Στους ταραγμένους πρώτους χρόνους της ρωσικής επανάστασης ανέλαβε τη μητρόπολη του Πετρογκράντ ο μακάριος ιερομάρτυς Βενιαμίν Καζάνσκι. Η εκλογή του έγινε το θερινό καλοκαίρι του χιλίων εννιακοσίων δεκαεπτά σωτηρίου έτους, σε εξαιρετικά ταραγμένες πολιτικές περιστάσεις της Ρωσίας. Ήταν ο μακάριος ιεράρχης ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους της εποχής που αδιαφορούσαν τελείως για τις πολιτικές διαμάχες της χώρας. Φρόντιζε αποκλειστικά για τη ζωντανή πνευματική του επισκοπή και για τις πραγματικές ψυχικές ανάγκες του ευσεβούς ποιμνίου του.

Στο φοβερό χιλιοστό εννιακοσιοστό εικοστό δεύτερο σωτήριο έτος ξεκίνησε η μεγάλη επικίνδυνη επίθεση εναντίον της ορθόδοξης Εκκλησίας. Οι κομμουνιστές απαίτησαν επίσημα να δημευθούν ολόκληροι οι θησαυροί και τα τίμια κειμήλια των ναών και των ορθόδοξων μοναστηριών. Διακήρυτταν δημόσια ότι θα τα πωλούσαν για να αγοράσουν τρόφιμα για την πεινασμένη και ταλαιπωρημένη ρωσική νεολαία. Όταν ο πιστός λαός διαμαρτυρόταν στους δρόμους, ακολουθούσαν αμέσως αιματηρές δυσβάσταχτες πολιτικές αντεκδικήσεις από τους ασεβείς εξουσιαστές.

Ο μακάριος μητροπολίτης Βενιαμίν δεν αντιστάθηκε με κανέναν τρόπο στην παράδοση των πολυτίμων ιερών εκκλησιαστικών αντικειμένων. Είδε με χριστιανικά μάτια ότι έπρεπε να σωθούν πρώτα οι ζωντανές ψυχές των πεινασμένων αδελφών και έπειτα να φυλαχθούν τα υλικά εκκλησιαστικά κειμήλια. Έτσι σκεφτόταν ως αληθινός χριστιανός ποιμένας του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού και πραγματικός πατέρας του ορθοδόξου ποιμνίου της επισκοπής του. Πίστευε με όλη την καρδιά του ότι ήταν χριστιανικό καθήκον της Εκκλησίας να βοηθήσει στη σωτηρία πραγματικά πεινασμένων ανθρώπινων ζωών.

Επιθυμούσε ωστόσο η μεγάλη χριστιανική θυσία αυτή να είναι εθελοντική προσφορά της κοινότητας και όχι ωμή λεηλασία της κρατικής εξουσίας. Στις έξι Μαρτίου του φοβερού εικοστού δεύτερου έτους ο μητροπολίτης συναντήθηκε με την επιτροπή για τους πεινώντες αδελφούς. Συμφώνησαν με χαρά στο αίτημά του ότι η διανομή των εθελοντικών εισφορών θα ελεγχόταν από τις τοπικές ορθόδοξες ενορίες. Οι εφημερίδες της εποχής εγκωμίαζαν δημόσια τον φιλάνθρωπο μητροπολίτη και τον ευσεβή κλήρο του για το χριστιανικό φιλανθρωπικό τους πνεύμα.

Οι σκληροί κομμουνιστές αρχηγοί της Μόσχας όμως δεν αποδέχθηκαν με κανέναν τρόπο την απόφαση των τοπικών συντρόφων του Πετρογκράντ. Δήλωσαν αμέσως δημόσια ότι η σκληρή κατάσχεση των πολυτίμων εκκλησιαστικών κειμηλίων θα συνεχιζόταν με κάθε διαθέσιμο μέσο και τρόπο. Ξέσπασαν τότε μεγάλες λαϊκές διαμαρτυρίες στους δρόμους του Πετρογκράντ, με τους ευσεβείς πιστούς να φωνάζουν δυνατά ενάντια στους κλέφτες των ναών. Στις είκοσι τέσσερις Μαρτίου η εφημερίδα Πράβντα δημοσίευσε φοβερή προδοτική επιστολή από δώδεκα ανάξιους ιερείς εναντίον των ορθοδόξων αδελφών τους.

Οι περισσότεροι από τους δώδεκα αυτούς προδότες αργότερα εντάχθηκαν με σπουδή στην ασεβή σχισματική οργάνωση που αυτοαποκλήθηκε ζώσα Εκκλησία. Οι ταραξίες αυτοί ιερείς αποκαλούσαν τους πιστούς συναδέλφους τους αντεπαναστάτες και ρίχνανε εναντίον τους τις ευθύνες της φοβερής λιμοκτονίας. Καλούσαν επιπλέον σε άνευ όρων παράδοση όλων των πολυτίμων εκκλησιαστικών κειμηλίων προς τη σοβιετική κυβέρνηση χωρίς καμία αντίσταση. Ο μακάριος Βενιαμίν, αγωνιζόμενος να αποφύγει αιματηρές συγκρούσεις, προσπάθησε με ταπείνωση να ηρεμήσει τους νευριασμένους ιερείς της επισκοπής του.

