Η Παναγία η Καλόπετρα και το τάμα του Υψηλάντη

Ένας ηγεμόνας της Βλαχίας πάλεψε με φοβερή θαλασσοταραχή στ' ανοιχτά της Ρόδου και έταξε στην Παναγιά ολόκληρο μοναστήρι. Ένα δυνατό φως μέσα στο σκοτάδι τον οδήγησε σ' ένα βουνό κοντά στο Θολό, όπου βρήκε την εικόνα της Θεοτόκου. Το μοναστήρι της Παναγίας της Καλόπετρας στέκει σε μια κατάφυτη τοποθεσία νοτιοανατολικά του χωριού Θολού, στην περιοχή του Καλαμώνα και στα όρια της Ψίνθου. Φτάνει κανείς εκεί είτε από την Ψίνθο είτε μέσα από τις Πεταλούδες, περνώντας τα Μαλά και αντικρίζοντας στα δεξιά το ξακουστό Καστρί.

Η εκκλησία είναι χτισμένη σ' ένα μικρό πλάτωμα του βουνού Λευκόποδα, που αλλιώς το λένε Λευτόπαγο ή και Λευκόπεδα. Το όνομα προέρχεται από το ανοιχτό χρώμα του χώματος που σκεπάζει την κορυφή και τις πλαγιές γύρω. Η σημερινή μορφή του ναού οφείλεται στον ηγεμόνα της Βλαχίας Αλέξανδρο Υψηλάντη, που τον ανακαίνισε στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα. Το μοναστήρι όμως υπήρχε πολύ νωρίτερα από την εποχή του Υψηλάντη, και η ίδρυσή του χάνεται στα βάθη του μεσαίωνα.

Αν δεν προϋπήρχε της κατάκτησης της Ρόδου από τους Τούρκους, ποτέ δεν θα επιτρέπονταν επισκευή ή ανέγερσή του στους χριστιανούς. Η πολιτική των κατακτητών απέναντι στους ναούς ήταν αυστηρή και δεν άφηνε περιθώρια για νέα κτίσματα μέσα στα όρια του νησιού. Η πρώιμη αναφορά της Καλόπετρας στις αρχές του δέκατου τέταρτου αιώνα μας αναγκάζει να τη συσχετίσουμε με άλλα σπουδαία μοναστήρια της ίδιας εποχής. Τέτοια είναι ο Ταξιάρχης στο Καμμυρί, ο Αρταμίτης, το Θάρρι, το Σκιάδι, ο Άγιος Φιλήμονας Αρνίθας, το Φουντουκλί και το Φιλέρημο.

Όλα μαζί αποτελούσαν κομβικά σημεία ενός εσωτερικού δικτύου που ένωνε σπουδαία χωριά και έλεγχε τις στρατιωτικές διαβάσεις του νησιού. Λειτουργούσαν ως τόποι ξεκούρασης για όσους ταξίδευαν, ενώ συγκέντρωναν πληροφορίες υψίστης σημασίας για την άμυνα της Ρόδου. Επιπλέον, εμπόδιζαν σε ώρες επιχειρήσεων τους επιτιθέμενους ή έκρυβαν στρατιωτικά τμήματα που εκτελούσαν μυστικές αποστολές. Λειτουργούσαν ακόμη ως φρυκτωρίες, στέλνοντας με φωτιές μηνύματα που έφταναν εγκαίρως στην πόλη της Ρόδου.

Δύο μαρμάρινες επιγραφές, εντοιχισμένες πάνω από την είσοδο του ναού, πιστοποιούν τη στενή σχέση της μονής με την οικογένεια του Αλεξάνδρου Υψηλάντη. Η μικρότερη φέρει τη χρονολογία χίλια επτακόσια ογδόντα τέσσερα και τα αρχικά του ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας, ενώ η μεγαλύτερη είναι κτητορική. Από αυτήν την επιγραφή μαθαίνουμε ότι ο ναός είναι αφιέρωμα του ίδιου του Υψηλάντη και ανοικοδομήθηκε ανάμεσα στο χίλια επτακόσια ογδόντα δύο και ογδόντα τέσσερα.

