Ἀπὸ τὴν ἁγιοτόκο Θεσσαλονίκη πρὸς τὶς ἐρήμους τῆς Αἰγύπτου ταξίδεψε ἡ φλεγομένη ψυχὴ τοῦ ὁσίου Συμεὼν τοῦ Νεοφανοῦς, ὁ ὁποῖος ἀγάπησε τὴν ἀσκητικὴ ζωὴ περισσότερο ἀπὸ κάθε γήινη ἀνάπαυση. Γεννήθηκε στὴ συμπρωτεύουσα τῆς ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας τὸ ἔτος χίλια σαράντα δύο μετὰ Χριστόν, στὰ χρόνια τῆς αὐτοκράτειρος Ζωῆς. Ἡ Θεσσαλονίκη, ἡ πόλη τοῦ ἀποστόλου Παύλου καὶ τοῦ μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, ἀνέθρεψε τὸν νεαρὸ Συμεὼν στὴν χριστιανικὴ εὐσέβεια καὶ στὴν ἀγάπη τῶν θείων Γραφῶν. Ἀπὸ νεαρὴ ἡλικία ἔδειξε σπάνια κλίση πρὸς τὴν ἡσυχαστικὴ καὶ μοναχικὴ πολιτεία, ἀναζητῶντας τὴν τέλεια ἀφιέρωση στὸν Θεόν.

Χειροτονήθηκε στὴν ἁγιότοκο πόλη του καὶ ἔλαβε τὴν ἱερωσύνη ὡς πολύτιμο δῶρο γιὰ τὴν διακονία τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ. Ὅμως ἡ ψυχή του, ἀναζητῶντας τὴν τελειότερη ἕνωση μὲ τὸν Θεό, τὸν ὁδήγησε στοὺς ἁγίους τόπους τῆς ἀρχαίας ἀσκητικῆς παραδόσεως. Ἀναχώρησε λοιπὸν στὴν Θηβαΐδα τῆς Αἰγύπτου, στὴν γῆ ποὺ ἁγιάσθηκε ἀπὸ τὸν Μέγα Ἀντώνιο καὶ τοὺς ἀναρίθμητους ἐρημίτες πατέρες. Ἐκεῖ βρῆκε μία σπηλιὰ ἀπόμερη καὶ ἥσυχη, ποὺ ἔγινε τὸ ἀσκητικὸ κελλὶ τῆς ὑπόλοιπης ζωῆς του.

Μέσα σὲ αὐτὴ τὴν σπηλιὰ ἔζησε ὥς τὸ τέλος τοῦ ἐπιγείου βίου, μέσα σὲ προσευχὴ καὶ νηστεία καὶ ἀδιάκοπη μνήμη Θεοῦ. Ἡ ὀνομασία «Νεοφανὴς» δείχνει πὼς ἡ ἁγιότητά του φανερώθηκε ἀργότερα στὴν Ἐκκλησία μέσα ἀπὸ τὰ ἄφθαρτα λείψανα καὶ τὰ θαύματά του. Δι' εὐχῶν τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Συμεὼν τοῦ Νεοφανοῦς, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν, ἀμήν.