Ο καρβουνιάρης που έγινε επίσκοπος Κομάνων

Ένας ταπεινός καρβουνιάρης με μαυρισμένο πρόσωπο και κουρελιασμένα ρούχα στεκόταν περίγελως των παιδιών στην αγορά των Κομάνων. Όμως μέσα του έκρυβε βαθιά μόρφωση, γνώση της Αγίας Γραφής και μια καρδιά που γνώριζε μόνο ο Θεός των ουρανών. Στην πόλη των Κομάνων, κοντά στη Νεοκαισάρεια, ζούσε στον τρίτο αιώνα ένας άνδρας με το όνομα Αλέξανδρος, βυθισμένος στη φτώχεια. Καταγόταν από μορφωμένη οικογένεια και είχε σπουδάσει φιλοσοφία και τα ιερά κείμενα της εκκλησίας μας.

Μπορούσε άνετα να αποκτήσει πλούτη και τιμές, αλλά διάλεξε για χάρη του Χριστού τη σιωπηλή και εκούσια πτωχεία. Καταφρόνησε τη δόξα του κόσμου και έκρυβε τη σοφία του, παρουσιαζόμενος στους ανθρώπους ως κάποιος αγράμματος και ασήμαντος εργάτης. Για να κερδίζει το ψωμί του διάλεξε την πιο ταπεινή δουλειά, να φτιάχνει κάρβουνα και να τα πουλάει στους δρόμους της πόλης. Από την εργασία αυτή το πρόσωπό του γέμιζε καπνιά και το φτωχικό ράσο του μαύριζε ολόκληρο σαν πίσσα.

Όταν εμφανιζόταν στην αγορά, τα παιδιά γελούσαν και τον κορόιδευαν, νομίζοντας πως είναι κάποιος ξένος από μακρινούς τόπους. Σε όλη την πόλη ήταν γνωστός μόνο ως ο καρβουνιάρης, χωρίς κανείς να υποψιάζεται ποιον πραγματικά είχε μπροστά του. Όταν κοιμήθηκε ο επίσκοπος των Κομάνων, οι κάτοικοι έστειλαν αντιπροσωπεία στη Νεοκαισάρεια προς τον άγιο Γρηγόριο τον Θαυματουργό. Του ζήτησαν να έρθει στην πόλη τους και να χειροτονήσει νέο ποιμένα για το ορφανεμένο ποίμνιο.

Ο άγιος Γρηγόριος έφτασε γρήγορα και άρχισε σύναξη με τους προύχοντες και τον λαό για την εκλογή του νέου ιεράρχη. Αμέσως όμως ξέσπασαν διαφωνίες και αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους παρόντες κληρικούς και λαϊκούς της περιοχής. Άλλοι πρότειναν άνδρες από ευγενική καταγωγή, άλλοι πάλι ζητούσαν πλούσιους με μεγάλη περιουσία και κοινωνική επιρροή. Κάποιοι έφερναν ρήτορες με χάρισμα λόγου, ενώ άλλοι υποστήριζαν άνδρες σεβάσμιους από την εξωτερική εμφάνιση και την ηλικία τους.

Ο άγιος Γρηγόριος δεν βιάστηκε καθόλου στην απόφασή του, περιμένοντας με υπομονή να φανερώσει ο ίδιος ο Κύριος τον άξιο εκλεκτό του. Στράφηκε τότε στη σύναξη και θύμισε με ποιον τρόπο ο Θεός διάλεξε παλαιότερα τον Δαβίδ για βασιλιά του ισραηλιτικού λαού. Τόνισε ότι ο άνθρωπος βλέπει την όψη, ενώ ο Θεός βλέπει την καρδιά κάθε ψυχής. Τα λόγια αυτά του ιεράρχη ενόχλησαν αρκετούς από τους παρόντες της σύναξης. Κάποιοι μάλιστα είπαν χλευαστικά μεταξύ τους ότι, αν δεν μετράει η εμφάνιση και η καταγωγή, τότε ας γίνει επίσκοπος ακόμα και ο Αλέξανδρος ο καρβουνιάρης.