Είχε προηγηθεί ένας ισχυρός σεισμός το χίλια επτακόσια εβδομήντα εννέα, που οι μοναχοί τον σημείωσαν επάνω στο μηναίο του Σεπτεμβρίου. Η παράδοση διασώζει δύο εκδοχές για το πώς ο Υψηλάντης έφτασε στη Ρόδο και έχτισε αυτό το μοναστήρι. Η πρώτη αναφέρει πως η κόρη του ηγεμόνα έπασχε από βαριά αρρώστια και βρισκόταν στα πρόθυρα του θανάτου. Η επιστήμη της εποχής είχε σηκώσει τα χέρια και κανείς γιατρός δεν μπορούσε να της προσφέρει κάποια θεραπεία.

Καθισμένος ο Υψηλάντης δίπλα στο κρεβάτι της θυγατέρας του, αποκοιμήθηκε από την κούραση και είδε ένα εκπληκτικό όνειρο. Μια γυναίκα έδινε στην κόρη του κάποιο φάρμακο και εκείνη γινόταν αμέσως εντελώς καλά μέσα στο ίδιο όραμα. Όταν ξύπνησε έντρομος, βρήκε πραγματικά την κόρη του να χαίρει άκρας υγείας, σαν να μην είχε αρρωστήσει ποτέ. Από εκείνη τη στιγμή τον βασάνιζε αδιάκοπα η σκέψη ποια ήταν η μυστηριώδης γυναίκα που του χάρισε το θαύμα της θεραπείας.

Μια άλλη νύχτα την ξαναείδε στον ύπνο του και τότε εκείνη του αποκάλυψε πως ήταν η Παναγία η Καλόπετρα. Αμέσως ο ηγεμόνας ετοίμασε πλοία και έσπευσε να την αναζητήσει, ώσπου μετά από πολλές μέρες έφτασε στην παραλία του χωριού Θολού. Εκεί έμαθε σε ποιο σημείο βρισκόταν η εικόνα της και ανέβηκε στο βουνό για να αποδώσει τις ευχαριστίες του. Η δεύτερη παράδοση μιλάει για εξορία και τρικυμία, καθώς ο Υψηλάντης με τους δύο γιους του θεωρήθηκαν ένοχοι ανταρσίας.

Η Υψηλή Πύλη τους έστειλε εξόριστους στη Ρόδο, που μαζί με την Κύπρο αποτελούσε τόπο εξορίας ευγενών της εποχής. Τον Σεπτέμβριο του χίλια επτακόσια ογδόντα δύο, καθώς περιέπλεαν το νησί, ξέσπασε φοβερή καταιγίδα και το πλοίο κινδύνευε άμεσα. Έκαναν τότε τάμα να χτίσουν μοναστήρι στην Παναγιά, αν τους χάριζε εκείνη τη σωτηρία από την άγρια θάλασσα. Όταν τελικά σώθηκαν, ένα δυνατό φως χύθηκε μέσα στο σκοτάδι και τους οδήγησε σ' ένα βουνό της περιοχής του Θολού.

Εκεί βρήκαν την εικόνα της Παναγίας, στην οποία απέδωσαν ολόκληρη τη σωτηρία τους, και ανοικοδόμησαν με ευλάβεια τον ναό. Ακόμη και η αβλαβής προσάραξη του πλοίου στα Πιλαβάκια, σε σημείο που δεν υπήρχε λιμάνι, θεωρήθηκε από όλους θαύμα της Θεοτόκου. Η εικόνα δείχνει μια φουρτουνιασμένη θάλασσα γεμάτη μισοβυθισμένα ιστιοφόρα, ενώ ένα μόνο πλοίο διασώζεται χάρη στη θαυματουργή της παρέμβαση. Στην πάνω αριστερή γωνία ξεπροβάλλει η Παναγία μέσα από τον σκοτεινό ουρανό, κρατώντας στο δεξί της χέρι τον μικρό Χριστό.

Στο κάτω μέρος υπάρχει η λατινική επιγραφή Βότουμ φέτσιτ ετ γκράτσιαμ ατσέπιτ, που σημαίνει ευχήν έκαμα και χάριν έλαβα. Το μοναστήρι λειτουργούσε ως κοινόβιο και βρισκόταν σε μεγάλη ακμή ως τις αρχές του εικοστού αιώνα, με σημαντικότατη προσφορά στην παιδεία. Κάθε χρόνο έδινε τετρακόσια πενήντα γρόσια για τη συντήρηση της κεντρικής σχολής, ενώ καλλιεργούσε μελισσοκομία, σηροτροφία και το θεραπευτικό δέντρο Ζυά. Η Παναγία η Καλόπετρα γιορτάζει στις δεκαπέντε Αυγούστου και επίσης την Παρασκευή της Διακαινησίμου, με ευλάβεια και κατάνυξη.

