηγεμόνα και οδηγήθηκαν ενώπιόν του, ώστε να αρνηθούν τον Χριστό.

Εκεί υπέστησαν πολλά και σκληρά βασανιστήρια, μέσα από τα οποία ο τύραννος επιχείρησε να κάμψει τη γενναία ψυχή τους. Όμως οι Άγιοι ομολογητές παρέμειναν ακλόνητοι, χωρίς να υποκύψουν στις απειλές, στις κολακείες ή στις βασανιστικές κακώσεις. Στο τέλος ο σκληρός ηγεμόνας διέταξε ο αποκεφαλισμός τους δια ξίφους, και έτσι έλαβαν τον στέφανο της νίκης. Με τον θάνατο των δύο αγίων από το ξίφος βάδισαν μαζί τη μακαρία τρίβο της σωτηρίας. Ταις πρεσβείαις των αγίων σου μαρτύρων Μακαρίου και Ανδρέου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.