Από την μακρινή Ιερουσαλήμ έφτασε στα χέρια του βασιλιά της Γεωργίας Βαχτάνγκ του Τέταρτου μια θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου, γεμάτη χάρη και μυστήριο. Αργότερα, ο γιος του Γεώργιος Αλεξάνδροβιτς μετέφερε αυτή την ιερή εικόνα στον καθεδρικό ναό του χωριού Λίσκοφ, στην επαρχία του Νίζνι Νόβγκοροντ. Η παράδοση τοποθετεί την πρώτη εμφάνιση της εικόνας τον δέκατο πέμπτο αιώνα, χωρίς να σώζονται ασφαλείς ιστορικές μαρτυρίες για την αρχική προέλευσή της.

Πολλοί ερευνητές υποστηρίζουν πως η εικόνα γεννήθηκε στη γεωργιανή γη και ευλόγησε για χρόνια τη μοναστική κοινότητα. Πριν φτάσει στη ρωσική γη, η εικόνα φυλασσόταν με ευλάβεια στη μονή Γκαενάτ της Γεωργίας, που την τιμούσε ως πολύτιμο πνευματικό θησαυρό. Η μεταφορά της στο Λίσκοφ άνοιξε έναν νέο κύκλο θαυμάτων και ευλογιών για τους κατοίκους της περιοχής. Οι πιστοί άρχισαν να συρρέουν μπροστά στην εικόνα, αναζητώντας παρηγοριά, θεραπεία και ελπίδα για τις πολλές δυσκολίες της ζωής τους.

Η Παναγία του Οκόνσκ έγινε γρήγορα μια από τις πιο αγαπημένες θαυματουργές εικόνες ολόκληρης της περιοχής. Η φήμη των θαυμάτων της ξεπέρασε σύντομα τα όρια του χωριού και έφτασε σε μακρινούς τόπους της ρωσικής υπαίθρου. Έτσι, μια ταπεινή εικόνα γεφύρωσε τη Γεωργία, την Ιερουσαλήμ και τη ρωσική Ορθοδοξία μέσα από την ευλάβεια του λαού. Οι κάτοικοι της περιοχής τιμούν την εικόνα ως θαυματουργή, γιατί συχνά λαμβάνουν θεραπεία από διάφορες σωματικές ασθένειες και βαριά νοσήματα.

Ένα από τα πιο γνωστά θαύματα αφορά μια χωρική που είχε χάσει τον σύζυγό της και αναγκαζόταν να αναλάβει μόνη ολόκληρο το βάρος της οικογένειας. Φρόντιζε το σπίτι, ανάθρεφε τα παιδιά της και ταυτόχρονα έκανε όλες τις βαριές δουλειές που ανήκαν προηγουμένως στον άντρα της. Μια ημέρα, καθώς εργαζόταν στο χωράφι κάτω από τον ζεστό ήλιο, αισθάνθηκε ξαφνικά μια παράξενη αδυναμία σε όλο της το σώμα. Τα δάχτυλά της σκλήρυναν, και το ίδιο συνέβη και στα δάχτυλα των ποδιών της, προκαλώντας της μεγάλη ανησυχία.

Μέσα σε λίγες ημέρες έχασε τελείως τον έλεγχο των ποδιών της και υπέφερε από αφόρητους πόνους στα χέρια. Στην αρχή, η ταλαιπωρημένη γυναίκα στράφηκε μόνο στις γνωστές λαϊκές θεραπείες της εποχής, ελπίζοντας σε γρήγορη ανακούφιση. Όμως καμία ανθρώπινη προσπάθεια δεν έφερνε αποτέλεσμα, και η κατάστασή της χειροτέρευε κάθε μέρα που περνούσε χωρίς προσευχή. Τότε η Θεοτόκος εμφανίστηκε μπροστά της και την επέπληξε με αγάπη για την καθυστερημένη της στροφή προς τον Κύριο.

Της θύμισε ότι η αληθινή βοήθεια έρχεται μόνο από τον Χριστό και την Παναγία, και όχι από τα ανθρώπινα μέσα. Σιγά σιγά οι έντονοι πόνοι στα χέρια της γυναίκας άρχισαν να υποχωρούν, και η κίνηση στα πόδια της επέστρεφε με τρόπο θαυμαστό. Μέσα σε μιάμιση εβδομάδα η ταλαιπωρημένη χωρική στάθηκε ξανά στα πόδια της και επέστρεψε στις καθημερινές της εργασίες, υγιής και δοξάζοντας τη Θεοτόκο. Το χωριό όπου συνέβη αυτό το συγκλονιστικό θαύμα βρισκόταν όχι μακριά από τη φημισμένη Μονή του Τίχβιν, γνωστή σε όλη τη ρωσική γη.

Πιθανότατα η ίδια η χωρική προσευχήθηκε μπροστά στην περίφημη εικόνα της Παναγίας του Τίχβιν, ζητώντας θεραπεία και παρηγοριά. Η ιστορία αυτή απλώθηκε γρήγορα στα γύρω χωριά και ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την ευλάβεια του λαού προς τη θαυματουργή εικόνα του Οκόνσκ. Η Υπεραγία Θεοτόκος δεν χαρίζει μόνο σωματική υγεία σε όσους προσέρχονται με πίστη μπροστά στη χαριτόβρυτη εικόνα της. Θεραπεύει επίσης τις βαθιές θλίψεις της καρδιάς, που πληγώνουν τον άνθρωπο πολλές φορές περισσότερο από κάθε σωματικό πόνο.

Σε αμέτρητες περιπτώσεις, ψυχές χτυπημένες από την καταιγίδα των κοσμικών συμφορών βρήκαν αληθινή γαλήνη μπροστά της. Η εικόνα γίνεται έτσι λιμάνι ανάπαυσης για κάθε πονεμένο, που ζητά καταφύγιο στη μητρική αγκαλιά της Παναγίας. Η ευλάβεια του λαού συνεχίζει αδιάκοπη μέχρι σήμερα, μαρτυρώντας τη ζωντανή παρουσία της χάριτος.