Σαράντα νεαρές παρθένες ομολόγησαν μαζί τον Χριστό και βάδισαν με χαρά σε ένα από τα πιο φωτεινά μαρτύρια της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μαζί τους στάθηκε αναπόσπαστος και ο διδάσκαλός τους, ο διάκονος Αμμούν, που τις είχε διδάξει την αληθινή πίστη και τις προετοίμασε για τον αγώνα. Έζησαν την εποχή του Λικινίου στην Αδριανούπολη της Θράκης κατά τις αρχές του τετάρτου χριστιανικού αιώνα. Γύρω στο τριακόσια πέντε ο ηγεμόνας της περιοχής, ο Βάβδος, τις συνέλαβε ως χριστιανές και τις προέτρεψε να προσκυνήσουν τα νεκρά είδωλα.

Η Κελσίνα, μία από αυτές και η πρώτη της πόλεως, ομολόγησε με γενναιότητα την πίστη της στον αληθινό Σωτήρα. Συγκέντρωσε στο σπίτι της όλες τις άλλες παρθένες μαζί με τον άγιο διάκονο Αμμούν για να τις ενισχύσει πνευματικά. Ο Αμμούν πήρε τότε το χαρτί με όλα τα ονόματά τους και τα διάβασε δυνατά ένα προς ένα. Τους είπε με προφητική φωνή πως θα τις προσκαλέσει ο ίδιος ο Δεσπότης Χριστός στην πύλη της ουρανίας Βασιλείας. Έτσι τις εμψύχωσε για να αγωνιστούν για τον Χριστό διά του μαρτυρίου και να λάβουν τον στέφανο της αιωνίου ζωής.

Όταν τις ανέκρινε ξανά ο σκληρός ηγεμόνας Βάβδος, ομολόγησαν όλες σταθερά την πίστη τους χωρίς τον παραμικρό δισταγμό μπροστά στα φοβερά μέσα βασανισμού. Με ομοφώνη προσευχή τους κατατρόπωσαν τα είδωλα και ο ειδωλολατρικός ιερέας ανυψώθηκε στον αέρα από αόρατη δύναμη. Ο δυστυχισμένος εκείνος ιερέας έπεσε νεκρός μετά από φοβερά βασανιστήρια από πύρινους αγγέλους που τον τιμώρησαν φανερά. Τότε ο Βάβδος πρόσταξε να κρεμάσουν τον άγιο Αμμούν, να του ξύσουν τις πλευρές και να κάψουν τις πληγές του.

Έβαλαν επιπλέον στο κεφάλι του χάλκινη πυρακτωμένη περικεφαλαία, αλλά ο άγιος διαφυλάχθηκε θαυματουργικώς από τα φοβερά εκείνα μαρτύρια. Επειδή έμεινε αβλαβής από κάθε βασανιστήριο, οδηγήθηκε μαζί με τις μαθήτριές του από τη Βερόη στην Ηράκλεια της Θράκης. Η Βερόη είναι η σημερινή πόλη Στάρα Ζαγόρα στη Βουλγαρία, όπου είχαν αρχικά συλληφθεί οι μάρτυρες. Καθ' οδόν προς την Ηράκλεια εμφανίστηκε ο ίδιος ο Κύριος και τους ενεθάρρυνε με τη γλυκιά φωνή του να συνεχίσουν.

Φτάνοντας στην Ηράκλεια πήγαν προσκυνηματικώς στον τόπο όπου ήταν κατατεθειμένα τα τίμια λείψανα της παρθενομάρτυρος Γλυκερίας. Ενώ διανυκτέρευαν εκεί προσευχόμενες με κατάνυξη, παρουσιάστηκε σε όραμα η ίδια η Αγία Γλυκερία με ουράνια λάμψη και θεϊκή χάρη. Τις καλωσόρισε ως αγίες δούλες του Θεού και τους είπε ότι περίμενε από καιρό τη λαμπρή τους συνοδεία στους ουρανούς. Παρουσιάστηκαν τότε ενώπιον του ασεβούς αυτοκράτορα Λικινίου στην Ηράκλεια για περαιτέρω σκληρά βασανιστήρια και τελική ομολογία.

Τις έριξαν αμέσως στα άγρια θηρία της αρένας, αλλά εκείνες προσευχήθηκαν όρθιες με υψωμένα τα χέρια προς τον ουρανό. Τα άγρια θηρία κατελήφθησαν τότε από βαθύ ύπνο και δεν τις άγγιξαν καθόλου με κανέναν τρόπο μπροστά στα έκπληκτα πλήθη. Την ώρα που οι στρατιώτες άναβαν φωτιά για να τις ρίξουν μέσα, εκείνες προφήτεψαν την επικείμενη επικράτηση του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Προφήτεψαν επίσης τη μεγάλη νίκη του χριστιανισμού και την οριστική κατάργηση της ειδωλολατρίας από την οικουμένη.

Σφραγίστηκαν κατόπιν με το ζωοποιό σημείο του τιμίου σταυρού και αντιμετώπισαν με χαρά τον σκληρό θάνατο. Δέκα από αυτές πήδησαν αγαλλόμενες μέσα στις φλόγες υμνώντας τον αληθινό Θεό, ο οποίος εδρόσισε θαυματουργικώς το πυρ. Άλλες οκτώ μάρτυρες αποκεφαλίστηκαν με το αιχμηρό ξίφος μαζί με τον αγαπημένο διδάσκαλό τους Αμμούν τον διάκονο. Δέκα ακόμη παρθένες σφαγιάστηκαν με ξίφος στην καρδιά ή έλαβαν πυρακτωμένα σίδερα μέσα στο στόμα τους. Οι υπόλοιπες δώδεκα τελειώθηκαν μαρτυρικά με ποικίλους τρόπους, ολοκληρώνοντας την αιματηρή και ένδοξη μαρτυρία τους για τον Χριστό.

Έτσι ολόκληρη η συνοδεία των σαράντα παρθένων με τον διδάσκαλό τους ένωσε τα νικηφόρα στεφάνια στη Βασιλεία των ουρανών. Τα ονόματα των σαράντα μαρτύρων διασώθηκαν στο αρχαίο Μαρτύριό τους, σύμφωνα με την παλαιά αγιολογική βυζαντινή παράδοση. Ανάμεσά τους περιλαμβάνονται η Λαυρεντία η διάκονος, η Κελσίνα, η Δωροθέα, η Θέκλα, η Μαρία, η Βερονίκη και η Ευφημία. Συγκαταλέγονται επίσης η Θεοδώρα, η Ειρήνη, η Τατιανή, η Άννα, η Βαρβάρα, η Καλλινίκη και η Κυριακή. Ταις πρεσβείαις των αγίων τεσσαράκοντα παρθένων και Αμμούν του διδασκάλου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.