1 "Ένας ηγεμόνας. ολόκληρο μοναστήρι 2 "Ένα δυνατό φως.

εικόνα της Θεοτόκου 3 "Το μοναστήρι της Παναγίας. όρια της Ψίνθου 4

"Φτάνει κανείς εκεί. ξακουστό Καστρί 5 "Η εκκλησία είναι χτισμένη. ή και Λευκόπεδα

6 "Το όνομα προέρχεται. πλαγιές γύρω 7 "Η σημερινή μορφή.

δέκατου όγδοου αιώνα Wait — "χτισμένη" is a participial form (-μένη). Also "Καθισμένος" and "ανοικοδομήθηκε" — ανοικοδομήθηκε is finite passive, that's OK. "μισοβυθισμένα" is participle "εντοιχισμένες" is participle.

Ένας ηγεμόνας της Βλαχίας πάλεψε με φοβερή θαλασσοταραχή στ' ανοιχτά της Ρόδου και έταξε στην Παναγιά ολόκληρο μοναστήρι. Ένα δυνατό φως μέσα στο σκοτάδι τον οδήγησε σ' ένα βουνό κοντά στο Θολό, όπου βρήκε την εικόνα της Θεοτόκου. Το μοναστήρι της Παναγίας της Καλόπετρας στέκει σε μια κατάφυτη τοποθεσία νοτιοανατολικά του χωριού Θολού, στην περιοχή του Καλαμώνα και στα όρια της Ψίνθου. Φτάνει κανείς εκεί είτε από την Ψίνθο είτε μέσα από τις Πεταλούδες, περνά τα Μαλά και αντικρίζει στα δεξιά το ξακουστό Καστρί.

Η εκκλησία υψώνεται σ' ένα μικρό πλάτωμα του βουνού Λευκόποδα, που αλλιώς το ονομάζουν Λευτόπαγο ή και Λευκόπεδα. Το όνομα προέρχεται από το ανοιχτό χρώμα του χώματος, το οποίο σκεπάζει την κορυφή και τις πλαγιές γύρω. Η σημερινή μορφή του ναού οφείλεται στον ηγεμόνα της Βλαχίας Αλέξανδρο Υψηλάντη, που τον ανακαίνισε στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα. S1: "Ένας ηγεμόνας της Βλαχίας πάλεψε με φοβερή θαλασσοταραχή στ' ανοιχτά της Ρόδου και έταξε στην Παναγιά ολόκληρο μοναστήρι

" = Ένας(1) ηγεμόνας(2) της(3) Βλαχίας(4) πάλεψε(5) με(6) φοβερή(7) θαλασσοταραχή(8) στ'(9) ανοιχτά(10) της(11) Ρόδου(12) και(13) έταξε(14) στην(15) Παναγιά(16) ολόκληρο(17) μοναστήρι(18). Ένας ηγεμόνας της Βλαχίας πάλεψε με μια φοβερή θαλασσοταραχή στ' ανοιχτά της Ρόδου και έταξε στην Παναγιά ολόκληρο μοναστήρι για τη σωτηρία. Ένα δυνατό φως μέσα στο σκοτάδι τον οδήγησε σ' ένα βουνό κοντά στο χωριό Θολό, όπου βρήκε την ίδια την εικόνα της Θεοτόκου.

Το μοναστήρι της Παναγίας της Καλόπετρας στέκει σε μια κατάφυτη τοποθεσία νοτιοανατολικά του χωριού Θολού, στην περιοχή του Καλαμώνα και στα όρια της Ψίνθου. Φτάνει κανείς εκεί είτε μέσα από την Ψίνθο είτε μέσα από τις Πεταλούδες, περνά τα Μαλά και αντικρίζει στα δεξιά το ξακουστό Καστρί. Η εκκλησία υψώνεται σ' ένα μικρό πλάτωμα του βουνού που το λένε Λευκόποδα, ενώ αλλού το ονομάζουν Λευτόπαγο ή και Λευκόπεδα από τα ντόπια. Το όνομα προέρχεται από το ανοιχτό χρώμα του χώματος, το οποίο σκεπάζει την κορυφή και τις πλαγιές γύρω από το μοναστήρι.

