Ένας λαμπρός δικηγόρος της Ρώμης άφησε κάποτε την αίγλη των δικαστηρίων για να γίνει ποιμένας ψυχών στη μακρινή Γαλατία. Αργότερα, ο ίδιος άνθρωπος άρπαξε τα χαλινάρια του αλόγου ενός βάρβαρου αρχηγού και έσωσε ολόκληρη πόλη από βέβαιη καταστροφή. Ο Άγιος Γερμανός γεννήθηκε στην Ωξέρρη της Γαλατίας γύρω στα τριακόσια ογδόντα εννιά μετά Χριστόν και σπούδασε ρητορική και νομικά στη Ρώμη. Εκεί άσκησε με μεγάλη επιτυχία το επάγγελμα του δικηγόρου και απέκτησε φήμη για την ευφράδεια και την οξύνοιά του.

Ο αυτοκράτορας Ονώριος τον έστειλε πίσω στη Γαλατία ως διοικητή επαρχίας, με έδρα την ίδια του την πατρίδα, την Ωξέρρη. Την εποχή εκείνη νυμφεύθηκε και ζούσε μια ζωή γεμάτη τιμές, εξουσία και κοσμική αναγνώριση. Όμως ο Θεός είχε άλλα σχέδια για τον εκλεκτό δούλο του και τον οδήγησε σε δρόμο εντελώς διαφορετικό. Το τετρακόσια δεκαοκτώ ο λαός και ο κλήρος τον εξέλεξαν διάδοχο του Αγίου Αμάτορος στον θρόνο της Ωξέρρης. Από εκείνη τη στιγμή η ζωή του άλλαξε ριζικά και η πίστη του βάθυνε με τρόπο θαυμαστό και αξιοζήλευτο.

Ο νέος επίσκοπος μοίρασε όλα τα υπάρχοντά του στους φτωχούς και έζησε με αυστηρή άσκηση και αδιάκοπη προσευχή. Έτρωγε μόνο σκληρό κρίθινο ψωμί και μάλιστα αργά το βράδυ, ενώ συχνά παρέμενε νηστικός για αρκετές μέρες συνεχόμενα. Φορούσε ένα απλό μοναχικό ένδυμα και ζούσε σαν ασκητής μέσα στην επισκοπή του, δίνοντας παράδειγμα σε όλους. Ο πάπας Κελεστίνος ο Πρώτος τον έστειλε το τετρακόσια εικοσιεννιά στη Βρετανία μαζί με τον Άγιο Λούπο των Τρώων.

Σκοπός τους ήταν να αντιμετωπίσουν την αίρεση του Πελαγίου, η οποία είχε διαδοθεί επικίνδυνα σε εκείνα τα μέρη. Οι δύο άγιοι ιεράρχες νίκησαν τους αιρετικούς δασκάλους με τη δύναμη του λόγου και την καθαρότητα της ορθόδοξης διδασκαλίας. Σε ένα από τα δύο ταξίδια του στη Βρετανία ο Άγιος Γερμανός ανέλαβε την αρχηγία ενός στρατεύματος. Νίκησε εκεί μια συνασπισμένη δύναμη Σαξόνων και Πικτών, σώζοντας τους πιστούς από τον κίνδυνο της σφαγής. Όταν άγριοι βάρβαροι απείλησαν την πόλη της Αρμορικής, τη σημερινή Βρετάνη, εκείνος βγήκε μόνος να συναντήσει τον αρχηγό τους. Τέλος ταξίδεψε στη Ραβέννα και ζήτησε χάρη για τους στασιαστές, όπου και κοιμήθηκε εν Κυρίω το τετρακόσια σαράντα οκτώ.