Ένας μυστικός αρχιτέκτονας πνευματικός υψώθηκε μέσα στους κήπους του Αγίου Όρους, βαστάζοντας στους ώμους του την ανέγερση της Ιεράς Μονής Ιβήρων. Ο όσιος Γεώργιος ο Γεωργιανός υπήρξε ο τρίτος καθηγούμενος της περιωνύμου ιεράς μονής Ιβήρων στο ευλογημένο Άγιον Όρος του Άθω. Σύμφωνα με την παράδοση κάποιες πηγές αναφέρουν ότι ήταν ανηψιός του οσίου Ιωάννου, του ιδρυτού και πρώτου καθηγουμένου της σπουδαίας αυτής μονής. Ανυψώθηκε στο εξαιρετικά υπεύθυνο αξίωμα του ηγουμένου, αμέσως μετά την αναχώρηση του οσίου Ευθυμίου για τα ευλογημένα Ιεροσόλυμα.

Ο όσιος Ευθύμιος είχε αφήσει τη μονή για να μεταβεί προσκυνηματικά στους αγίους Τόπους και να επιθεωρήσει τα μετόχια του ιδρύματος. Κάτω από τη φωτεινή ηγουμενία του οσίου Γεωργίου ξεκίνησε με ενθουσιασμό η μεγαλειώδης ανέγερση του κεντρικού καθολικού της μονής. Ο πανέμορφος αυτός ναός αφιερώθηκε στη σεπτή Κοίμηση της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, ως προστάτιδος της ιεράς αυτής μονής. Στην εξωτερική πλευρά του τοίχου του καθολικού χαράχτηκε σπουδαία επιγραφή, που περιγράφει την κτητορική προσφορά του οσίου ηγουμένου.

Η επιγραφή αναφέρει ταπεινά ότι έστησε τους κίονες αυτούς, οι οποίοι δεν θα κλονιστούν εις τους αιώνες των αιώνων. Ονομάζει τον εαυτό του ταπεινά μοναχό Γεώργιο τον Γεωργιανό και κτίτορα του ιερού καθολικού της μονής Ιβήρων. Ο σπουδαίος αυτός ηγούμενος εργάστηκε με ιερό ζήλο για την ανοικοδόμηση και την πνευματική ανάπλαση του ιερού αθωνικού καθιδρύματος. Η όλη του πορεία ως ηγουμένου σημαδεύτηκε από βαθιά εκτίμηση και προσοχή στις σχέσεις με την βυζαντινή αυτοκρατορική αυλή της Κωνσταντινουπόλεως.

Στους περισσότερους χρόνους της ηγουμενίας του απολάμβανε σπουδαίο σεβασμό και εξαιρετική προσοχή από τους βυζαντινούς αυτοκράτορες της εποχής εκείνης. Στο τέλος όμως υπέπεσε σε κακόβουλες συκοφαντίες από φθονερούς εχθρούς της μονής και του ιδίου του προσώπου του ταπεινού ηγουμένου. Τον κατηγόρησαν αδίκως για προδοσία εναντίον της αυτοκρατορίας και τον εξόρισαν στο μακρινό νησί της απόμακρης Μονοβατίας. Εκεί ο όσιος Γεώργιος υπέμεινε με αγγελική υπομονή τις στερήσεις της εξορίας και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στη θερμή προσευχή.

Εκοιμήθη ειρηνικά μέσα στην εξορία το έτος χίλια είκοσι εννέα μετά τη γέννηση του γλυκύτατου Σωτήρα Χριστού. Η εξορία αυτή του σεβάσμιου ηγουμένου αποδείχθηκε καταστροφική για τη μονή των Ιβήρων και τους ταπεινούς μοναχούς της. Οι διώκτες του εκμεταλλεύτηκαν την απουσία του και έκλεψαν με ιεροσυλία τους πολύτιμους θησαυρούς της σπουδαίας αυτής μονής. Όλοι αυτοί οι ιεροί θησαυροί είχαν αγοραστεί παλαιότερα με το αίμα και τον ιδρώτα των αγίων κτητόρων πατέρων της μονής.

Όλη η νόμιμη περιουσία της Ιεράς Μονής Ιβήρων ανακτήθηκε αργότερα κατά τη βασιλεία του ευσεβούς αυτοκράτορα Μιχαήλ της Κωνσταντινουπόλεως. Οι Γεωργιανοί μοναχοί μετέφεραν με ευλάβεια τα άφθαρτα τίμια λείψανα του οσίου από τη Μονοβατία πίσω στο ευλογημένο Άγιον Όρος. Τα έθαψαν τότε με ιερές τιμές μέσα σε μαρμάρινο φέρετρο, στους ευλογημένους κόλπους της αγαπημένης του μονής Ιβήρων. Δι' ευχών του οσίου πατρός ημών Γεωργίου του Κτίτορος των Ιβήρων, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τις ψυχές μας.