Η σημερινή μορφή του ναού οφείλεται στον ηγεμόνα της Βλαχίας Αλέξανδρο Υψηλάντη, που τον ανακαίνισε στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα μετά Χριστόν. Το μοναστήρι όμως υπήρχε πολύ νωρίτερα από την εποχή του Υψηλάντη, και η ίδρυσή του χάνεται μέσα στα βάθη του μεσαίωνα. Αν δεν προϋπήρχε της κατάκτησης της Ρόδου από τους Τούρκους, ποτέ δεν θα επιτρέπονταν επισκευή ή ανέγερσή του στους χριστιανούς εκείνης της εποχής. Η πολιτική των κατακτητών απέναντι στους ναούς ήταν αυστηρή και δεν άφηνε περιθώρια για νέα κτίσματα μέσα στα όρια του νησιού.

Η πρώιμη αναφορά της Καλόπετρας στις αρχές του δέκατου τέταρτου αιώνα μας αναγκάζει να τη συσχετίσουμε με άλλα σπουδαία μοναστήρια της ίδιας εποχής. Τέτοια είναι ο Ταξιάρχης στο Καμμυρί, ο Αρταμίτης, το Θάρρι, το Σκιάδι, ο Άγιος Φιλήμονας Αρνίθας, το Φουντουκλί και το Φιλέρημο της Ρόδου. Όλα μαζί αποτελούσαν κομβικά σημεία ενός εσωτερικού δικτύου, που ένωνε σπουδαία χωριά και έλεγχε τις στρατιωτικές διαβάσεις του νησιού. Λειτουργούσαν ως τόποι ξεκούρασης για όσους ταξίδευαν, ενώ συγκέντρωναν πληροφορίες υψίστης σημασίας για την άμυνα της Ρόδου.

Επιπλέον, εμπόδιζαν σε ώρες επιχειρήσεων τους επιτιθέμενους ή έκρυβαν στρατιωτικά τμήματα που εκτελούσαν μυστικές αποστολές για το νησί. Λειτουργούσαν ακόμη ως φρυκτωρίες, αφού έστελναν με φωτιές μηνύματα που έφταναν εγκαίρως στην πόλη της Ρόδου. Δύο μαρμάρινες επιγραφές πάνω από την είσοδο του ναού πιστοποιούν τη στενή σχέση της μονής με την οικογένεια του Αλεξάνδρου Υψηλάντη. Η μικρότερη φέρει τη χρονολογία χίλια επτακόσια ογδόντα τέσσερα και τα αρχικά του ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας, ενώ η μεγαλύτερη είναι κτητορική επιγραφή.

Από αυτή την επιγραφή μαθαίνουμε ότι ο ναός είναι αφιέρωμα του ίδιου του Υψηλάντη και ανοικοδομήθηκε ανάμεσα στο χίλια επτακόσια ογδόντα δύο και ογδόντα τέσσερα. Είχε προηγηθεί ένας ισχυρός σεισμός το χίλια επτακόσια εβδομήντα εννέα, που οι μοναχοί τον σημείωσαν επάνω στο μηναίο του Σεπτεμβρίου. Η παράδοση διασώζει δύο εκδοχές για το πώς ο Υψηλάντης έφτασε στη Ρόδο και έχτισε αυτό το μοναστήρι. Η πρώτη αναφέρει πως η κόρη του ηγεμόνα έπασχε από μια βαριά αρρώστια και βρισκόταν στα πρόθυρα του θανάτου.

Η επιστήμη της εποχής είχε σηκώσει τα χέρια και κανείς γιατρός δεν μπορούσε πια να της προσφέρει κάποια θεραπεία. Ο Υψηλάντης κάθισε δίπλα στο κρεβάτι της θυγατέρας του, αποκοιμήθηκε από την κούραση και είδε ένα εκπληκτικό όνειρο. Μια γυναίκα έδινε στην κόρη του κάποιο φάρμακο και εκείνη γινόταν αμέσως εντελώς καλά μέσα στο ίδιο όραμα του πατέρα. Όταν ξύπνησε έντρομος, βρήκε πραγματικά την κόρη του να χαίρει άκρας υγείας, σαν να μην είχε αρρωστήσει ποτέ στη ζωή της.

Από εκείνη τη στιγμή τον βασάνιζε αδιάκοπα η σκέψη ποια ήταν η μυστηριώδης γυναίκα που του χάρισε το θαύμα της θεραπείας. Μια άλλη νύχτα την ξαναείδε στον ύπνο του και τότε εκείνη του αποκάλυψε πως ήταν η Παναγία η Καλόπετρα. Αμέσως ο ηγεμόνας ετοίμασε πλοία και έσπευσε να την αναζητήσει, ώσπου μετά από πολλές μέρες έφτασε στην παραλία του χωριού Θολού. Εκεί έμαθε σε ποιο σημείο βρισκόταν η εικόνα της και ανέβηκε στο βουνό για να αποδώσει με συγκίνηση τις ευχαριστίες του.