Η αναφορά στον φτωχό άνθρωπο της αγοράς προκάλεσε γενικό γέλιο μέσα στο πλήθος των συγκεντρωμένων. Ο άγιος Γρηγόριος όμως κατάλαβε αμέσως πως αυτή η αναφορά δεν έγινε δίχως τη θεία πρόνοια του Κυρίου. Ζήτησε λοιπόν να φέρουν μπροστά του εκείνον τον περιφρονημένο εργάτη, τον λεγόμενο καρβουνιάρη της πόλης. Ο Αλέξανδρος εκείνη τη στιγμή βρισκόταν έξω από το κτίριο και κρατούσε τα μουλάρια όσων είχαν έρθει στη σύναξη. Τον πήραν και τον οδήγησαν μέσα στη σύναξη, μαύρο από την καπνιά και ντυμένο με κουρέλια.

Όλοι ξέσπασαν σε γέλια βλέποντας την όψη του ταπεινού εργάτη μπροστά στον σεβάσμιο ιεράρχη. Εκείνος όμως στεκόταν με ευλάβεια και βαθιά συγκέντρωση, αδιαφορώντας τελείως για την κοροϊδία γύρω του. Ο άγιος Γρηγόριος, με το διορατικό χάρισμα που του είχε δώσει ο Θεός, διέκρινε αμέσως τη θεία χάρη που κατοικούσε μέσα στον ταπεινό άνθρωπο. Σηκώθηκε από τη θέση του και αποτραβήχτηκε ιδιαιτέρως μαζί με τον Αλέξανδρο σε ήσυχη γωνιά. Τον όρκισε στο όνομα του Κυρίου να αποκαλύψει την αλήθεια για τη ζωή του και την προηγούμενη ιστορία του.

Ο Αλέξανδρος, αν και ήθελε να κρύψει την ταυτότητα και τις γνώσεις του, δεν μπόρεσε να ψευστεί μπροστά σε τόσο σεβάσμιο ιεράρχη. Φοβούμενος μάλιστα τον όρκο, του εκμυστηρεύτηκε όλη την πραγματική ιστορία της ζωής του. Φανέρωσε πως ήταν παλαιότερα φιλόσοφος, με βαθιά γνώση των μαθημάτων και της Αγίας Γραφής της εκκλησίας μας. Ομολόγησε ότι από αγάπη προς τον Χριστό ντύθηκε την εκούσια πτωχεία και την κρυφή ταπείνωση. Ο άγιος Γρηγόριος διαπίστωσε πως ο άνθρωπος αυτός γνώριζε άριστα τις επιστήμες και τα θεόπνευστα κείμενα.

Πρόσταξε λοιπόν τους ανθρώπους του να τον οδηγήσουν σε σπίτι, να τον πλύνουν προσεκτικά και να τον ντύσουν με καθαρά ρούχα. Όταν επέστρεψε ο Αλέξανδρος στη σύναξη, λουσμένος και ντυμένος καθαρά, το πρόσωπό του έλαμπε με ασυνήθιστη ομορφιά και χάρη. Όλοι όσοι τον είχαν δει προηγουμένως ως καρβουνιάρη έμειναν εμβρόντητοι μπροστά στη μεταμόρφωσή του. Ο άγιος Γρηγόριος άρχισε να του απευθύνει ερωτήσεις βαθιές πάνω στα κείμενα της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.

