Ένας προφήτης μίλησε για νεκρά οστά που ξαναπήραν ζωή με το πρόσταγμα του Θεού και κήρυξε την ανάσταση. Ο Ιεζεκιήλ έζησε εξόριστος στη Βαβυλώνα, όπου τον είχαν οδηγήσει αιχμάλωτο μαζί με χιλιάδες άλλους Ιουδαίους. Ήταν γιος του ιερέα Βουζί και έφτασε στη γη της εξορίας ύστερα από την πρώτη κατάληψη της Ιερουσαλήμ. Έζησε στα χρόνια του Ναβουχοδονόσορα, κατά τον έκτο αιώνα προ Χριστού, σύμφωνα με την επικρατέστερη παράδοση. Η ανατροφή του στάθηκε ιδιαίτερα επιμελημένη και προσεκτική, μέσα στα αυστηρά ήθη της πατροπαράδοτης θρησκείας του Ισραήλ.

Από νωρίς έδειξε ότι θα γινόταν αμείλικτος εχθρός κάθε κακίας και κάθε μορφής αμαρτίας. Με θάρρος ήλεγχε τους υπερόπτες και αλαζονικούς άρχοντες της εποχής του, χωρίς να υπολογίζει το προσωπικό του κόστος. Ο λαός τον αγαπούσε βαθιά και πολλοί κατέφευγαν κοντά του για να ακούσουν τη φωνή του. Ακόμα και πρεσβύτεροι Ιουδαίοι πήγαιναν στον προφήτη για να ζητήσουν τις συμβουλές και τη φωτισμένη του καθοδήγηση. Οι προφητείες του αναφέρονται κυρίως στην επερχόμενη καταστροφή της Ιερουσαλήμ και στα γεγονότα που ακολούθησαν την πτώση της αγίας πόλης.

Η παράδοση της Εκκλησίας διασώζει ότι ο προφήτης βρήκε μαρτυρικό θάνατο από άντρες της φυλής του Γάδ. Τον φόνευσαν επειδή ήλεγχε με παρρησία τις ειδωλολατρικές τους ροπές και αρνιόταν να σιωπήσει μπροστά στην ασέβεια. Το σώμα του τάφηκε στην περιοχή που σήμερα αντιστοιχεί στη Βαγδάτη του Ιράκ. Το βιβλίο που φέρει το όνομά του χωρίζεται από τους ερμηνευτές σε τρία διακριτά μέρη. Το πρώτο μέρος περιέχει αυστηρές προειδοποιήσεις για τη βέβαιη και αναπόφευκτη καταστροφή της Ιερουσαλήμ.

Το δεύτερο μέρος αποτελείται από προφητείες καταδίκης που στρέφονται κατά διαφόρων ειδωλολατρικών εθνών της περιοχής. Το τρίτο μέρος συγκεντρώνει προφητείες που πραγματεύονται διάφορα θέματα πνευματικού και εσχατολογικού χαρακτήρα. Εκεί ακριβώς βρίσκεται και το συγκλονιστικό όραμα που αναφέρεται στη θαυματουργική ζωογόνηση των γυμνών οστών. Με το πρόσταγμα του Θεού τα ξερά κόκαλα ντύθηκαν σάρκα και έγιναν ξανά ζωντανοί άνθρωποι. Η προφητεία αυτή διαβάζεται στους ιερούς ναούς κατά τον εσπερινό του Μεγάλου Σαββάτου, δηλαδή το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής.

Διαβάζεται μετά την περιφορά του Επιταφίου, γιατί προφητεύει την κοινή ανάσταση των νεκρών κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Από τα λόγια του προφήτη ξεχωρίζει ένας λόγος που μεταφέρει μήνυμα αιώνιας ζωής σε κάθε άνθρωπο. Ο Κύριος μίλησε στον Ιεζεκιήλ και του αποκάλυψε ότι όλες οι ψυχές των ανθρώπων ανήκουν σε εκείνον. Είπε ότι η ψυχή που αμαρτάνει, αυτή θα τιμωρηθεί με θάνατο, χωρίς δικαιολογίες και προφάσεις. Αντίθετα, ο άνθρωπος που στέκεται δίκαιος μπροστά στον Θεό θα κερδίσει τη ζωή την αληθινή.

Αυτός που τηρεί τις εντολές και φέρεται με δικαιοσύνη προς τους συνανθρώπους του θα ζήσει αιώνια, λέγει ο Κύριος. Ο προφήτης παρέδωσε στον λαό του ένα μήνυμα προσωπικής ευθύνης απέναντι στον δίκαιο κριτή. Κάθε άνθρωπος καλείται να σταθεί μόνος του ενώπιον του Θεού και να δώσει λόγο για τις πράξεις του. Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις είκοσι τρεις Ιουλίου κάθε χρόνου με ιδιαίτερη ευλάβεια. Το πρόσωπό του στέκεται ως φωνή ελέγχου, παρηγοριάς και ελπίδας για όσους ζουν στην εξορία της αμαρτίας. Το όραμά του για τα οστά παραμένει μέσα στους αιώνες προμήνυμα της ανάστασης που χαρίζει ο αναστημένος Χριστός. Έτσι ο Ιεζεκιήλ συνεχίζει να μιλά στις καρδιές των πιστών με την ίδια προφητική δύναμη.