Στα φοβερά χρόνια του διωγμού του αυτοκράτορα Μαξιμιανού, η μεγαλούπολη Νικομήδεια έγινε μάρτυρας μιας λαμπρής χριστιανικής ομολογίας. Ο Άγιος Αγαθόνικος, άνδρας ευγενούς καταγωγής από το γένος των Ηπασίων, ζούσε ειρηνικά στην πόλη και διέπρεπε στη μελέτη των Γραφών. Με τη φλογερή του διδασκαλία οδήγησε αμέτρητους ειδωλολάτρες στην πίστη του Χριστού, ανάμεσά τους και τον σημαντικότερο πρίγκιπα της Συγκλήτου της πόλης. Όταν ο κόμης Ευτόλμιος επέστρεφε από την περιοδεία του στον Πόντο, όπου είχε καταδιώξει χριστιανούς, σταμάτησε στην τοποθεσία Κάρπη.

Εκεί συνέλαβε τον Άγιο Ζωτικό μαζί με τους μαθητές του και τους θανάτωσε δια του σταυρού. Έπειτα έμαθε ότι ο πρίγκιπας της Νικομήδειας είχε ασπαστεί τον Χριστό από κάποιον ονόματι Αγαθόνικο, και αμέσως οργίστηκε. Έσπευσε να συλλάβει τον πρίγκιπα και τον Αγαθόνικο, καθώς και τους χριστιανούς Θεοπρέπιο, Ακίνδυνο, Σεβηριανό και Ζήνωνα. Αφού τους βασάνισε με φρικτά μαρτύρια, διέταξε να τους οδηγήσουν δεμένους προς τη Θράκη για κρίση ενώπιον του ίδιου του βασιλιά.

Κατά τη μαρτυρική πορεία, κοντά σε χωριό ονομαζόμενο Ποταμός, οι μάρτυρες Ζήνων, Θεοπρέπιος και Ακίνδυνος δεν άντεξαν τα τραύματα και θανατώθηκαν επί τόπου. Ο γενναίος Σεβηριανός θανατώθηκε λίγο αργότερα στη Χαλκηδόνα, ομολογώντας μέχρι τέλους με θάρρος ασύγκριτο τον Χριστό. Στη Σηλυβρία, με βασιλική διαταγή, αποκεφάλισαν τον Αγαθόνικο και τον πρίγκιπα μαζί με όλους τους υπόλοιπους χριστιανούς. Τα ιερά λείψανα του Αγαθονίκου εναποτέθηκαν σε ναό της Κωνσταντινουπόλεως που πήρε το όνομά του και κατά τον δωδέκατο αιώνα τα προσκύνησε ο Ρώσος οδοιπόρος Αντώνιος.

Ταις πρεσβείαις των αγίων ενδόξων μαρτύρων, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.