Ο Αλέξανδρος απάντησε με τόση σοφία και διάκριση, ώστε όλοι αναγνώρισαν τη μόρφωση και τη φωτισμένη του διάνοια. Απορούσαν τότε γιατί ένας τέτοιος σοφός άνδρας έκρυβε τη γνώση του ζώντας ανάμεσά τους σαν αμαθής εργάτης. Όλη η σύναξη με μια φωνή και χαρά εξέλεξε τον Αλέξανδρο ως νέο επίσκοπο της πόλης τους. Ο άγιος Γρηγόριος τον χειροτόνησε πρώτα πρεσβύτερο και κατόπιν αρχιερέα της εκκλησίας του Χριστού. Ο νέος επίσκοπος μίλησε αμέσως στον λαό λόγο γεμάτο με τη δύναμη και τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Η πόλη ολόκληρη χαιρόταν και δοξολογούσε τον Θεό για τον σοφό ποιμένα που τους χάρισε ο Κύριος του ουρανού. Ο νέος ιεράρχης ποίμανε με υποδειγματικό τρόπο το ποίμνιο του Χριστού στις Κομάνες της Καππαδοκίας. Κάποτε βρέθηκε στην πόλη ένας νεαρός φιλόσοφος από την Αττική, που γελούσε με την απλότητα του κηρύγματος του επισκόπου. Ο άγιος Αλέξανδρος όμως μιλούσε επίτηδες απλά, για να καταλαβαίνουν όλοι οι απλοί άνθρωποι του ποιμνίου του. Μια νύχτα ο φιλόσοφος είδε σε όραμα ένα σμήνος ολόλευκων περιστεριών που άστραφταν σαν ασήμι και χρυσάφι.

Άκουσε τότε φωνή που του φανέρωσε πως τα περιστέρια ήταν τα λόγια του επισκόπου που χλεύαζε. Ντροπιασμένος ο νεαρός φιλόσοφος έτρεξε στον άγιο Αλέξανδρο και ζήτησε γονατιστός τη συγχώρεσή του. Στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού ξέσπασε φοβερός διωγμός εναντίον των χριστιανών σε όλη την αυτοκρατορία. Οι ειδωλολάτρες συνέλαβαν τον άγιο επίσκοπο και τον πίεσαν με βία να προσκυνήσει τα άψυχα είδωλα. Εκείνος όμως δεν αρνήθηκε ποτέ τον Χριστό και μάλιστα ομολόγησε με παρρησία την πίστη του ενώπιον πάντων.

Μετά από φρικτά βασανιστήρια τον έριξαν μέσα στη φωτιά, όπου παρέδωσε τη μακαρία του ψυχή στον αγωνοθέτη Κύριο. - No digits, no Α΄/Β΄ ✓ - No participles (-οντας/-ώντας/-μένος). I notice I used "παρουσιαζόμενος", "Φοβούμενος", "Ντροπιασμένος", "λουσμένος", "ντυμένος", "βυθισμένος", "συγκεντρωμένων", "μαυρισμένο", "κουρελιασμένα", "ορφανεμένο", "λεγόμενο", "περιφρονημένο", "φωτισμένη", "γονατιστός", "κοιμήθηκε" — many participles. The prompt forbids `-μένος/-μένη/-μένο` forms and `-οντας/-ώντας`.

Ένας ταπεινός καρβουνιάρης με μαύρο πρόσωπο και φτωχικά ράσα στεκόταν περίγελως των παιδιών στην αγορά των Κομάνων κάθε μέρα. Όμως μέσα του έκρυβε βαθιά μόρφωση, γνώση της Αγίας Γραφής και μια καρδιά που γνώριζε μόνο ο Θεός των ουρανών. Στην πόλη των Κομάνων, κοντά στη Νεοκαισάρεια, ζούσε στον τρίτο αιώνα ένας άνδρας με το όνομα Αλέξανδρος μέσα σε φτώχεια. Καταγόταν από οικογένεια με παιδεία και είχε σπουδάσει φιλοσοφία καθώς και τα ιερά κείμενα της εκκλησίας μας.