Η δεύτερη παράδοση μιλάει για εξορία και τρικυμία, καθώς ο Υψηλάντης με τους δύο γιους του θεωρήθηκαν ένοχοι ανταρσίας απέναντι στην εξουσία. Η Υψηλή Πύλη τους έστειλε εξόριστους στη Ρόδο, που μαζί με την Κύπρο αποτελούσε τόπο εξορίας για ευγενείς εκείνης της εποχής. Τον Σεπτέμβριο του χίλια επτακόσια ογδόντα δύο, καθώς περιέπλεαν το νησί, ξέσπασε φοβερή καταιγίδα και το πλοίο τους κινδύνευε άμεσα να βυθιστεί. Έκαναν τότε τάμα να χτίσουν μοναστήρι στην Παναγιά, αν εκείνη τους χάριζε τη σωτηρία από την άγρια θάλασσα.

Όταν τελικά σώθηκαν, ένα δυνατό φως χύθηκε μέσα στο σκοτάδι και τους οδήγησε σ' ένα βουνό της περιοχής του Θολού. Εκεί βρήκαν την εικόνα της Παναγίας, στην οποία απέδωσαν ολόκληρη τη σωτηρία τους, και ανοικοδόμησαν με βαθιά ευλάβεια τον ναό. Ακόμη και η αβλαβής προσάραξη του πλοίου στα Πιλαβάκια, σε σημείο που δεν υπήρχε λιμάνι, θεωρήθηκε από όλους θαύμα της Θεοτόκου. Η εικόνα δείχνει μια φουρτουνιασμένη θάλασσα γεμάτη με ιστιοφόρα που μισοβυθίζονται, ενώ ένα μόνο πλοίο διασώζεται χάρη στη θαυματουργή της παρέμβαση.

Στην πάνω αριστερή γωνία ξεπροβάλλει η Παναγία μέσα από τον σκοτεινό ουρανό, ενώ στο δεξί της χέρι κρατά τον μικρό Χριστό. Στο κάτω μέρος υπάρχει η λατινική επιγραφή Βότουμ φέτσιτ ετ γκράτσιαμ ατσέπιτ, που μεταφράζεται ως ευχήν έκαμα και χάριν έλαβα. Το μοναστήρι λειτουργούσε ως κοινόβιο και βρισκόταν σε μεγάλη ακμή ως τις αρχές του εικοστού αιώνα, με σπουδαία προσφορά στην παιδεία. Κάθε χρόνο έδινε τετρακόσια πενήντα γρόσια για τη συντήρηση της κεντρικής σχολής, ενώ καλλιεργούσε μελισσοκομία, σηροτροφία και το θεραπευτικό δέντρο Ζυά.

Η Παναγία η Καλόπετρα γιορτάζει στις δεκαπέντε Αυγούστου, αλλά και την Παρασκευή της Διακαινησίμου με μεγάλη ευλάβεια από όλους. The rule says "Do not write 'μετά Χριστόν'". "Η σημερινή μορφή του ναού οφείλεται στον ηγεμόνα της Βλαχίας Αλέξανδρο Υψηλάντη, που τον ανακαίνισε στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα " — that works, drop "μετά Χριστόν". Also "μισοβυθίζονται" — finite verb form, OK

"θεωρήθηκε" — finite, OK "μεταφράζεται" — finite, OK "βρισκόταν" — finite, OK. Check for participles (-μένος/η/ο/oι/ες/α and -οντας/-ώντας): - "ξεπροβάλλει" — verb, OK

- "ντόπια" — adjective, OK Final deliverable file content (will be saved as `08_15_Παναγία_Καλόπετρα_Ρόδου_Ελληνικά_Καθαρά. Ένας ηγεμόνας της Βλαχίας πάλεψε με μια φοβερή θαλασσοταραχή στ' ανοιχτά της Ρόδου και έταξε στην Παναγιά ολόκληρο μοναστήρι για τη σωτηρία. Ένα δυνατό φως μέσα στο σκοτάδι τον οδήγησε σ' ένα βουνό κοντά στο χωριό Θολό, όπου βρήκε την ίδια την εικόνα της Θεοτόκου. Το μοναστήρι της Παναγίας της Καλόπετρας στέκει σε μια κατάφυτη τοποθεσία νοτιοανατολικά του χωριού Θολού, στην περιοχή του Καλαμώνα και στα όρια της Ψίνθου.

Φτάνει κανείς εκεί είτε μέσα από την Ψίνθο είτε μέσα από τις Πεταλούδες, περνά τα Μαλά και αντικρίζει στα δεξιά το ξακουστό Καστρί. Η εκκλησία υψώνεται σ' ένα μικρό πλάτωμα του βουνού που το λένε Λευκόποδα, ενώ αλλού το ονομάζουν Λευτόπαγο ή και Λευκόπεδα από τα ντόπια. Το όνομα προέρχεται από το ανοιχτό χρώμα του χώματος, το οποίο σκεπάζει την κορυφή και τις πλαγιές γύρω από το μοναστήρι. Η σημερινή μορφή του ναού οφείλεται στον ηγεμόνα της Βλαχίας Αλέξανδρο Υψηλάντη, που τον ανακαίνισε στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα.

Το μοναστήρι όμως υπήρχε πολύ νωρίτερα από την εποχή του Υψηλάντη, και η ίδρυσή του χάνεται μέσα στα βάθη του μεσαίωνα. Αν δεν προϋπήρχε της κατάκτησης της Ρόδου από τους Τούρκους, ποτέ δεν θα επιτρέπονταν επισκευή ή ανέγερσή του στους χριστιανούς εκείνης της εποχής. Η πολιτική των κατακτητών απέναντι στους ναούς ήταν αυστηρή και δεν άφηνε περιθώρια για νέα κτίσματα μέσα στα όρια του νησιού. Η πρώιμη αναφορά της Καλόπετρας στις αρχές του δέκατου τέταρτου αιώνα μας αναγκάζει να τη συσχετίσουμε με άλλα σπουδαία μοναστήρια της ίδιας εποχής.

Τέτοια είναι ο Ταξιάρχης στο Καμμυρί, ο Αρταμίτης, το Θάρρι, το Σκιάδι, ο Άγιος Φιλήμονας Αρνίθας, το Φουντουκλί και το Φιλέρημο της Ρόδου. Όλα μαζί αποτελούσαν κομβικά σημεία ενός εσωτερικού δικτύου, που ένωνε σπουδαία χωριά και έλεγχε τις στρατιωτικές διαβάσεις του νησιού. Λειτουργούσαν ως τόποι ξεκούρασης για όσους ταξίδευαν, ενώ συγκέντρωναν πληροφορίες υψίστης σημασίας για την άμυνα της Ρόδου. Επιπλέον, εμπόδιζαν σε ώρες επιχειρήσεων τους επιτιθέμενους ή έκρυβαν στρατιωτικά τμήματα που εκτελούσαν μυστικές αποστολές για το νησί.

Λειτουργούσαν ακόμη ως φρυκτωρίες, αφού έστελναν με φωτιές μηνύματα που έφταναν εγκαίρως στην πόλη της Ρόδου. Δύο μαρμάρινες επιγραφές πάνω από την είσοδο του ναού πιστοποιούν τη στενή σχέση της μονής με την οικογένεια του Αλεξάνδρου Υψηλάντη. Η μικρότερη φέρει τη χρονολογία χίλια επτακόσια ογδόντα τέσσερα και τα αρχικά του ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας, ενώ η μεγαλύτερη είναι κτητορική επιγραφή. Από αυτή την επιγραφή μαθαίνουμε ότι ο ναός είναι αφιέρωμα του ίδιου του Υψηλάντη και ανοικοδομήθηκε ανάμεσα στο χίλια επτακόσια ογδόντα δύο και ογδόντα τέσσερα.

Είχε προηγηθεί ένας ισχυρός σεισμός το χίλια επτακόσια εβδομήντα εννέα, που οι μοναχοί τον σημείωσαν επάνω στο μηναίο του Σεπτεμβρίου. Η παράδοση διασώζει δύο εκδοχές για το πώς ο Υψηλάντης έφτασε στη Ρόδο και έχτισε αυτό το μοναστήρι. Η πρώτη αναφέρει πως η κόρη του ηγεμόνα έπασχε από μια βαριά αρρώστια και βρισκόταν στα πρόθυρα του θανάτου. Η επιστήμη της εποχής είχε σηκώσει τα χέρια και κανείς γιατρός δεν μπορούσε πια να της προσφέρει κάποια θεραπεία.

