Ένα διπλό φως ανέτειλε στους οφθαλμούς και στην ψυχή ενός ταπεινού τυφλού της Νικομήδειας μέσα στους χρόνους των φοβερών διωγμών. Ο άγιος αυτός μάρτυς ζούσε στην εποχή του αυτοκράτορα Μαξιμιανού, μέσα στην πόλη της Νικομήδειας της Βιθυνίας, βυθισμένος στη φοβερή του τυφλότητα. Είχε χάσει εδώ και πολλά χρόνια το πολυπόθητο φως των οφθαλμών του και είχε ξοδέψει την περιουσία του σε ανώφελους ιατρούς. Κανένας από τους πολλούς εκείνους ειδωλολάτρες ιατρούς της εποχής δεν μπόρεσε να τον θεραπεύσει από την οδυνηρή του ασθένεια.

Άκουσε όμως τότε για τον θαυμαστό ανάργυρο ιατρό Παντελεήμονα και προσέτρεξε με ελπίδα μεγάλη κοντά στο ταπεινό του ιατρείο. Ο άγιος μεγαλομάρτυς προσευχήθηκε με θερμότητα στον γλυκύτατο Σωτήρα Χριστό και χάρισε αμέσως το πολύτιμο φως στους τυφλούς οφθαλμούς του. Από εκείνη τη θαυμαστή στιγμή ο πρώην τυφλός είδε ξανά το γλυκό φυσικό φως, αλλά και το ανέσπερο φως της πίστεως. Βαπτίστηκε αμέσως με χαρά μεγάλη και έγινε φλογερός ομολογητής του ονόματος του γλυκύτατου Σωτήρα Χριστού στην ταραγμένη εκείνη πόλη.

Όταν λοιπόν συνελήφθη ο μεγαλομάρτυς Παντελεήμων από τις αυτοκρατορικές αρχές, οδήγησαν επίσης ως μάρτυρα κατηγορίας και τον πρώην τυφλό. Εκείνος έλεγξε ανοιχτά μπροστά στο δικαστήριο τα ψεύτικα και νεκρά είδωλα του βασιλέως Μαξιμιανού με γενναίο φρόνημα. Γέλασε τολμηρά μπροστά στον τύραννο για την ανόητη λατρεία της ειδωλολατρίας και ομολόγησε με δύναμη τον αληθινό Σωτήρα Χριστό. Ο εξαγριωμένος αυτοκράτορας διέταξε αμέσως τον αποκεφαλισμό του και ο άγιος έλαβε με χαρά τον στέφανο του ενδόξου μαρτυρίου.

Δι' ευχών του αγίου τυφλού μάρτυρος του διά ξίφους τελειωθέντος, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον τις ψυχές μας.