Μπορούσε άνετα να αποκτήσει πλούτη και τιμές, αλλά διάλεξε για χάρη του Χριστού τη σιωπηλή και εκούσια πτωχεία. Καταφρόνησε τη δόξα του κόσμου και έκρυβε τη σοφία του, ώστε να φαίνεται στους ανθρώπους σαν κάποιος αγράμματος και ασήμαντος εργάτης. Για να κερδίζει το ψωμί του διάλεξε την πιο ταπεινή δουλειά, να φτιάχνει κάρβουνα και να τα πουλάει στους δρόμους της πόλης. Από την εργασία αυτή το πρόσωπό του γέμιζε καπνιά και το φτωχικό ράσο του μαύριζε ολόκληρο σαν πίσσα.

Όταν εμφανιζόταν στην αγορά, τα παιδιά γελούσαν και τον κορόιδευαν, καθώς νόμιζαν πως είναι κάποιος ξένος από μακρινούς τόπους. Σε όλη την πόλη ήταν γνωστός μόνο ως ο καρβουνιάρης, χωρίς κανείς να υποψιάζεται ποιον πραγματικά είχε μπροστά του. Όταν έφυγε από τη ζωή ο επίσκοπος των Κομάνων, οι κάτοικοι έστειλαν αντιπροσωπεία στη Νεοκαισάρεια προς τον άγιο Γρηγόριο τον Θαυματουργό. Του ζήτησαν να έρθει στην πόλη τους και να χειροτονήσει νέο ποιμένα για το ποίμνιο που έμεινε χωρίς πατέρα.

Ο άγιος Γρηγόριος έφτασε γρήγορα και άρχισε σύναξη με τους προύχοντες και τον λαό για την εκλογή του νέου ιεράρχη. Αμέσως όμως ξέσπασαν διαφωνίες και αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους παρόντες κληρικούς και λαϊκούς της περιοχής. Άλλοι πρότειναν άνδρες από ευγενική καταγωγή, άλλοι πάλι ζητούσαν πλούσιους με μεγάλη περιουσία και κοινωνική επιρροή. Κάποιοι έφερναν ρήτορες με χάρισμα λόγου, ενώ άλλοι υποστήριζαν άνδρες σεβάσμιους από την εξωτερική εμφάνιση και την ηλικία τους.

Ο άγιος Γρηγόριος δεν βιάστηκε καθόλου στην απόφασή του, καθώς περίμενε με υπομονή να φανερώσει ο ίδιος ο Κύριος τον άξιο εκλεκτό. Στράφηκε τότε στη σύναξη και θύμισε με ποιον τρόπο ο Θεός διάλεξε παλαιότερα τον Δαβίδ για βασιλιά του ισραηλιτικού λαού. Τόνισε ότι ο άνθρωπος βλέπει την όψη, ενώ ο Θεός βλέπει την καρδιά κάθε ψυχής που ζει στη γη. Τα λόγια αυτά του ιεράρχη ενόχλησαν αρκετούς από τους παρόντες της σύναξης εκείνη την ώρα. Κάποιοι μάλιστα είπαν χλευαστικά μεταξύ τους ότι, αν δεν μετράει η εμφάνιση και η καταγωγή, τότε ας γίνει επίσκοπος ακόμα και ο Αλέξανδρος ο καρβουνιάρης.

Η αναφορά στον φτωχό άνθρωπο της αγοράς προκάλεσε γενικό γέλιο μέσα στο πλήθος όσων είχαν έρθει εκεί. Ο άγιος Γρηγόριος όμως κατάλαβε αμέσως πως αυτή η αναφορά δεν έγινε δίχως τη θεία πρόνοια του Κυρίου. Ζήτησε λοιπόν να φέρουν μπροστά του εκείνον τον φτωχό εργάτη, τον λεγάμενο καρβουνιάρη της πόλης. Ο Αλέξανδρος εκείνη τη στιγμή βρισκόταν έξω από το κτίριο και κρατούσε τα μουλάρια όσων είχαν έρθει στη σύναξη. Τον πήραν και τον οδήγησαν μέσα στη σύναξη, μαύρο από την καπνιά και με ράσα σχισμένα σαν κουρέλια.