Ζήτησε επίσης τότε σύντομη συνάντηση με τις ασεβείς πολιτικές αρχές για να βρεθεί ειρηνική και ανθρώπινη λύση. Δύο από τους δώδεκα προδότες, ο Ββεντένσκι και ο Μπογιάρσκι, στάλθηκαν να μιλήσουν με τους σκληρούς σοβιετικούς ηγέτες. Συμφώνησαν προς στιγμή ότι οι ορθόδοξες ενορίες θα κρατούσαν τα ιερά τους σκεύη με αντικατάσταση από άλλη ισάξια ιδιωτική περιουσία. Ο σχισματικός Ββεντένσκι και η συντροφιά του προσπάθησαν να αποσπάσουν τον έλεγχο της Εκκλησίας από τον πατριάρχη Τύχωνα.

Πληροφόρησαν τον μακάριο Βενιαμίν ότι ο Ββεντένσκι ορίστηκε επίσημα ως ο νέος αντιπρόσωπος της σχισματικής εκκλησίας στο Πετρογκράντ. Ο μακάριος μητροπολίτης δεν μπορούσε με κανέναν τρόπο να ανεχθεί αυτή τη φοβερή απειλή στην ορθόδοξη εκκλησιαστική τάξη και ευρυθμία. Έβλεπε καθαρά ο γενναίος ότι επρόκειτο για ωμή απόπειρα κατάλυσης της ορθόδοξης κανονικής τάξης από εξωτερικές πολιτικές δυνάμεις και εσωτερικούς προδότες αδελφούς. Γνώριζε καλά ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να αντισταθεί, αλλά ο φόβος του Θεού νικούσε στην καρδιά του τον φόβο των ανθρώπων.

Διακήρυξε επίσημα ότι ο σχισματικός Ββεντένσκι θα θεωρούνταν επίσημα έξω από την Εκκλησία μέχρι να μετανοήσει ειλικρινά για το σοβαρό σφάλμα του. Το θεμελιακό αυτό διάταγμα δημοσιεύθηκε αμέσως στις εφημερίδες και εξόργισε αφάνταστα τους σκληρούς σοβιετικούς εξουσιαστές της σκληρής εποχής εκείνης. Ο σχισματικός Ββεντένσκι μαζί με τον σκληρό διοικητή Μπακάγεφ πήγαν προσωπικά στον μητροπολίτη και απαίτησαν την άμεση ακύρωση του διατάγματος. Τον προειδοποίησαν δημόσια με κρύα φωνή ότι αν δεν συμμορφωνόταν, θα οδηγούνταν αμέσως σε δικαστική δίκη με σκληρότατες ποινές.

Τον φοβέρισαν επίσης ότι ο ίδιος και οι συνεργάτες του θα εκτελούνταν αμείλικτα αν δεν παραιτούνταν από την ορθόδοξη απόφαση. Ο γενναίος ποιμενάρχης αρνήθηκε όμως κατηγορηματικά να υποκύψει και προετοιμάστηκε ψυχικά να συναντήσει τις φοβερές συνέπειες της επιλογής του. Άρχισε να συναντά κρυφά τους πιστούς φίλους του και τους αδελφούς ιερείς για να τους αποχαιρετίσει με τρυφερή πατρική στοργή. Έδωσε επίσης λεπτομερείς οδηγίες για τη μελλοντική διοίκηση της επισκοπής του στους εμπίστους εκκλησιαστικούς συνεργάτες της εποχής του.

Λίγες ημέρες αργότερα βρέθηκε υπό κατ' οίκον περιορισμό και σύντομα μεταφέρθηκε σιωπηλά στη σκληρή φυλακή των πολιτικών κρατουμένων. Από εκεί προετοιμαζόταν ψυχικά με σταθερή ελπίδα να αντιμετωπίσει τη στημένη πολιτική δίκη που είχε ήδη οργανωθεί από τους ασεβείς εξουσιαστές. Στη δίκη του παρουσιάστηκε με ψηλό μέτωπο μαζί με τον επίσκοπο Βενέδικτο και άλλους πιστούς συνεργάτες κληρικούς της επισκοπής. Όταν όλοι σηκώθηκαν με σεβασμό όρθιοι για τιμή του, ο μακάριος μητροπολίτης τους ευλόγησε με πατρική σταυροειδή κίνηση.

Οι σκληροί δικαστές προσπάθησαν με δολιότητα να τον υποχρεώσουν να ανακαλέσει την ιδέα των εθελοντικών εκκλησιαστικών εισφορών. Ο μακάριος ιεράρχης αρνήθηκε με σταθερότητα κάθε υπεκφυγή και υπεράσπισε ηρωικά τους κατηγορούμενους συνεργάτες του στη φοβερή σκληρή εκείνη δικαστική διαδικασία. Όταν του δόθηκε ο τελικός λόγος, δήλωσε με ηρεμία ότι όποια κι αν ήταν η ποινή θα ευχαριστούσε αδιάκοπα τον αγαπημένο Θεό. Στις εννέα η ώρα το βράδυ της πέμπτης Ιουλίου ανακοινώθηκε επίσημα η θανατική καταδίκη δέκα κατηγορουμένων μαζί με τον μητροπολίτη.

Ο άγιος Βενιαμίν εκτελέστηκε τελικά μαζί με τον αρχιμανδρίτη Σέργιο και άλλους πιστούς αδελφούς στις τριάντα μία Ιουλίου. Πριν τους ρίξουν στο εκτελεστικό απόσπασμα, τους ξύρισαν και τους έντυσαν με κουρέλια ώστε οι στρατιώτες να μη γνωρίζουν την ιερατική τους ιδιότητα. Έλαβαν με χαρά τον αμαράντινο στέφανο του μαρτυρίου ως ένδοξοι ομολογητές της ορθόδοξης πίστεως στις φοβερές δοκιμασίες της σκληρής εποχής. Διά πρεσβειών του αγίου ιερομάρτυρος Βενιαμίν Πετρογκράντ, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς.