Η Ανακομιδή των Λειψάνων του Αγίου Πέτρου Μόσχας

Όταν χτίστηκε ξανά ο μεγαλόπρεπος Καθεδρικός Ναός της Κοιμήσεως στη Μόσχα, τα ιερά λείψανα του Αγίου Πέτρου μεταφέρθηκαν εκεί με λαμπρότητα. Λίγα χρόνια αργότερα, ο ίδιος ο Άγιος εμφανίστηκε στην τσαρίνα Αναστασία, σύζυγο του Ιβάν του Τρομερού, και απαγόρευσε να ανοίξει ο τάφος του. Ο Άγιος Πέτρος, Μητροπολίτης Μόσχας και πάσης Ρωσίας, εκοιμήθη ειρηνικά τον Δεκέμβριο του χιλίους τριακοσίους είκοσι έξι. Η πρώτη ανακομιδή των τιμίων λειψάνων του πραγματοποιήθηκε την πρώτη Ιουλίου του χιλίους τετρακόσια εβδομήντα δύο, και τότε καθιερώθηκε ξεχωριστή εορτή προς τιμήν του.

Η δεύτερη ανακομιδή ακολούθησε μετά τα εγκαίνια του νέου Καθεδρικού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στις είκοσι τέσσερις Αυγούστου του χιλίους τετρακόσια εβδομήντα εννέα. Από εκείνη τη στιγμή η παλαιότερη εορτή της πρώτης Ιουλίου αντικαταστάθηκε από τη νέα ημερομηνία της εικοστής τετάρτης Αυγούστου. Η μετακομιδή έγινε με βαθιά ευλάβεια από τον κλήρο, τους άρχοντες και τον πιστό λαό της Μόσχας. Ο Καθεδρικός Ναός της Κοιμήσεως, που είχε ανοικοδομηθεί με μεγάλη φροντίδα, υποδέχτηκε τα λείψανα του προστάτη της πόλεως.

Ο τόπος αυτός έγινε έκτοτε πνευματικό κέντρο, όπου συνέρρεαν πλήθη πιστών για να προσκυνήσουν τον μεγάλο ιεράρχη της Ρωσικής Εκκλησίας. Στα χρόνια της βασιλείας του Ιβάν του Τρομερού καθιερώθηκε και τρίτη εορτή προς τιμήν του Αγίου, στις τέσσερις Αυγούστου, με αφορμή θαυμαστή εμφάνιση. Ο Άγιος Πέτρος παρουσιάστηκε στην τσαρίνα Αναστασία, την ευσεβή σύζυγο του τσάρου, και της φανέρωσε το θέλημά του με σαφήνεια. Ζήτησε να μην επιτραπεί σε κανέναν να ανοίξει τον τάφο του και να σφραγιστεί οριστικά για κάθε γενιά πιστών.

Η τσαρίνα υπάκουσε με ευλάβεια στην εντολή του Αγίου και φρόντισε ώστε να καθιερωθεί νέα εορτή στη μνήμη του. Από τις γραπτές μαρτυρίες του ιεράρχη σώζονται τρεις πολύτιμες ποιμαντικές επιστολές, γεμάτες πνευματική σοφία και αγάπη. Στην πρώτη απευθύνεται στους ιερείς, παρακινώντας τους να επιτελούν την ποιμαντική διακονία με αξιοπρέπεια και ζήλο. Τους προτρέπει να φροντίζουν τα πνευματικά τους τέκνα με στοργή και να διδάσκουν τον λόγο της αλήθειας.

Στο τέλος της επιστολής παρουσιάζει την εκκλησιαστική τάξη για τους χηρευμένους ιερείς και τους προστατεύει από κατηγορίες και πειρασμούς. Τους συμβουλεύει να εγκαθίστανται σε μοναστήρι και τα παιδιά τους να φοιτούν σε μοναστηριακή σχολή για ανατροφή και μόρφωση. Στη δεύτερη επιστολή του ο Άγιος προτρέπει τους ιερείς να γίνουν αληθινοί ποιμένες και όχι μισθωτοί, που εγκαταλείπουν το ποίμνιο. Τους καλεί να αγωνίζονται καθημερινά για την απόκτηση των χριστιανικών αρετών και των ποιμαντικών χαρισμάτων, που χρειάζεται η διακονία.

Στην τρίτη επιστολή υπενθυμίζει ξανά στους κληρικούς τις βαριές ποιμαντικές τους υποχρεώσεις απέναντι στον Θεό και τον λαό. Παράλληλα προτρέπει και τους λαϊκούς να εκπληρώνουν με συνέπεια τις εντολές του Χριστού στην καθημερινή τους ζωή. Οι επιστολές αυτές αποτελούν θησαυρό της εκκλησιαστικής γραμματείας και φανερώνουν τη βαθιά ποιμαντική ευαισθησία του Αγίου. Λόγω της σπουδαίας προσφοράς του στα εκκλησιαστικά και πολιτικά πράγματα της Ρωσίας, οι σύγχρονοί του τον παρομοίαζαν με μεγάλους Πατέρες.

Τον συνέκριναν με τον Μέγα Βασίλειο, τον Γρηγόριο τον Θεολόγο και τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, για τη σοφία του. Ο κύριος αγώνας του Αγίου Πέτρου ήταν η ενοποίηση του ρωσικού κράτους και η ευλογία της Μόσχας ως πνευματικού κέντρου. Με τη χάρη και τη σύνεσή του ανέδειξε την πόλη της Μόσχας ως κέντρο ενοποιήσεως όλης της ρωσικής γης. Η μνήμη του τιμάται ευλαβικά κάθε χρόνο και η μορφή του παραμένει ζωντανή στη συνείδηση του πιστού λαού.