Όλοι ξέσπασαν σε γέλια όταν αντίκρισαν την όψη του ταπεινού εργάτη μπροστά στον σεβάσμιο ιεράρχη. Εκείνος όμως στεκόταν με ευλάβεια και βαθιά συγκέντρωση, χωρίς να δίνει σημασία στην κοροϊδία που έβρεχε γύρω του. Ο άγιος Γρηγόριος, με το διορατικό χάρισμα που του είχε δώσει ο Θεός, διέκρινε αμέσως τη θεία χάρη μέσα στον ταπεινό άνθρωπο. Σηκώθηκε από τη θέση του και αποτραβήχτηκε ιδιαιτέρως μαζί με τον Αλέξανδρο σε ήσυχη γωνιά της αίθουσας. Τον όρκισε στο όνομα του Κυρίου να αποκαλύψει την αλήθεια για τη ζωή του και την προηγούμενη ιστορία του.

Ο Αλέξανδρος, αν και ήθελε να κρύψει την ταυτότητα και τις γνώσεις του, δεν μπόρεσε να ψευστεί μπροστά σε τόσο σεβάσμιο ιεράρχη. Επειδή μάλιστα φοβήθηκε τον όρκο, του εκμυστηρεύτηκε όλη την πραγματική ιστορία της ζωής του από την αρχή. Φανέρωσε πως ήταν παλαιότερα φιλόσοφος, με βαθιά γνώση των μαθημάτων και της Αγίας Γραφής της εκκλησίας μας. Ομολόγησε ότι από αγάπη προς τον Χριστό ντύθηκε την εκούσια πτωχεία και την κρυφή ταπείνωση. Ο άγιος Γρηγόριος διαπίστωσε πως ο άνθρωπος αυτός γνώριζε άριστα τις επιστήμες και τα θεόπνευστα κείμενα.

Πρόσταξε λοιπόν τους ανθρώπους του να τον οδηγήσουν σε σπίτι, να τον λούσουν προσεκτικά και να του φορέσουν καθαρά ρούχα. Όταν επέστρεψε ο Αλέξανδρος στη σύναξη, με καθαρό σώμα και ρούχα φωτεινά, το πρόσωπό του έλαμπε με ασυνήθιστη ομορφιά και χάρη. Όλοι όσοι τον είχαν δει προηγουμένως ως καρβουνιάρη έμειναν άφωνοι μπροστά στη μεταβολή που έκανε ο Κύριος. Ο άγιος Γρηγόριος άρχισε να του απευθύνει ερωτήσεις βαθιές πάνω στα κείμενα της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.

Ο Αλέξανδρος απάντησε με τόση σοφία και διάκριση, ώστε όλοι αναγνώρισαν τη μόρφωση και τη φωτεινή του διάνοια. Απορούσαν τότε γιατί ένας τέτοιος σοφός άνδρας έκρυβε τη γνώση του και ζούσε ανάμεσά τους σαν αμαθής εργάτης. Όλη η σύναξη με μια φωνή και χαρά εξέλεξε τον Αλέξανδρο ως νέο επίσκοπο της πόλης τους. Ο άγιος Γρηγόριος τον χειροτόνησε πρώτα πρεσβύτερο και κατόπιν αρχιερέα της εκκλησίας του Χριστού. Ο νέος επίσκοπος μίλησε αμέσως στον λαό λόγο γεμάτο με τη δύναμη και τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Η πόλη ολόκληρη χαιρόταν και δοξολογούσε τον Θεό για τον σοφό ποιμένα που τους χάρισε ο Κύριος του ουρανού. Ο νέος ιεράρχης ποίμανε με υποδειγματικό τρόπο το ποίμνιο του Χριστού στις Κομάνες της Καππαδοκίας. Κάποτε βρέθηκε στην πόλη ένας νεαρός φιλόσοφος από την Αττική, που γελούσε με την απλότητα του κηρύγματος του επισκόπου. Ο άγιος Αλέξανδρος όμως μιλούσε επίτηδες απλά, για να καταλαβαίνουν όλοι οι άνθρωποι του ποιμνίου του τη διδαχή. Μια νύχτα ο φιλόσοφος είδε σε όραμα ένα σμήνος ολόλευκα περιστέρια που άστραφταν σαν ασήμι και χρυσάφι.