Ο Υψηλάντης κάθισε δίπλα στο κρεβάτι της θυγατέρας του, αποκοιμήθηκε από την κούραση και είδε ένα εκπληκτικό όνειρο. Μια γυναίκα έδινε στην κόρη του κάποιο φάρμακο και εκείνη γινόταν αμέσως εντελώς καλά μέσα στο ίδιο όραμα του πατέρα. Όταν ξύπνησε έντρομος, βρήκε πραγματικά την κόρη του να χαίρει άκρας υγείας, σαν να μην είχε αρρωστήσει ποτέ στη ζωή της. Από εκείνη τη στιγμή τον βασάνιζε αδιάκοπα η σκέψη ποια ήταν η μυστηριώδης γυναίκα που του χάρισε το θαύμα της θεραπείας.

Μια άλλη νύχτα την ξαναείδε στον ύπνο του και τότε εκείνη του αποκάλυψε πως ήταν η Παναγία η Καλόπετρα. Αμέσως ο ηγεμόνας ετοίμασε πλοία και έσπευσε να την αναζητήσει, ώσπου μετά από πολλές μέρες έφτασε στην παραλία του χωριού Θολού. Εκεί έμαθε σε ποιο σημείο βρισκόταν η εικόνα της και ανέβηκε στο βουνό για να αποδώσει με συγκίνηση τις ευχαριστίες του. Η δεύτερη παράδοση μιλάει για εξορία και τρικυμία, καθώς ο Υψηλάντης με τους δύο γιους του θεωρήθηκαν ένοχοι ανταρσίας απέναντι στην εξουσία.

Η Υψηλή Πύλη τους έστειλε εξόριστους στη Ρόδο, που μαζί με την Κύπρο αποτελούσε τόπο εξορίας για ευγενείς εκείνης της εποχής. Τον Σεπτέμβριο του χίλια επτακόσια ογδόντα δύο, καθώς περιέπλεαν το νησί, ξέσπασε φοβερή καταιγίδα και το πλοίο τους κινδύνευε άμεσα να βυθιστεί. Έκαναν τότε τάμα να χτίσουν μοναστήρι στην Παναγιά, αν εκείνη τους χάριζε τη σωτηρία από την άγρια θάλασσα. Όταν τελικά σώθηκαν, ένα δυνατό φως χύθηκε μέσα στο σκοτάδι και τους οδήγησε σ' ένα βουνό της περιοχής του Θολού.

Εκεί βρήκαν την εικόνα της Παναγίας, στην οποία απέδωσαν ολόκληρη τη σωτηρία τους, και ανοικοδόμησαν με βαθιά ευλάβεια τον ναό. Ακόμη και η αβλαβής προσάραξη του πλοίου στα Πιλαβάκια, σε σημείο που δεν υπήρχε λιμάνι, θεωρήθηκε από όλους θαύμα της Θεοτόκου. Η εικόνα δείχνει μια φουρτουνιασμένη θάλασσα γεμάτη με ιστιοφόρα που μισοβυθίζονται, ενώ ένα μόνο πλοίο διασώζεται χάρη στη θαυματουργή της παρέμβαση. Στην πάνω αριστερή γωνία ξεπροβάλλει η Παναγία μέσα από τον σκοτεινό ουρανό, ενώ στο δεξί της χέρι κρατά τον μικρό Χριστό.

Στο κάτω μέρος υπάρχει η λατινική επιγραφή Βότουμ φέτσιτ ετ γκράτσιαμ ατσέπιτ, που μεταφράζεται ως ευχήν έκαμα και χάριν έλαβα. Το μοναστήρι λειτουργούσε ως κοινόβιο και βρισκόταν σε μεγάλη ακμή ως τις αρχές του εικοστού αιώνα, με σπουδαία προσφορά στην παιδεία. Κάθε χρόνο έδινε τετρακόσια πενήντα γρόσια για τη συντήρηση της κεντρικής σχολής, ενώ καλλιεργούσε μελισσοκομία, σηροτροφία και το θεραπευτικό δέντρο Ζυά. Η Παναγία η Καλόπετρα γιορτάζει στις δεκαπέντε Αυγούστου, αλλά και την Παρασκευή της Διακαινησίμου με μεγάλη ευλάβεια από όλους.

Wait — "φουρτουνιασμένη" is a -μένη participle. "ταραγμένη"? Use "μια θάλασσα στη φουρτούνα" or "μια θάλασσα που μαίνεται". Also: "μυστηριώδης" - adjective, OK "μισοβυθίζονται" - finite verb, OK.

