Στα δασωμένα βουνά της Μολδαβίας, εκεί όπου τα σπήλαια των Καρπαθίων κρύβονται κάτω από αρχαίους βράχους, ζωντανεύει η μνήμη μιας θαυμαστής ησυχάστριας. Η οσία Θεοδώρα της Σύχλας θεωρείται μία από τις σπουδαιότερες μοναχές που έζησαν στα ρουμανικά μοναστήρια. Γεννήθηκε στο χωριό Βινατόρι της επαρχίας Νεάμτς, στο πρώτο μισό του δέκατου έβδομου αιώνα, από γονείς ευσεβείς. Ο πατέρας της Στέφανος Γιόλντεα ήταν φύλακας του φρουρίου Νεάμτς και άνθρωπος καλόψυχος, αλλά με στρατιωτικό φρόνημα.

Μετά τον θάνατο της αδελφής της Μαργαρίτας, η Θεοδώρα παντρεύτηκε τον Ελευθέριο, ένα νεαρό από την πόλη Ισμαήλ της Ρουμανίας. Επειδή όμως δεν μπορούσαν να αποκτήσουν παιδιά, αποφάσισαν και οι δύο να αφιερωθούν στη μοναχική ζωή. Η μακαρία Θεοδώρα φόρεσε το μοναχικό ένδυμα στη σκήτη Βαρζαρέστ της επαρχίας Ρίμνικ Σαράτ, αναζητώντας τη γαλήνη της ψυχής. Ο σύζυγός της Ελευθέριος ακολούθησε παράλληλη πορεία στη σκήτη Μάρε Ποϊάνα, που σημαίνει Μεγάλο Ξέφωτο, και έλαβε εκεί τη μοναχική κουρά.

Όταν αργότερα οι Τούρκοι κατέστρεψαν τη σκήτη της, η Θεοδώρα μετατράπηκε σε ησυχάστρια στα όρη του Μπουζάου. Όταν οι ίδιοι εχθροί εισέβαλαν και στην κοιλάδα του Μπουζάου, κρύφτηκε στα όρη με την πνευματική της Μητέρα, την Μεγαλόσχημη Παϊσία. Έτσι ξεκίνησε για την οσία μια νέα περίοδος βαθύτερης ησυχίας, μέσα στις δυσκολίες των πολέμων και των διώξεων. Εκεί αγωνίστηκαν για μερικά χρόνια με νηστεία και ολονύχτια αγρυπνία, υπομένοντας με ανδρικό φρόνημα την πείνα, το ψύχος και άλλους άγνωστους πειρασμούς.

Η μακαρία Θεοδώρα αντιπάλεψε όλα όσα της έστελνε ο εχθρός, με τη βοήθεια της φλογερής της προσευχής. Γευόταν τις μυστικές παρηγοριές του Αγίου Πνεύματος μέσα στις πιο μεγάλες δοκιμασίες της ασκητικής της ζωής, χωρίς ποτέ να λυγίσει. Όταν εκοιμήθη στο όρος η πνευματική της Μητέρα, ανάμεσα στα έτη χίλια εξακόσια εβδομήντα και χίλια εξακόσια εβδομήντα πέντε, η Θεοδώρα έλαβε νέα ουράνια πληροφορία. Έλαβε εντολή από τον Θεό να πάει στα βουνά του Νεάμτς, για να συνεχίσει εκεί τον αγώνα της.

Αφού πρώτα προσκύνησε τη θαυματουργή εικόνα της Μητέρας του Κυρίου στη μεγάλη Λαύρα, πήγε να συμβουλευτεί τον ηγούμενο της σκήτης Συχαστρίας. Ο ιερομόναχος μεγαλόσχημος Βαρσανούφιος πληροφορήθηκε στην καρδιά του την επιθυμία της Θεοδώρας για ερημική ζωή και αναγνώρισε την αρετή της. Πρώτα της μετέδωσε τα Άχραντα Μυστήρια και κατόπιν της έδωσε ως πνευματικό οδηγό τον όσιο Παύλο. Της είπε να πάει να ζήσει για έναν χρόνο στα δάση των βουνών της Σύχλας ως δοκιμή.

Αν κατάφερνε να υπομείνει με τη χάρη του Θεού τις δυσκολίες και τους φοβερούς πειρασμούς του διαβόλου, να μείνει εκεί μέχρι τον θάνατό της. Αλλιώς, θα έπρεπε να επιστρέψει σε γυναικείο μοναστήρι και εκεί με ταπείνωση να εργαστεί τη σωτηρία της ψυχής της. Αναζητώντας ο όσιος Παύλος ένα ερημικό κελλί για τη μακαρία Θεοδώρα, συνάντησε έναν γέροντα ησυχαστή που ασκήτευε κάτω από βράχους της Σύχλας. Ο γέροντας, έχοντας προορατικό χάρισμα, έδωσε στη Θεοδώρα το ίδιο του το κελλί και ο ίδιος αναχώρησε σε άλλο ερημικότερο καλυβόσπιτο.