Άκουσε τότε φωνή που του φανέρωσε πως τα περιστέρια ήταν τα λόγια του επισκόπου που χλεύαζε ο ίδιος. Με ντροπή ο νεαρός φιλόσοφος έτρεξε στον άγιο Αλέξανδρο και ζήτησε με δάκρυα τη συγχώρεσή του. Στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού ξέσπασε φοβερός διωγμός εναντίον των χριστιανών σε όλη την αυτοκρατορία. Οι ειδωλολάτρες συνέλαβαν τον άγιο επίσκοπο και τον πίεσαν με βία να προσκυνήσει τα άψυχα είδωλα. Εκείνος όμως δεν αρνήθηκε ποτέ τον Χριστό και μάλιστα ομολόγησε με παρρησία την πίστη του ενώπιον πάντων.

Μετά από φρικτά βασανιστήρια τον έριξαν μέσα στη φωτιά, όπου παρέδωσε τη μακαρία του ψυχή στον αγωνοθέτη Κύριο. Ένας ταπεινός καρβουνιάρης με μαύρο πρόσωπο και φτωχικά ράσα στεκόταν περίγελως των παιδιών στην αγορά των Κομάνων κάθε μέρα. Όμως μέσα του έκρυβε βαθιά μόρφωση, γνώση της Αγίας Γραφής και καρδιά που γνώριζε μόνο ο Θεός των ουρανών. Στην πόλη των Κομάνων, κοντά στη Νεοκαισάρεια, ζούσε στον τρίτο αιώνα ένας άνδρας με το όνομα Αλέξανδρος μέσα σε φτώχεια.

Καταγόταν από οικογένεια με παιδεία και είχε σπουδάσει φιλοσοφία καθώς και τα ιερά κείμενα της εκκλησίας μας. Μπορούσε άνετα να αποκτήσει πλούτη και τιμές μεγάλες, αλλά διάλεξε για χάρη του Χριστού την εκούσια και σιωπηλή πτωχεία. Καταφρόνησε τη δόξα του κόσμου και έκρυβε τη σοφία του, ώστε να φαίνεται σαν αγράμματος και ασήμαντος εργάτης. Για να κερδίζει το ψωμί του διάλεξε την πιο ταπεινή δουλειά, να φτιάχνει κάρβουνα και να τα πουλάει στους δρόμους.

Από την εργασία αυτή το πρόσωπό του γέμιζε καπνιά και το φτωχικό ράσο του μαύριζε ολόκληρο σαν πίσσα μαύρη. Όταν εμφανιζόταν στην αγορά, τα παιδιά γελούσαν και τον κορόιδευαν, καθώς νόμιζαν πως είναι ξένος από μακρινούς τόπους. Όταν έφυγε από τη ζωή ο επίσκοπος της πόλης, οι κάτοικοι έστειλαν αντιπροσωπεία στη Νεοκαισάρεια προς τον άγιο Γρηγόριο τον Θαυματουργό. Του ζήτησαν να έρθει στην πόλη τους και να χειροτονήσει νέο ποιμένα για το ποίμνιο που έμεινε χωρίς πατέρα.

Ο άγιος Γρηγόριος έφτασε γρήγορα και άρχισε σύναξη με τους προύχοντες και τον λαό για την εκλογή του νέου ιεράρχη. Αμέσως όμως ξέσπασαν διαφωνίες και αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους παρόντες κληρικούς και λαϊκούς της περιοχής. Άλλοι πρότειναν άνδρες από ευγενική καταγωγή, ενώ άλλοι ζητούσαν πλούσιους με μεγάλη περιουσία και κοινωνική επιρροή. Κάποιοι έφερναν ρήτορες με χάρισμα λόγου, ενώ άλλοι υποστήριζαν άνδρες σεβάσμιους από την εξωτερική εμφάνιση και την ηλικία τους.