" Replace with "καταπράσινη" - "ξακουστό" — adjective, OK - "ντόπια" — noun/adjective, OK - "μυστικές" — adjective, OK

- "στρατιωτικές" — adjective, OK - "μαρμάρινες" — adjective, OK - "κτητορική" — adjective, OK - "βαριά" — adjective, OK - "θαυματουργή" — adjective, OK

- "θεραπευτικό" — adjective, OK - "σκοτεινό" — adjective, OK - "λατινική" — adjective, OK - "αβλαβής" — adjective, OK - "ισχυρός" — adjective, OK

"εξόριστους" — adjective from noun, OK "έντρομος" — adjective, OK Replacing "κατάφυτη" with "καταπράσινη" just to be safe — but it's still a -ινη ending. The rule targets verbal participles like "γραμμένος, χτισμένος, κουρασμένος". "χωμένος"?

Now "Καθισμένος" — removed, replaced with "κάθισε". - φουρτουνιασμένη → fix to "που μαίνεται" - "ντόπια" OK " Word count: Η(1) εικόνα(2) δείχνει(3) μια(4) θάλασσα(5) που(6) μαίνεται(7) και(8) έχει(9) ολόγυρα(10) ιστιοφόρα(11) που(12) μισοβυθίζονται(13), ενώ(14) ένα(15) μόνο(16) πλοίο(17) διασώζεται(18) χάρη(19) στη(20) θαυματουργή(21) της(22) παρέμβαση(23).

= 23 ✓ **Final deliverable saved as:** `08_15_Παναγία_Καλόπετρα_Ρόδου_Ελληνικά_Καθαρά. Ένας ηγεμόνας της Βλαχίας πάλεψε με μια φοβερή θαλασσοταραχή στ' ανοιχτά της Ρόδου και έταξε στην Παναγιά ολόκληρο μοναστήρι για τη σωτηρία. Ένα δυνατό φως μέσα στο σκοτάδι τον οδήγησε σ' ένα βουνό κοντά στο χωριό Θολό, όπου βρήκε την ίδια την εικόνα της Θεοτόκου. Το μοναστήρι της Παναγίας της Καλόπετρας στέκει σε μια καταπράσινη τοποθεσία νοτιοανατολικά του χωριού Θολού, στην περιοχή του Καλαμώνα και στα όρια της Ψίνθου.

Φτάνει κανείς εκεί είτε μέσα από την Ψίνθο είτε μέσα από τις Πεταλούδες, περνά τα Μαλά και αντικρίζει στα δεξιά το ξακουστό Καστρί. Η εκκλησία υψώνεται σ' ένα μικρό πλάτωμα του βουνού που το λένε Λευκόποδα, ενώ αλλού το ονομάζουν Λευτόπαγο ή και Λευκόπεδα από τους ντόπιους. Το όνομα προέρχεται από το ανοιχτό χρώμα του χώματος, το οποίο σκεπάζει την κορυφή και τις πλαγιές γύρω από το μοναστήρι. Η σημερινή μορφή του ναού οφείλεται στον ηγεμόνα της Βλαχίας Αλέξανδρο Υψηλάντη, που τον ανακαίνισε στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα.

Το μοναστήρι όμως υπήρχε πολύ νωρίτερα από την εποχή του Υψηλάντη, και η ίδρυσή του χάνεται μέσα στα βάθη του μεσαίωνα. Αν δεν προϋπήρχε της κατάκτησης της Ρόδου από τους Τούρκους, ποτέ δεν θα επιτρέπονταν επισκευή ή ανέγερσή του στους χριστιανούς εκείνης της εποχής. Η πολιτική των κατακτητών απέναντι στους ναούς ήταν αυστηρή και δεν άφηνε περιθώρια για νέα κτίσματα μέσα στα όρια του νησιού. Η πρώιμη αναφορά της Καλόπετρας στις αρχές του δέκατου τέταρτου αιώνα μας αναγκάζει να τη συσχετίσουμε με άλλα σπουδαία μοναστήρια της ίδιας εποχής.

Τέτοια είναι ο Ταξιάρχης στο Καμμυρί, ο Αρταμίτης, το Θάρρι, το Σκιάδι, ο Άγιος Φιλήμονας Αρνίθας, το Φουντουκλί και το Φιλέρημο της Ρόδου. Όλα μαζί αποτελούσαν κομβικά σημεία ενός εσωτερικού δικτύου, που ένωνε σπουδαία χωριά και έλεγχε τις στρατ