Στο κελλί αυτό αγωνίστηκε η οσία Θεοδώρα περίπου τριάντα χρόνια, δοξάζοντας ακατάπαυστα τον Θεό και υπερνικώντας με υπομονή όλες τις παγίδες του εχθρού. Επειδή ενισχυόταν με τη δύναμη που της δινόταν από ψηλά, δεν κατέβαινε πλέον από το βουνό και δεν δεχόταν ανθρώπινη βοήθεια. Μόνο ο μακάριος Παύλος, ο πνευματικός της, ανέβαινε κατά καιρούς στο κελλί της με τα Άχραντα Μυστήρια του Χριστού. Έτσι αγωνίστηκε σ’ ολόκληρη τη ζωή της, μέσα στη βαθιά ερημία των δασωμένων βουνών των Καρπαθίων, μακριά από κάθε κόσμο.

Με αυτή την αγγελική πολιτεία η οσία προόδευσε πνευματικά τόσο πολύ, ώστε έκανε αγρυπνίες σ’ όλες τις νύχτες με τα χέρια υψωμένα στον ουρανό. Στεκόταν έτσι μέχρι να έρθουν τα χαράματα της κάθε ημέρας, και το πρόσωπό της έλαμπε από τη χάρη του Θεού. Ύστερα αναπαυόταν για δύο μόνο ώρες και πάλι άρχιζε τον αγώνα της προσευχής, χωρίς ποτέ να επιτρέπει χαλάρωση στον εαυτό της. Τροφή λάμβανε μόνο μία φορά κάθε δεύτερη ημέρα, λίγο παξιμάδι με χόρτα του δάσους, φτέρη και ξυνήθρα.

Το λάπαθο αυτό μέχρι σήμερα ονομάζεται «το λάπαθο της αγίας Θεοδώρας» από τους κατοίκους της περιοχής. Συγκέντρωνε βρόχινο νερό μέσα σ’ ένα κοίλωμα ενός βράχου, που μέχρι σήμερα ονομάζεται «το πηγάδι της οσίας Θεοδώρας». Παράδοξο θαύμα είναι ότι το νερό δεν τελειώνει ποτέ απ’ αυτό το ευλογημένο κοίλωμα του βράχου. Αργότερα, όταν εκοιμήθη ο όσιος Παύλος, η μακαρία Θεοδώρα απέμεινε εντελώς μόνη, έχοντας μόνο την πρόνοια του Κυρίου.

Κάποτε, όταν εισέβαλαν οι Τούρκοι στα χωριά και τα μοναστήρια της περιοχής Νεάμτς, τα γύρω δάση γέμισαν από χωρικούς και μοναχούς. Τότε έφτασαν στο κελλί της οσίας Θεοδώρας και μερικές μοναχές, οι οποίες αναζητούσαν ασφαλές καταφύγιο και πνευματική προστασία. Η μακαρία τους έδωσε αμέσως το δικό της κελλί και η ίδια μετέβη σε μια κοντινή σπηλιά για να συνεχίσει την άσκηση. Έμεινε εκεί άγνωστη από όλους, αναπαυόμενη τη νύχτα επάνω σε μια πέτρινη πλάκα, η οποία φαίνεται ακόμη και σήμερα.

Κάποτε μια συμμορία από Τούρκους έφτασε στη σπηλιά της και όρμησε εναντίον της για να την εξοντώσει. Η αγία έπεσε αμέσως στα γόνατα, ύψωσε τα χέρια της προς τον Θεό και προσευχήθηκε με δάκρυα. Εκείνη τη στιγμή άνοιξε θαυματουργικά ο τοίχος της σπηλιάς και η νύμφη του Χριστού γλίτωσε, χωρίς κανέναν να την δει. Σαράντα ημέρες πριν από το μακάριο τέλος της, προσευχήθηκε στον Κύριο να της στείλει έναν ιερέα για τη Θεία Κοινωνία.

Ο ηγούμενος της Συχαστρίας είχε παρατηρήσει ότι κοπάδια από πουλιά με ψίχουλα στο ράμφος τους πετούσαν προς το βουνό της Σύχλας. Σκέφτηκε λοιπόν μήπως εκεί ζει κάποιος άγιος ησυχαστής, και έστειλε δύο αδελφούς να παρακολουθήσουν την πορεία των πουλιών. Όταν βράδιασε, οι μοναχοί είδαν μια στήλη φωτός να υψώνεται προς τον ουρανό μέσα στη νυχτερινή σιωπή του δάσους. Καθώς πλησίαζαν, αντίκρισαν την οσία Θεοδώρα να προσεύχεται με τα χέρια υψωμένα, λάμποντας σαν ήλιος στο πρόσωπο.

Φάνηκε επίσης πως δεν πατούσε στο έδαφος, αλλά αιωρούνταν λίγο πάνω από αυτό, χάρη του Αγίου Πνεύματος. Επέστρεψαν αμέσως στο μοναστήρι τους και ο ηγούμενος τους έστειλε πάλι μαζί με τον πνευματικό Αντώνιο και τον διάκονο Λαυρέντιο. Στην αρχή η οσία τους αφηγήθηκε τη ζωή της και κατόπιν απήγγειλε το «Πιστεύω» μαζί τους. Μετέλαβε τα Θεία Μυστήρια και, ζητώντας ευλογία από τον ιερέα, είπε: «Δόξα σοι ο Θεός, πάντων ένεκεν».

Την ίδια ώρα η αγία παρέδωσε τη μακαρία ψυχή της στην αγκαλιά του Χριστού, ενώ το σώμα της ευωδίασε. Τα ιερά λείψανά της μεταφέρθηκαν στις κατακόμβες του Κιέβου, ταις πρεσβείαις της οσίας Θεοδώρας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.