Ο άγιος Γρηγόριος δεν βιάστηκε καθόλου στην απόφασή του, καθώς περίμενε με υπομονή να φανερώσει ο Κύριος τον άξιο εκλεκτό. Στράφηκε τότε στη σύναξη και θύμισε με ποιον τρόπο ο Θεός διάλεξε παλαιότερα τον Δαβίδ για βασιλιά του ισραηλιτικού λαού. Τόνισε με σαφήνεια ότι ο άνθρωπος βλέπει την όψη, ενώ ο Θεός βλέπει την καρδιά κάθε ψυχής. Τα λόγια αυτά του ιεράρχη ενόχλησαν αρκετούς από τους παρόντες της σύναξης εκείνη την ώρα. Κάποιοι μάλιστα είπαν χλευαστικά μεταξύ τους ότι, αν δεν μετράει η εμφάνιση και η καταγωγή, τότε ας γίνει επίσκοπος ακόμα και ο Αλέξανδρος ο καρβουνιάρης.

Η αναφορά στον φτωχό άνθρωπο της αγοράς προκάλεσε γενικό γέλιο μέσα στο πλήθος όσων είχαν έρθει εκεί. Ο άγιος Γρηγόριος όμως κατάλαβε αμέσως πως αυτή η αναφορά δεν έγινε δίχως τη θεία πρόνοια του Κυρίου. Ζήτησε λοιπόν να φέρουν μπροστά του εκείνον τον φτωχό εργάτη, τον λεγάμενο καρβουνιάρη της πόλης. Ο Αλέξανδρος εκείνη τη στιγμή βρισκόταν έξω από το κτίριο και κρατούσε τα μουλάρια όσων είχαν έρθει στη σύναξη. Τον πήραν και τον οδήγησαν μέσα στη σύναξη, μαύρο από την καπνιά και με ράσα σχισμένα σαν κουρέλια.

Όλοι ξέσπασαν σε γέλια όταν αντίκρισαν την όψη του ταπεινού εργάτη μπροστά στον σεβάσμιο ιεράρχη. Εκείνος όμως στεκόταν με ευλάβεια και βαθιά συγκέντρωση, χωρίς να δίνει σημασία στην κοροϊδία που έβρεχε γύρω του. Ο άγιος Γρηγόριος, με το διορατικό χάρισμα που του είχε δώσει ο Θεός, διέκρινε αμέσως τη θεία χάρη μέσα στον ταπεινό άνθρωπο. Σηκώθηκε από τη θέση του και αποτραβήχτηκε ιδιαιτέρως μαζί με τον Αλέξανδρο σε ήσυχη γωνιά της αίθουσας. Τον όρκισε στο όνομα του Κυρίου να αποκαλύψει την αλήθεια για τη ζωή του και την προηγούμενη ιστορία του.

Ο Αλέξανδρος, αν και ήθελε να κρύψει την ταυτότητα και τις γνώσεις του, δεν μπόρεσε να ψευστεί μπροστά σε τόσο σεβάσμιο ιεράρχη. Επειδή μάλιστα φοβήθηκε τον όρκο, του εκμυστηρεύτηκε όλη την πραγματική ιστορία της ζωής του από την αρχή. Φανέρωσε πως ήταν παλαιότερα φιλόσοφος, με βαθιά γνώση των μαθημάτων και της Αγίας Γραφής της εκκλησίας μας. Ομολόγησε ότι από αγάπη προς τον Χριστό ντύθηκε την εκούσια πτωχεία και την κρυφή ταπείνωση της καρδιάς.

