Στην καρδιά της αυτοκρατορικής Κωνσταντινούπολης, μια πλούσια κληρονόμος μοίρασε ολόκληρη την πατρική περιουσία στους φτωχούς και στράφηκε ολόψυχα στον Χριστό. Όταν ένας ισχυρός Αγαρηνός ζήτησε τον γάμο της με τη συγκατάθεση του ίδιου του αυτοκράτορα, εκείνη απάντησε μόνο με δάκρυα και προσευχή. Η Οσία Άννα, που ονομαζόταν και Σουσάννα, γεννήθηκε στη βασιλεύουσα γύρω στα οκτακόσια σαράντα, στα χρόνια του εικονομάχου αυτοκράτορα Θεοφίλου. Καταγόταν από οικογένεια ευγενή και πλούσια, που της χάρισε όχι μόνο υλικά αγαθά αλλά και βαθιά χριστιανική ανατροφή.

Από τα τρυφερά της χρόνια έδειχνε πολλά σωματικά και πνευματικά χαρίσματα, καθώς οι γονείς της φρόντισαν να την αναθρέψουν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Η ομορφιά της σώματος συνοδευόταν από καθαρότητα ψυχής και αγάπη στα θεία, κάτι σπάνιο για τα παλάτια εκείνης της εποχής. Όταν οι γονείς της κοιμήθηκαν, η νεαρή Άννα βρέθηκε μόνη κληρονόμος μιας τεράστιας περιουσίας. Δεν θαμπώθηκε όμως ποτέ από τον πλούτο και αμέσως άρχισε να μοιράζει γενναιόδωρα τα υπάρχοντά της σε όσους είχαν ανάγκη.

Έτσι έγινε γνωστή ως νέα ευγενική, όμορφη, αλλά πάνω απ' όλα ελεήμων και θεοφοβούμενη. Η φήμη της ομορφιάς της και των αρετών της απλώθηκε γρήγορα μέσα στην πρωτεύουσα και έφτασε ως τα ανάκτορα. Κάποιος ισχυρός Αγαρηνός, που ζούσε στην Κωνσταντινούπολη, την ερωτεύθηκε και αποφάσισε να την κάνει σύζυγό του με κάθε τρόπο. Πέτυχε μάλιστα να αποσπάσει και τη συγκατάθεση του αυτοκράτορα Βασιλείου του Μακεδόνος, νομίζοντας πως έτσι θα έκαμπτε εύκολα την αντίστασή της.

Η αγνή κόρη όμως απέρριψε σταθερά την πρόταση, γιατί είχε αφιερώσει την καρδιά της στον Νυμφίο Χριστό. Ο Αγαρηνός εξοργίστηκε και άρχισε να την βασανίζει, δηλώνοντας πως θα την έπαιρνε γυναίκα του ακόμη και με τη βία. Μέσα σε αυτή τη φοβερή δοκιμασία, η Άννα κατέφυγε μόνο στην προσευχή και με άφθονα δάκρυα παρακάλεσε τον Θεό να τη γλιτώσει από τον φοβερό αυτόν πειρασμό. Ο σπλαχνικός και δίκαιος Κύριος άκουσε τη φωνή της και απάντησε γρήγορα στον πόνο της.

Ο αυθάδης διώκτης της τιμωρήθηκε από θεϊκή κρίση για την ασέβειά του και βρήκε άδοξο τέλος. Έτσι η νεαρή κόρη απαλλάχθηκε θαυματουργικά και ένιωσε καθαρά πως ο ουρανός είχε κλίνει με στοργή προς αυτήν. Λίγο πριν συμπληρωθούν τα οκτακόσια ενενήντα έξι, η Άννα αποσύρθηκε σε έναν ναό αφιερωμένο στη Μητέρα του Θεού μέσα στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί παραδόθηκε ολοκληρωτικά στη νηστεία, στην ολονύκτια αγρυπνία και στην αδιάλειπτη προσευχή, ζώντας σαν επίγειος άγγελος.

Για πενήντα ολόκληρα χρόνια συνέχισε αυτόν τον αυστηρό ασκητικό αγώνα, χωρίς να κουραστεί ποτέ από τον πόθο της θείας αγάπης. Η ζωή της έγινε φωτεινό παράδειγμα παρθενίας, υπομονής και ταπεινής αφοσίωσης για όσους είχαν την ευλογία να τη γνωρίσουν. Έπειτα από μια σύντομη και ελαφριά ασθένεια, παρέδωσε ειρηνικά τη μακαρία ψυχή της στα χέρια του ουράνιου Νυμφίου της. Πολλά χρόνια αργότερα, όταν άνοιξαν τον τάφο της, βρήκαν το τίμιο λείψανό της ακέραιο, άφθαρτο και ευωδιάζον με θεϊκή μυρωδιά.

Από τότε άρχισαν να αναβλύζουν θαύματα μέσα από τα χαριτωμένα της λείψανα, που ευεργετούσαν πλήθος ανθρώπων. Δαιμόνια εκδιώκονταν, τυφλοί έβρισκαν ξανά το φως τους, και κουτσοί περπατούσαν ελεύθεροι μπροστά στους έκπληκτους προσκυνητές. Έτσι ο Θεός δόξασε ξανά την οσία, όπως δοξάζει πάντοτε όσους τον δοξάζουν με καθαρή και αληθινή καρδιά.