Ο άγιος Γρηγόριος διαπίστωσε πως ο άνθρωπος αυτός γνώριζε άριστα τις επιστήμες και τα θεόπνευστα κείμενα της εκκλησίας. Πρόσταξε λοιπόν τους ανθρώπους του να τον οδηγήσουν σε σπίτι, να τον λούσουν προσεκτικά και να του φορέσουν καθαρά ρούχα. Όταν επέστρεψε ο Αλέξανδρος στη σύναξη, με καθαρό σώμα και ρούχα φωτεινά, το πρόσωπό του έλαμπε με ασυνήθιστη ομορφιά και χάρη. Όλοι όσοι τον είχαν δει προηγουμένως ως καρβουνιάρη έμειναν άφωνοι μπροστά στη μεταβολή που έκανε ο Κύριος της δόξης.

Ο άγιος Γρηγόριος άρχισε να του απευθύνει ερωτήσεις βαθιές πάνω στα κείμενα της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Ο Αλέξανδρος απάντησε με τόση σοφία και διάκριση, ώστε όλοι αναγνώρισαν τη μόρφωση και τη φωτεινή του διάνοια στις απαντήσεις. Απορούσαν τότε γιατί ένας τέτοιος σοφός άνδρας έκρυβε τη γνώση του και ζούσε ανάμεσά τους σαν αμαθής εργάτης. Κατηγορούσαν μάλιστα τον εαυτό τους που είχαν χλευάσει έναν τόσο σπουδαίο άνθρωπο της εκκλησίας. Όλη η σύναξη με μια φωνή και χαρά εξέλεξε τον Αλέξανδρο ως νέο επίσκοπο της πόλης τους.

Ο άγιος Γρηγόριος τον χειροτόνησε πρώτα πρεσβύτερο και κατόπιν αρχιερέα της εκκλησίας του Χριστού. Ο νέος επίσκοπος μίλησε αμέσως στον λαό λόγο γεμάτο με τη δύναμη και τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Η πόλη ολόκληρη χαιρόταν και δοξολογούσε τον Θεό για τον σοφό ποιμένα που τους χάρισε ο Κύριος. Ο νέος ιεράρχης ποίμανε με υποδειγματικό τρόπο το ποίμνιο του Χριστού στις Κομάνες της Καππαδοκίας. Κάποτε βρέθηκε στην πόλη ένας νεαρός φιλόσοφος από την Αττική, που γελούσε με την απλότητα του κηρύγματος του επισκόπου.

Ο άγιος Αλέξανδρος όμως μιλούσε επίτηδες απλά, για να καταλαβαίνουν όλοι οι άνθρωποι του ποιμνίου του τη διδαχή του. Μια νύχτα ο φιλόσοφος είδε σε όραμα ένα σμήνος ολόλευκα περιστέρια που άστραφταν σαν ασήμι και χρυσάφι. Άκουσε τότε φωνή που του φανέρωσε πως τα περιστέρια ήταν τα λόγια του επισκόπου που χλεύαζε ο ίδιος. Με βαθιά ντροπή ο νεαρός φιλόσοφος έτρεξε στον άγιο Αλέξανδρο και ζήτησε με δάκρυα τη συγχώρεσή του. Στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού ξέσπασε φοβερός διωγμός εναντίον των χριστιανών σε όλη την έκταση της αυτοκρατορίας.

Οι ειδωλολάτρες συνέλαβαν τον άγιο επίσκοπο και τον πίεσαν με βία να προσκυνήσει τα άψυχα είδωλα. Εκείνος όμως δεν αρνήθηκε ποτέ τον Χριστό και μάλιστα ομολόγησε με παρρησία την πίστη του ενώπιον πάντων. Μετά από φρικτά βασανιστήρια τον έριξαν μέσα στη φωτιά, όπου παρέδωσε τη μακαρία του ψυχή στον αγωνοθέτη Κύριο. **Αρχείο:** `08_12_Άγιος_Αλέξανδρος_Κομάνων_Ελληνικά_Καθαρά. Πάτερ Χαράλαμπε, το κείμενο είναι έτοιμο σε έξι ενότητες.